Ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen

Ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen

Gezondheid, welzijn, en wonen zijn nauw met elkaar vervlochten. Niet alleen op financieel gebied – de woon- en zorgkosten vormen het grootste deel van de uitgaven van een gemiddeld Nederlands gezin – maar wonen en gezondheid zijn ook de meest belangrijke pijlers onder welzijn. Zorg en wonen hebben de drie B’s gemeen: bereikbaar, beschikbaar, betaalbaar. En laten we de eis van kwaliteit niet uitvlakken.

Een goede woning in een gezonde en veilige omgeving draagt bij tot welzijn en een minder gebruik van zorgaanbod. Het is niet voor niets dat steden als Rotterdam, Utrecht, Antwerpen en de meeste Duitse steden veel doen op het gebied van een gezond milieu en een lage emissiezone instellen. Maar de sprekendste voorbeelden waar gezondheid, welzijn, wonen en mobiliteit samengaan vind je in Scandinavië. Stockholm, Kopenhagen en Oslo zijn maar een paar bekende steden die ermee aan de weg timmeren.

Welzijn als het resultaat tussen de interactie van wonen en gezondheid maakt de ‘eerste lijn’ dagelijks mee. Zij zijn de kenners bij uitstek die je kunnen vertellen wat de meerwaarde is van een geïntegreerd beleid.
De morbiditeitsklachten door slecht wonen lopen van geboorte tot overlijden. Iedere leeftijdsklasse krijgt ermee te maken en des te jonger de klachten beginnen des te sneller zullen die uitgroeien tot chroniciteit. Ziekten die niet alleen de kwaliteit van leven negatief beïnvloeden en de leeftijdsverwachting naar beneden bijstellen, maar ook de zorgkosten per levensjaar steeds verder doen oplopen.
Morbiditeit die veroorzaakt wordt door wonen is bij ongewijzigde woonomstandigheden onoplosbaar, heeft een slechte prognose en is uitzichtloos voor de patiënt. Dat laatste is een cumulerende factor voor een negatief beeld van het welzijn.

Wonen (de som van woning, woonomgeving en milieu)is een belangrijke variabele voor de gezondheid en als som daarvan het welzijn. De relaties tussen de variabelen worden steeds duidelijker door groeiend wetenschappelijk onderzoek. Zo is er in Antwerpen veel onderzoek verricht naar de invloed van fijnstof op de vasculaire en pulmonaire morbiditeit. De resultaten zijn zonder meer schokkend. Kinderen die amper de kleuterschool ontgroeid zijn, hebben een significant lagere leeftijdsverwachting dan hun leeftijdsgenootjes in een minder schadelijke woonomgeving.

Willen we een volledig beeld ontwikkelen op het gebied van wonen en welzijn en de variabelen zoveel mogelijk op elkaar afstemmen dan spreekt er dus veel voor om het beleid op het gebied van de volksgezondheid en het welzijn te integreren met dat van wonen. Het huidige ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport zal naar een hoger niveau moeten worden gebracht, waarbij amateur sport naar Welzijn kan en de professionele sport naar Economische Zaken.

Het uiteindelijke doel zou dan kunnen zijn een ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen.

J’accuse…

J’accuse…

Ingezonden stuk *)

De gehele gezondheidszorg kan me voortaan gestolen worden. In de media hoor je dat we nog steeds tot de beste ter wereld behoren. Maar voor hoe lang nog? En vooral, voor wie?
‘We moeten vooral doorgaan met het ingeslagen beleid willen we de zorg ook betaalbaar houden voor onze kinderen’ hoorde ik onlangs een VVD muts zeggen tijdens een verkiezingsdebat. De tweedeling is allang een feit.

Voor wie genoeg geld verdient is de Nederlandse zorg van goede tot zeer goede kwaliteit. Voor de lager betaalden onder ons wordt deze zorg onbereikbaar, mede dankzij de bijna 400 euro kostende eigen bijdrage. Hoeveel mensen vertikken het niet hun voorgeschreven medicamenten op te halen alleen al vanwege deze eigen bijdrage? Hoezo betaalbaar?
Daarom deze brief.

Onlangs ontving ik een nota van de verzekeringsmaatschappij met daarin de nog te innen eigen bijdragen.
Begin januari werd ik ’s nachts wakker vanwege ernstige pijn in het linker gedeelte van de buik. Niersteen? Dokter bellen? Verdorie, dit soort dingen gebeuren altijd ’s nachts. Drie kwartier later kwam de dokter die na analyse van de urine bevestigde hetgeen ik al vermoedde, een niersteen. Er werd een injectie in mijn arm geduwd met de mededeling dat dit tegen de pijn en gelijk een spierontspanner was. Deze informatie kostte €12,72 (nota: begeleidingsgesprek nieuw geneesmiddel). Tevens werden mij 4 zetpillen voorgeschreven, kosten € 42,29.

Onlangs is mijn cholesterolverlagend medicijn Simvastatine gehalveerd; verder blijft alles gelijk, alleen de dosering is veranderd. Kosten apotheek: € 6,36 (nota: eerste uitgiftegesprek) Dit staat er echt!
Een Orthopedisch arts heeft naar mijn verkalkte hiel gekeken, goede arts daar niet van, kosten € 89,76. Ik ben tien minuten binnen geweest.

De zorgkosten worden mij dus te hoog.
Na het ontvangen van de nota van de verzekeringsmaatschappij heb ik besloten niet meer in alles mee te gaan. Maandelijks betaal ik ruim 10% van mijn netto salaris aan vaste zorgkosten. Voor wat? Voor wie? Om de drie maanden valt er een nota in de bus met wat er nog aan ‘eigen bijdragen’ moet worden geïncasseerd. Bijna alles moet ik zelf betalen!
Ik stop er mee. Een nieuw geneesmiddel? Ik zal van mijn huisarts eisen dat er op het recept wordt gezet ‘gebruik bekend’, zodat de apotheek bij afgifte niet hoeft te vermelden dat ik het medicijn met een glaasje water moet innemen. Kan dit niet, dan houden ze het geneesmiddel maar. Ik meld me op mijn werk wel wat vaker ziek! En de orthopeed? Jammer, maar helaas. Te veel pijn bij het lopen? Ik meld me wel ziek en ga met mijn been omhoog in het zonnetje zitten.
Ik ben diabeet. Om de drie maanden wordt mijn bloed geprikt, kosten per keer: € 50+, soms ook veel hoger, het ligt er maar net aan wat er allemaal wordt onderzocht. Dit driemaandelijkse onderzoek ga ik ook proberen terug te brengen naar eens of twee maal per jaar.

Er wordt beweerd dat ons zorgsysteem is gebaseerd op solidariteit. Dat was zo, nu niet meer. De zieke, vooral armlastige, medeburger betaalt in verhouding het meeste aan ons ‘prachtige’ zorgstelsel. Toen er enkele jaren geleden sprake was van nivellering in de zorgkosten waren de voorpagina’s van de Telegraaf te klein. ‘Het was schandalig zo veel te moeten bijdragen aan de zorg door de grootverdieners’, het plan was ook zó weer verdwenen. ‘Stel je veur zeg!’
Jammer dat het grote geld zo veel macht heeft.

Gelukkig heb ik op dhr. Samsom gestemd. In zijn speeches kwam hij op voor die schoolmeester, de onderwijzer. Een PvdA man die o.a. staat voor de hardwerkende-niet-veel-verdienende Nederlander. Samsom is een man met principes, solidariteit!
Wat heb ik een spijt. Ik had niet alleen op Diederik Samsom gestemd. Ik kreeg Schippers, Teeven, Kamp en onze lachende premier er gratis bij. En de tweedeling is niet alleen zichtbaar in de zorg, het uit zich in alle maatregelen die ons huidige kabinet neemt. Ik ben alle ‘ombuigingen’ die het kabinet neemt, meer dan zat.
Mijn vrouw is na 23 trouwe dienstjaren door bezuinigingen gewoon op straat gezet. Ombuigen wordt dat genoemd. Ombuigingen betekent volgens de regering zoiets als ‘van jouw portemonnee in die van ons’.
‘We komen sterker uit de crisis’. Wie komen er sterker uit de crisis, meneer Rutte? Koos Modaal of toch de werkgever die heeft besloten de ‘regels die niet meer van deze tijd zijn’ waaronder bijvoorbeeld ouwelullen uren, af te schaffen, waardoor er meer winst wordt gemaakt en hij daardoor zijn bonus nog meer ziet stijgen? Is dit wat we allemaal willen?

Ik dwaal af, mijn verhaal over de zorg wordt ineens te groot, te veel omvattend.
Vanmiddag ga ik naar mijn huisarts voor, vermoedelijk, bronchitis. Ik ben benieuwd. Vanwege mijn laatste verzekeringsnota heb ik bovenstaande standpunten bekend gemaakt bij zowel mijn huisarts, apotheek en de verzekeringsmaatschappij.
Ik doe niet meer (met alles) mee. Een nieuw geneesmiddel met apotheek-uitleg? Nee dank u, ik blijf wel een paar dagen extra binnen. Ik ziek wel uit. Neem de tijd om te genezen. Ik lees een goed boek en zet een cd van Chopin op om mijn stemming wat op te vrolijken. Dit heet nu voortaan voor mij ombuigen. Misschien kom ik er zo wel wat sterker uit, wie weet?

Overigens was mijn huisarts het volkomen met mij eens. (althans dat wat we besproken hebben over de declaraties en eigen bijdragen)

*) anoniem ivm medische informatie

Het taboe van de voedselbank

door: een anonieme schrijfster

Ruim een half jaar geleden was het noodzakelijk om ons in te schrijven voor de voedselbank. Door bepaalde keuzes van anderen en onvoorziene omstandigheden was deze stap onvermijdelijk!
Omdat ik de consequenties niet kan overzien, schrijf ik anoniem dit verhaal.
Voor wat betreft de vrijwilligers, die veel vrije tijd hierin stoppen, niets dan lof.
Omdat hetgeen dat je wordt uitgereikt gratis is, durven de meeste mensen geen commentaar te leveren. Nu ik enkele maanden gebruik maak van deze faciliteit, wil ik toch wel enkele kanttekeningen plaatsen.

Maar als je op de betreffende locatie, als moeder van drie kinderen, voor het eerst naar binnen moet, het gevoel van bedelaar je bekruipt en je je realiseert, dat je een Havo-, een VWO- en een Sportacademiediploma op zak hebt… merk je, dat je zelfvertrouwen en eigenwaarde verschrompelt en smelt als sneeuw voor de zon.
Lees verder