Healthy Community Foundation

Healthy Community Foundation

Veel discussies zijn er gaande over het politieke beleid en hoe dit zou moeten worden verbeterd. Diverse onderwerpen komen aan de orde, waaraan de burger zich het meest stoort. De belangrijkste hiervan zijn zorg en welzijn, direct gevolgd door wonen, persoonlijke ontwikkeling en werken.

Het kabinetsbeleid zorgde de afgelopen jaren voor veel afbraak. Hoewel de burger hiertegen protesteerde, gebeurde er weinig om dit te veranderen, ondanks alle beloften. Die beloftes komen ineens naar voren nu er verkiezingen aankomen. De visie van de heren politici schijnt plotsklaps te zijn veranderd, want veel van de punten kunnen ineens wel worden verbeterd: bakken met geld worden beschikbaar gesteld, partijen kunnen nu wel met elkaar gaan samenwerken en ‘de burger komt dit allemaal ten goede!’ Als men maar op die bepaalde partij zal stemmen!

Huidige politiek
Het is jammer, dat de politiek alleen de burger tijdens de verkiezingen ziet staan. De politici houden zich meer bezig met ‘partijpolitiek’ dan met het luisteren naar en het zorgen voor het welzijn van de burger. Veel nieuwe partijen dienen zich aan om het pluche te veroveren. De belangrijkste vraag hierbij is: Hoe komen we in de Tweede Kamer en hoe halen wij de meeste zetels binnen! Het ene partijpunt wordt nog mooier voorgesteld dan het ander, totdat de partijen (opnieuw) zijn geïnstalleerd. Dan worden de beloftes weer in de lade geschoven en gaat men over tot de orde van de dag.
Iets dat mij al jaren verbaast is, dat beleidsvisies op een negatieve manier worden uitgevoerd. Heeft de ene partij een plan, dan komt voor het zelfde onderwerp de tweede partij met een ander plan, als die partij maar niet vereenzelvigd wordt met de eerste partij, ondanks dat de plannen voor het grootste gedeelte vaak overeen komen! Ik zou zeggen: kijk waar de overeenkomsten liggen en bespreek de verschillen. Maar dat kan niet, want je partij moet zich wel weten te onderscheiden!’ Haantjesgedrag! Politiek moet je ook liggen. Vaak moet je tegen beter weten in kunnen praten! Sommige figuren maken er zelfs hun ‘beroep’ van, als ze maar in de Tweede Kamer zitten.
Echter, je hebt de politiek toch nodig om veranderingen teweeg te brengen, maar op de huidige manier, zoals hiervoor beschreven, wordt het vaak een eindeloze weg.

Een nieuw inzicht met de steun van de burger
Enkele maanden terug heb ik drie bijzondere mensen ontmoet, die, naast een brede ervaring op verschillende gebieden, ook van een korte politieke carrière hebben mogen genieten. Zij vormden dezelfde gedachten als ik: politiek is een middel, geen doel en de bevolking moet actiever kunnen deelnemen.
Na een aantal gesprekken kwamen wij vieren tot de conclusie, dat wij alles in huis hadden om daadwerkelijk veranderingen te kunnen gaan brengen in bestaande stelsels. Wij besloten om ons te gaan inzetten voor een betere politiek, waarin de burger meer zeggenschap krijgt bij politieke beslissingen. De volgende stap was voor ons om een aanspreekpunt in het leven te roepen en kregen de mogelijkheid om een niet actieve stichting nieuw leven in te blazen.
‘Healthy Community Foundation’ (HCF) is per 1 januari 2017 gestart met de verdere uitwerking van ons gedachtegoed, namelijk om in samenwerking met de burger en professionals uit het veld datgene in Den Haag aan te kaarten, dat onder de bevolking leeft. De stichting heeft geen winstoogmerk en is politiek neutraal.

De stichting hanteert vier pijlers:
Zorg en Zorgstelsel
• Persoonlijke Ontwikkeling
• Werken
• Wonen en Woonomgeving

Aan de hand van de informatie die burgers en professionals aanleveren, zal onze ‘denktank’ analyses maken, die zullen worden verwerkt tot beleidsadviezen. Deze adviezen worden met de beleidsvoerders besproken. Om hieraan enige druk te verbinden, zullen de burgers over het verloop van de gesprekken worden geïnformeerd via de website en via diverse (social)media.
De bekendheid van HCF verloopt snel en er is veel vraag naar. De doelstelling van de stichting spreekt aan en is alsvolgt verwoord:

Doelstelling:

“Het creëren van een gezonde samenleving, waarin het welzijn van mensen – zoals een goede gezondheid, een ideale woon- en leefomgeving en goede persoonlijke ontwikkeling – centraal staat en dat voor iedere burger bereikbaar, beschikbaar en betaalbaar is”.

Uitvoering
HCF is op dit moment bezig om haar beleidsplannen verder uit te werken. Het bouwen van de website heeft daarnaast hoge prioriteit. Contacten worden gelegd met politieke partijen, overkoepelende organen en overheidsinstanties.
Het eerste plan dat wordt uitgewerkt is Zorg en Welzijn, een onderwerp dat mij zeer aanspreekt. Het huidige beleid op dit gebied laat veel te wensen over en is mijns inziens totaal de verkeerde weg ingeslagen. Onze visie voor een beter, bereikbaar, beschikbaar en betaalbaar zorgsysteem is opgesteld en hierover zal binnenkort worden gepubliceerd. Voor dit plan is uitgegaan van hetgeen ‘leeft’ onder de burgers, de praktijkhouders en andere zorgverleners.
Er wordt neutraal gekeken hoe de onderwerpen het beste tot hun recht kunnen komen, zonder dat wordt uitgegaan van bestaande situaties, die eventueel aangepast zouden kunnen worden. Dit zou anders een ‘pleister op pleister worden!’
Zorg kun je in feite niet loskoppelen van wonen. Kijk bijvoorbeeld naar zorg en huisvesting van ouderen. Beide onderwerpen vallen onder welzijn. Dit geldt ook voor persoonlijke ontwikkeling, een breed begrip, dat vele aspecten van iemands leven omhelzen. Deze onderwerpen worden na ‘zorg en welzijn’ uitgewerkt. Vooruitlopend op de website, is er een korte omschrijving van HCF opgesteld, die HIER is te vinden.

HCF is ook te vinden op de social media:
Twitter
Facebook
LinkedIn

Verdere informatie kunt u inwinnen via Email: info@stichtingHCF.nl

Ik hoop op veel ondersteuning vanuit de bevolking. Wij doen ons uiterste best om HCF tot een groot succes te maken.

De verkiezingskrant van de Stichting ‘Lezen en Schrijven in pure mensentaal’

De verkiezingskrant van de Stichting ‘Lezen en Schrijven in pure mensentaal’

Het leest als een sprookjesboek met kaboutertjes en elfjes die ons een betere wereld beloven. Zo wil de VVD dat de overheid zich zo min mogelijk met de economie bemoeit. De mensen en bedrijven weten zelf wel wat goed voor ze is. Slim wordt verzwegen dat ze dan natuurlijk wel belasting moeten betalen om de leuke dingen die Rutte en de zijnen in petto hebben, te financieren.

Rutte speelt in op de veiligheid. De VVD belooft te werken aan het bestrijden van overlast, crimineel gedrag en wil minder vluchtelingen. Wordt het weer eens beloven, weinig geven en afkoop met mea culpa?

Lijkt wel erg veel op Wilders met zijn Partij voor de Vrijheid zegt U? Ja hoor Wilders wil geen vluchtelingen meer toelaten en is tegen de Islam. Is wel wat concreter waar het geld heen moet. Naar de politie en het leger. En voor de ouderen heeft hij nog een lekkere worst: pensioen op 65 jaar. Hoe het allemaal betaald wordt? Dat is van latere zorg.

Ook de Partij van de Arbeid heeft voor de Nederlanders een mandje vol lekkers klaarstaan. Iedereen gelijke kansen. Een goed bekkend containerbegrip dat weinig tot niets verduidelijkt. De mensen die weinig geld verdienen, zullen minder huur moeten betalen. De overheid gaat voor banen zorgen en de banken moeten de knip voor extra belasting trekken.
Ook al die lekkernij moet betaald worden. Met alleen een belastingheffing bij de banken redde ze het écht niet. Niet vertrouwen dus.

De CDA gooit het over een andere boeg. In een consumptiemaatschappij met individualiteit wil ze dat de mensen voor elkaar zorgen. Terug naar de dienstplicht, nu bij de politie of in de zorg. Wel heel erg zacht. En over de centjes blijven ze vaag. Links laten liggen, rechts laten lopen.

Democraten’66 formuleert meer van hetzelfde, alleen een stukje anders. Mensen moeten eigen keuzes maken. Nou, dat zijn we in de huidige maatschappij al gewend. Dat is dus niets anders dan een open deur intrappen. En iedereen moet zich thuis voelen in Nederland. Mijn beste Alexander, hoe kan dat nu: iedereen? Iedere cultuurfilosoof zal je vertellen dat je de Nederlanders een sprookje probeert te verkopen. Dat is niet zo mooi hoor!
Dan de leraren: daar zijn er te weinig van en er moet meer geld naar het onderwijs. Die relatie is duidelijk, meer vraagt altijd meer, dus euro’s. Maar of er echt te weinig leraren zijn, blijft een open vraag. En Europa? Meer samenwerking. Ook al zo’n dooddoener. Wordt eens concreet wat je nu écht met Europa wilt.

Als laatste, er staan meer partijen in het krantje, wat aandacht voor de partij van het elfje Marianne Thieme, de Partij voor de Dieren. Dat is lief: rechten voor dieren. Wat ze daarmee bedoelt en hoe ze dat denkt te regelen, blijft in verkiezingsnevelen gehuld. Nog zo een aardige: de mensen moeten goed zijn voor de natuur en het milieu. En pensioen na 40 jaar werken. Over de centjes die voor al die lieve ideetjes van het elfje nodig zijn, geen woord.
Een sprookjesboek met de verzamelde sprookjes van de Nederlandse politieke partijen. Kostelijk amusant, een verzameling kinderlijke visies van de Nederlandse top politici. Vertaald in mensentaal is er geen enkele politieke partij die er met aansprekend beleid uitspringt.

Weer eens een gemiste kans van de kabouters en de elfjes.

Ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen

Ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen

Gezondheid, welzijn, en wonen zijn nauw met elkaar vervlochten. Niet alleen op financieel gebied – de woon- en zorgkosten vormen het grootste deel van de uitgaven van een gemiddeld Nederlands gezin – maar wonen en gezondheid zijn ook de meest belangrijke pijlers onder welzijn. Zorg en wonen hebben de drie B’s gemeen: bereikbaar, beschikbaar, betaalbaar. En laten we de eis van kwaliteit niet uitvlakken.

Een goede woning in een gezonde en veilige omgeving draagt bij tot welzijn en een minder gebruik van zorgaanbod. Het is niet voor niets dat steden als Rotterdam, Utrecht, Antwerpen en de meeste Duitse steden veel doen op het gebied van een gezond milieu en een lage emissiezone instellen. Maar de sprekendste voorbeelden waar gezondheid, welzijn, wonen en mobiliteit samengaan vind je in Scandinavië. Stockholm, Kopenhagen en Oslo zijn maar een paar bekende steden die ermee aan de weg timmeren.

Welzijn als het resultaat tussen de interactie van wonen en gezondheid maakt de ‘eerste lijn’ dagelijks mee. Zij zijn de kenners bij uitstek die je kunnen vertellen wat de meerwaarde is van een geïntegreerd beleid.
De morbiditeitsklachten door slecht wonen lopen van geboorte tot overlijden. Iedere leeftijdsklasse krijgt ermee te maken en des te jonger de klachten beginnen des te sneller zullen die uitgroeien tot chroniciteit. Ziekten die niet alleen de kwaliteit van leven negatief beïnvloeden en de leeftijdsverwachting naar beneden bijstellen, maar ook de zorgkosten per levensjaar steeds verder doen oplopen.
Morbiditeit die veroorzaakt wordt door wonen is bij ongewijzigde woonomstandigheden onoplosbaar, heeft een slechte prognose en is uitzichtloos voor de patiënt. Dat laatste is een cumulerende factor voor een negatief beeld van het welzijn.

Wonen (de som van woning, woonomgeving en milieu)is een belangrijke variabele voor de gezondheid en als som daarvan het welzijn. De relaties tussen de variabelen worden steeds duidelijker door groeiend wetenschappelijk onderzoek. Zo is er in Antwerpen veel onderzoek verricht naar de invloed van fijnstof op de vasculaire en pulmonaire morbiditeit. De resultaten zijn zonder meer schokkend. Kinderen die amper de kleuterschool ontgroeid zijn, hebben een significant lagere leeftijdsverwachting dan hun leeftijdsgenootjes in een minder schadelijke woonomgeving.

Willen we een volledig beeld ontwikkelen op het gebied van wonen en welzijn en de variabelen zoveel mogelijk op elkaar afstemmen dan spreekt er dus veel voor om het beleid op het gebied van de volksgezondheid en het welzijn te integreren met dat van wonen. Het huidige ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport zal naar een hoger niveau moeten worden gebracht, waarbij amateur sport naar Welzijn kan en de professionele sport naar Economische Zaken.

Het uiteindelijke doel zou dan kunnen zijn een ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen.

Niets is zoals Leiden….

Niets is zoals Leiden….
Na ruim 40 jaar trouwe dienst, heeft de gemeente Leiden besloten, dat het tijd werd om afscheid te nemen. Tijd voor wat nieuws. Ons plein, grenzend aan vele achtertuinen zou een fikse opfrisbeurt krijgen. Dit mooie en ruime plein, welke dienst doet als parkeerplaats voor auto´s en als speelterrein voor de (klein)kinderen, wordt opgesierd door een twintigtal lindebomen.

Geen mooiere tijd, dan het voorjaar, om een dergelijke klus uit te gaan voeren. Alle bewoners rondom het plein ontvingen een brief met ideeën voor een nieuwe inrichting. De bomen, die inmiddels meer leken op treurwilgen zouden worden gekapt. Niet alleen de erbarmelijke staat maakt dat het kappen zeer wenselijk was, maar ook het feit, dat een aantal bomen een hoogte hadden bereikt, dat ze volledig de zon uit de tuinen wegnamen. Ook de wortels van de bomen hadden hun ondergrondse bestaan opgegeven en waren als shovels een deel van de bestrating aan het opschuiven. De bladluizen die alles onder de bomen veranderde in een grote plakzooi hadden een luizenleventje. De nieuwe indeling, voorgesteld door de gemeente zag er goed uit, genoeg parkeergelegenheid, omgeven door jong en fris groen, nieuwe boompjes en fleurige struiken.

Helaas was niet iedereen direct enthousiast over deze renovatieplannen. Sterker nog, een vertegenwoordiger van een bomencommissie, die niet eens weet waar het plein zich bevindt, verzette zich hevig tegen deze gerechtvaardigde bomenkap. Daarnaast ontving de gemeente een twintigtal bezwaarschriften c.q. adviezen van bewoners met andere ideeën.
Mijn geschoolde architectonische buurman had een schitterend voorstel met overzichtelijke en praktische verdeling van parkeerplaatsen en groen ingediend, maar ook dit kon geen goedkeuring verkrijgen. Dankzij dit teveel aan raadgevers, bezwaren, ideeën en zogenaamde oplossingen is besloten, dat het plein onveranderd zou blijven. Dat wil zeggen, de grond zou verbeterd worden, zodat de bomen nog een paar jaartjes door kunnen groeien en er zou opnieuw bestraat worden, zodat bewoners zonder hink-stap sprongen door de straat kunnen wandelen.

De dag die je wist dat zou komen, was aangebroken in dit voorjaar. Om het geheel gelijk grondig aan te pakken, werden de aangrenzende straten meegenomen in dit renovatieplan. Alles werd verhoogd en herbestraat. Om bewoners niet in het ongewis te laten heeft de gemeente keurig borden geplaatst, om aan te geven welke perioden er niet geparkeerd kon worden. Helaas hebben ze hierbij over het hoofd gezien, dat er geen alternatief was, waardoor de auto’s veelal in het plantsoen mochten overnachten. Op de aangegeven data begonnen de stratenmakers vol goede moed. Helaas werd hun werk ietwat bemoeilijkt, door de auto’s die in de betreffende straat geparkeerd stonden. Het bleek, dat de zorgvuldig geplaatste borden op de verkeerde plaatsen stonden, met op de borden een verkeerde tijdsaanduiding.

Nadat het gelukt was om elke straatklinker te herleggen, was het plein aan de beurt. Een enorme truck van de Bomenbank werd op het plein gestald. Deze was voorzien van een gigantische zuiginstallatie en een opslag container. Het oude vertrouwde straatdek werd in mum van tijd afgevoerd en de grond tussen de wortels werd weggezogen. Hierdoor kwamen de wortels bloot te liggen. Voordat de rest van de operatie in gang werd gezet, werden de wortels ingekort en de tuinen eerst beschermd door worteldoek te plaatsen. Per boom werd 15 m² aarde gestort, zand erover, aanstampen en klaar voor de nieuwe bestrating. Een kind kan de was doen.

Er was echter één boom, die scheef stond, zo scheef, dat deze dreigde om te vallen. Bovendien was deze in dusdanig slechte staat, dat op de eerste tekeningen van de gemeente al was aangegeven, dat deze boom gekapt en vervangen zou worden. Doordat het eerste plan van de gemeente geen doorgang kon vinden en er geen nieuw definitief plan op tafel kwam en dus het plein bleef, zoals deze was, diende ook deze boom, hoe kansloos ook, te blijven staan totdat er een kapvergunning werd afgegeven. Echter mocht de grond rondom deze boom niet weggezogen of verbeterd worden.
Omdat de stratenmakers bij deze overhangende boom inmiddels waren aangekomen, heb ik uit verbazing contact gezocht met de gemeente. Op mijn vraag, of het niet beter was, om de grond weg te zuigen, de boom weg te halen een nieuwe te plaatsen alvorens te bestraten, werd mij geantwoord, dat onze bomenvriend, die vrije tijd te over heeft en daarom zijn lege bestaan vult met zeuren, klagen, bezwaar aantekenen en de gemeente op kosten drijven, bezwaar had aangetekend. Met het gevolg, dat de boom voorlopig moet blijven staan. Er mag alleen om de boom herbestraat worden.

Mocht er te zijner tijd, als onze bomenfluisteraar gestopt is met herrie maken, besloten worden om een kapvergunning af te geven, dient de bestrating verwijderd te worden, de bodem afgezogen (dus dienen alle mannen en apparaten weer terug te komen), de wortels verwijderd, die in 40 jaar toch een eindje hebben rondgekropen, de grond verbeterd, een nieuwe boom plaatsen, nieuwe aarde en nieuw zand gestort en vervolgens weer opnieuw bestraat worden.

Buiten de extra kosten voor renovatie plan 2.0 van onze scheve boom, kost dit project al een kleine veertigduizend euro. En wat levert het op? Hetzelfde plein met oude, te grote, kansloze bomen, die te veel schaduw geven en waar, door de over populatie van luizen geen gebruik kan worden gemaakt van de parkeerplaatsen, of je moet een abonnement nemen op de plaatselijke wasstraat. Met daarbij de brandende vraag, hoe lang de bomen het nog uithouden.
Door de bomen te kappen en te vervangen, was de kostenpost aanzienlijk lager geweest, was het resultaat mooier en blijvender en was het plein in één keer af geweest. Dit kon helaas niet, omdat de gemeente de kapvergunning niet rond kreeg.

Een nieuwe koers

Een nieuwe koers

door Koos Dirkse
KoosSinds lange tijd schrijf ik blogs. Deze zijn merendeel gericht op de zorg, maar vooral op het zorgstelsel. Mateloos verbaas (zacht uitgedrukt) ik mij hoe dit beleid wordt gevoerd. Vaak krijg ik het idee, dat dit stelsel niet is gericht op patiëntenzorg, maar om zoveel mogelijk mensen, vaak zonder enige kennis van het medisch handelen, aan het werk te houden. Hoe ingewikkelder hoe beter!

Systemen, zoals DBC en DOT, worden ingevoerd en in stand gehouden om zoveel mogelijk geld uit een declaratie te halen. Het woord ‘upcoding’, dat in mijn ogen een frauduleuze handeling is, wordt gewoon toegepast. Sterker nog: het is terug te vinden in de woordenboeken als onderdeel van de opbouw van een zorgdeclaratie.
Het gevoerde beleid binnen de ouderenzorg, jeugdzorg, mantelzorg, gehandicaptenzorg is in en in triest. Er wordt weer een paar uur in de Tweede Kamer doelloos over en weer gebakkeleid en men gaat weer over tot de orde van de dag. Geen partij is gericht op oplossingen met andere partijen, maar op problemen! Als men nu eens begint met vooruit te kijken en niet links en rechts om zich heen.
Bij iedere Kamerbespreking over het zorgstelsel komt steeds een klein onderdeel aan de orde, waarover eindeloos wordt gediscussieerd en vervolgens weer een pleister op wordt geplakt. Naar het grote geheel wordt niet gekeken. “Je kunt de bladeren van een boom blijven poetsen, maar als de wortels verrot zijn, krijg je ze nooit aan het glimmen”.

Gedurende 35 jaar heb ik mij dag en nacht ingezet om het zorgstelsel eenvoudiger, gebruiksvriendelijker en goedkoper te maken, zowel op de werkvloer als in de functie van directeur beheer van een samenwerkingsverband van 44 ziekenhuizen. Deze organisatie heb ik eigenhandig opgebouwd om meer efficiency te creëren. Veel hebben we bereikt, maar het beleid veranderde in 2005 met de invoering van het nieuwe zorgstelsel. Als je vergelijkt hoe het medisch-administratief handelen en het declaratiecircuit eerst was en dit volledig uit de hand liep na de invoering van de nieuwe declaratiestructuur met DBC’s (Diagnose Behandel Combinatie), dan reizen de haren te berge! Omdat DBC ook niet het juiste systeem bleek te zijn is men overgegaan op DOT (DBC’s opweg naar transparantie).

Daarbij doet zich nog het feit voor, dat er geen vergelijk met andere landen mogelijk is, Alle landen om ons heen en Australië en de VS gebruiken DRG’s (Diagnosis Related Groups). Deze gegevens zijn onderling uitwisselbaar. De EU heeft er bij Nederland al meerdere malen op aangedrongen om cijfers te leveren. Onmogelijk! Wat gaat er nu gebeuren, er worden conversietabellen opgesteld, dat duizenden mensuren gaat kosten. Maar de DBC’s blijven gehandhaafd, ondanks dat DRG’s transparanter en goedkoper zijn.
De minister heeft verschillende malen aangegeven, dat de patiënt een duidelijk leesbare nota dient te ontvangen. Dit is zo niet mogelijk. De tekst op de declaratie heeft drie mogelijkheden: kleine, middelgrote of grote ingreep. Meer is er niet uit te halen. Daarnaast heeft de minister het gehele declaratiegebeuren gedelegeerd aan de zorgverzekeraars. Die hebben de zeggenschap gekregen hoe, waar en wanneer een patiënt behandeld wordt. De enorme gebouwen van deze organisaties, de honorering en alle faciliteiten reizen de pan uit. Komt men niet uit met de zorgpremie, dan gaat toch gewoon het jaar daarop de premie omhoog! Iedere burger betaalt via de zorgpremie, de belastingen, het eigen risico en de eigen bijdrage € 5.500 (vijfduizendvijfhonderd euro) per jaar.

Een ander punt waar ik vraagtekens bij zet is het volgende. Er werken circa 1,4 miljoen mensen in de zorg (cijfers CBS 2013), daarbij komen nog de mensen die in dienst zijn bij de zorgverzekeraars, VWS, andere overheidsinstellingen, externe management- en consultancy bureaus en alle al dan niet gesubsidieerde organisaties. Wie betaalt dit alles? De burger! En wie heeft er niets in te brengen, zelfs niet over zijn eigen gegevens? De burger!
Ondertussen gaat men verder met EPD’s, landelijk schakelpunt, zorgverzekeraars die gaan bepalen waar en wanneer en óf een patiënt nog wel geholpen wordt.
Dit gaat volkomen fout. Als er niet rigoureus wordt ingegrepen, dan betaalt binnen 5 jaar een bijstandsmoeder of een gezin met het minimumloon, de helft van het inkomen aan zorg, dat, mijns inziens, voor een groot deel in de verkeerde zakken terecht komt.

Nu kan ik blogs blijven schrijven tot ik een ons weeg, maar dit heeft toch niet het gewenste effect. Ze worden veel gelezen en meestal krijg ik positief of opbouwend commentaar. Daarom heb ik besloten een andere weg in te slaan.
Hoewel ik goed contact heb met enkele politieke partijen in de Tweede Kamer is het toch moeilijk om het beleid om te buigen of aan te passen. Het alternatief is om een nieuw zorgbeleid in een partijprogramma te krijgen en die gelegenheid is mij geboden.

De Ondernemers Partij (OP) gaat zich inzetten voor zelfstandigen, ZZP’ers, praktijkhouders, etc. De burger staat bij deze partij centraal. Zij wil zich gaan inzetten voor een nieuwe politiek.
Ik ben gevraagd om mee te werken aan het partijprogramma voor de zorg en heb deze met beide handen aanvaard. Daarbij ga ik uit van “Een eerlijke zorg voor een eerlijke prijs”. Drie hoofdthema’s die hierbij de basis zullen vormen: Bereikbaarheid, Toegankelijkheid en Betaalbaarheid”.

Ik ben er sterk van overtuigd, dat dit een nieuwe start is voor de wederopbouw van ons zorgstelsel, dat zowel de patiënt als de zorgverlener sterk ten goede komt!