Laag inkomen en eigen risico

Op 21 september jl las ik op Skipr een blog van Lodi Hennink, oud-directeur van de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV), met als titel ‘Eigen risico ongewijzigd, zorgmijden tóch omlaag. Hierbij wil ik wat kanttekeningen plaatsen.

In het artikel gaf hij aan dat chronisch zieken en ouderen jaarlijks hun eigen risico verbruiken. Om pieken te voorkomen stelt hij voor om vanaf 1 januari maandelijks een twaalfde deel van het eigen risico tegelijk met de premie te incasseren. Dat is maandelijks een bedrag van € 32 extra op de premie van de ziektekostenverzekering. Mocht aan het eind van het jaar het eigen risico niet volledig zijn verbruikt, dan krijgt men het restant van het geld terug.
Volgens Hennink voorkomt dit systeem gedurende het lopend jaar onvoorziene kosten en wordt hierdoor zorgmijden – te weinig geld op de bankrekening – omzeild.

Hij gaat verder met: ‘Dat beeld is aanlokkelijk. Want iedere euro die minder ten koste gaat van het spaarsaldo, vertaalt zich aan het einde van het jaar in een welkome en vaak substantiële terugbetaling van maximaal 385 euro. Een mooie sigaar uit eigen doos die aanvoelt als een tantième’.

Het argument van ‘te weinig geld op de bankrekening’ is niet het probleem. Heeft men wel een (vaak klein) bedrag op de bankrekening staan, dan zal dat zeker niet aan zorg worden besteed, omdat men dit wil behouden voor andere tegenvallers. Men ‘kijkt’ het dan nog wel even aan!
Verder spreekt Hennink over iedere euro, die ‘ten koste gaat van de spaarrekening’. Heeft dokter Hennink zich wel eens gerealiseerd, dat deze mensen helemaal geen kans zien om  iets te sparen. Ze moeten ieder dubbeltje omdraaien om rond te komen. Veel van hen komen uit de zwaarste beroepen met lage inkomens. Hennink vindt dat die teruggave aanvult als een soort tantième!

Dit is nu precies de kern van het probleem, die door velen niet wordt begrepen. Deze mensen ervaren het al als straf om ziek te zijn. Zij hebben het geld niet, ook niet in termijnen! Als je chronisch ziek bent moet je vaak rondkomen van een WIA uitkering. Dat zijn inkomsten onder het sociaal minimum! Wordt dat wel eens gerealiseerd?
En dan het eigen risico, dat gebaseerd is op de zorgkostenstijging. Er wordt naar een totaal plaatje van zorgkosten gekeken, maar niet naar de uitgaven. Daar kunnen miljarden op bezuinigd worden, maar men wil dit niet zien!

Ik vind het betreurenswaardig dat zoveel beleidsmakers en mensen met midden en hogere inkomens zich niet kunnen verplaatsen in de schoenen van mensen met lage inkomens en dan nog degenen die ziek zijn.
Waar ik me het meest aan stoor is het feit, dat de kosten van de zorg niet worden aangepakt. Er moeten veel heilige huisjes aangepakt, waardoor er een halt wordt geroepen aan de eindeloze geldstroom naar instanties, die weinig tot niets met zorg van doen hebben.
Zo worden de zorggelden onzorgvuldig verdeeld. Waarom moeten mensen die niets hebben en ziek zijn dan toch nog de eigen bijdrage betalen, waardoor ze nog meer in de problemen komen. Om het ziekzijn hebben ze ook niet gevraagd.

Het voorstel van de heer Hennink vind ik dan ook schaamteloos! Laat hij zich eens verplaatsen in de schoenen van deze groep mensen, maar dat schijnt toch moeilijk te zijn, vooral vanuit ivoren torens!

Eigen risico en eigen bonus !

Op dit moment wordt er door de politieke partijen geroepen dat het eigen risico afgeschaft moet worden. Hoe eerlijk zou dit zijn om dit te roepen over de zorgtoeslag! Voor de mensen die het niet weten: Dit is een toeslag, uitgevoerd door de belastingdienst om de burger met een laag inkomen te compenseren. Het één kan niet zonder het ander besproken worden.

Nu is het veelal zo dat mensen met een zorgtoeslag deze gebruiken voor de eerste levensbehoeften en niet voor de zorgkosten!

Het verband tussen de hoogte van het eigen risico (ook wel remgelden) en hoogte van de zorgkosten is bij iedereen wel duidelijk. De vraag is bij welke hoogte van het eigen risico we de toegang niet belemmeren maar de zorgkosten in de hand houden?

Lastig om dit te bepalen.

Bij veel schadepolissen kennen we een bonus/malus systeem. Veel claimen betekent een hogere premie en weinig of niets claimen betekent korting.

We kunnen mensen belonen met bonus, korting op het eigen risico als je een tijd geen zorgkosten hebt gedeclareerd. Natuurlijk komt hier een dilemma om de hoek kijken, dat mensen afzien van zorg als ze geld besparen of zelfs winnen. Maar we zullen moeten experimenteren met nieuwe oplossingen. We kunnen de hoge zorgkosten niet meer betalen als deze maar blijven stijgen. Toch willen we bij levensbedreigende situaties doorgaan tot op hoge leeftijd.

Geef de zorgconsument de verantwoordelijkheid en het stuur in handen. Keuze over eigen risico, maar ook een beloning bij goed gedrag. Dilemma’s lossen we niet snel op, maar durven te experimenteren moet kunnen, De zorgconsument is heel goed in staat zijn eigen keuzes te maken.

En laten we mensen die het echt niet kunnen betalen helpen om toegang tot de zorg te behouden.

Achmea: economische groei bepaalt zorggroei…

door: Koos Dirkse

Het jaar is nog maar nauwelijks uit de pamper en er worden alweer nieuwe balletjes opgegooid om de zorgkosten in de hand te houden.
In principe zijn die balletjes nuttig om de politieke meute scherp te houden. Alleen moet je wel met een betere onderbouwing komen dan Achmea presteert.
Om de zorgkosten in de hand te houden staat een aantal gereedschappen tot de beschikking. Vervelend is dat die gereedschappen stuk voor stuk de zorgvraag van de patiënt en zijn portemonnee raken:

  • Selectie aan de poort. Als de patiënt de specialist met de zorgvraag raadpleegt is dat voor eigen kosten;
  • Verhogen van de zorgpremie en/of het eigen risico;
  • Invoeren van remgeld. De patiënt betaalt een deel van de behandeling zelf;
  • Verlagen van de tarieven van de zorgproducten. De zorgverzekeraar beslist minder te betalen voor de verleende zorg. Dit onderwerp heeft vooral consequenties voor de financiële huishouding van de zorgverleners;
  • Een combinatie van bovenstaande punten.

Ik kan je verzekeren dat de komende jaren die onderwerpen op de politieke agenda komen te staan. Voorzichtigheid en goed rekenaarschap blijft geboden. De kosten kunnen voor de zorgverzekeraar dan wel in de hand gehouden worden, voor de patiënt lopen ze wel degelijk op. En dan komt dat schokkende percentage van 40% van het gezinsinkomen aan zorgkosten ineens wel heel dichtbij!