De EU, het Europese luchtkasteel

Bij de start van de oprichting praatte landen over drie belangrijke onderwerpen: één europese munt, het milieu (omdat de Rijn en de Maas niet bij de grens ophouden) en het openbaar vervoer (omdat deze bij de grens ook verder wil rijden). De aanvankelijke opzet was logisch en stond de bevolking van de aangesloten landen achter. Echter de afgelopen jaren trekt de EU steeds meer taken naar zich toe, die niet in de basisovereenkomst stonden opgenomen.

Verdrag van Parijs (1952)
Op 18 april 1951 werd in Parijs het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal getekend. Hieruit ontstond op 23 juli 1952 de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS). Ondertekenaars waren Frankrijk, West-Duitsland, Italië, België, Nederland en Luxemburg. Later traden Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk (1973), Griekenland (1981), Portugal en Spanje (1986), Finland, Oostenrijk en Zweden (1995) nog toe.

Verdrag van Rome (1958)
Het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap werd op 25 maart 1957 in Rome gesloten. Het was een verdrag waarmee de Europese Economische Gemeenschap (EEG) gevestigd werd, de belangrijkste voorloper van de Europese Unie. Op 1 januari 1958 trad het verdrag en dus de EEG in werking.

Verdrag van Brussel (1967)
Op 8 april 1965 werd het Verdrag van Brussel (Fusieverdrag) gesloten, waarin één Raad en één Commissie van de Europese Gemeenschappen werd ingesteld. Het verdrag bepaalde dat er voortaan één Commissie, één Raad van Ministers en één budget was voor de drie, tot dan toe gescheiden organisaties: EGKS, EEG en Euratom. Vanaf dat moment spreekt men van de Europese Gemeenschappen (EG). Het verdrag trad op 1 juli 1967 in werking.
Voornoemde drie organisaties deelden al sinds de inwerkingtreding op 1 januari 1958 van de overeenkomst betreffende bepaalde instellingen, welke de Europese Gemeenschappen gemeen hebben: een parlementaire vergadering (welke later zou uitgroeien tot het Europees Parlement) en een gerechtshof. Beide verdragen werden per 1 mei 1999 ingetrokken door de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam.

Verdrag van Schengen (1985)
Op 14 juni 1985 ondertekenden de regeringsleiders van België, Nederland, Luxemburg, Duitsland en Frankrijk het eerste Verdrag van Schengen. Ze kwamen overeen de personencontrole aan hun gemeenschappelijke grenzen af te schaffen. Zo ontstond een gebied zonder binnengrenzen. Schengen is het dorp nabij het drielandenpunt tussen Luxemburg, Duitsland en Frankrijk, waar het verdrag werd ondertekend.

Verdrag van Maastricht (1993)
Het Verdrag van Maastricht kan gezien worden als de officiële start van de EU. Nederland wilde tijdens zijn voorzitterschap van de Raad van Europese Gemeenschappen (tweede helft 1991) de Europese integratie een boost geven. Na de ondertekening van het Schengenverdrag wilde het kabinet Lubbers-III snelheid in het tekenen voor verdergaande Europese samenwerking. Nederland wilde tijdens zijn voorzitterschap van de Raad van Europese Gemeenschappen (tweede helft 1991) de Europese integratie een boost geven. Na de ondertekening van het Schengenverdrag wilde het kabinet Lubbers-III snelheid in tekenen voor verdergaande Europese samenwerking. Verder werd in het verdrag bepaald dat er een Economische en Monetaire Unie (EMU) gevormd zou worden, met een gemeenschappelijke munteenheid, die later naam ‘euro’ kreeg. Voor de invoering van de monetaire unie werd een Europese begrotingsdiscipline afgesproken, de zogenaamde convergentiecriteria (“Maastrichtnorm”). Verder werd er een kader ontworpen voor de toekomstige politieke en economische eenmaking.
Voor de EU kozen de lidstaten in Maastricht voor een drie-pijlerstructuur:

  1. economische samenwerking;
  2. samenwerking op het gebied van buitenlandbeleid en veiligheid;
  3. samenwerking op het gebied van politie en justitie (binnenlandse veiligheid).

Toenmalig premier Major van de UK had grote moeite om het verdrag door het Lagerhuis te loodsen, ondanks de ‘opt-out’ en het ontbreken van de sociale paragraaf. Uiteindelijk werd het verdrag met een nipte meerderheid in het Lagerhuis goedgekeurd (319 tegen 316 stemmen)
Het Verdrag van Maastricht trad in werking op 1 november 1993. Op 1 januari 2002 werd als gevolg van de in het verdrag gemaakte afspraken over de monetaire unie in twaalf Europese lidstaten de euro ingevoerd.

Verdrag van Amsterdam (1999)
Op 2 oktober 1997 werd het Verdrag van de Europese Unie in Amsterdam getekend. Het trad in werking op 1 mei 1999

  1. Eenvoudiger besluitvorming binnen de Unie door meer gebruik te maken van het stemmen met gekwalificeerde meerderheid
  2. Het werkte het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid verder uit, onder andere door de Unie een Hoge Autoriteit voor het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidbeleid  ( tweede pijler) te geven, die tevens de functie van Secretaris-Generaal van de Raad van de Europese Unie kreeg;
  3. Het bracht sommige bevoegdheden van de derde pijler naar de eerste (waardoor er op het gebied van onder andere immigratie- en asielbeleid meer supranationaal beslist kon worden);
  4. Het bracht de Schengenakkoorden onder in de EU-verdragen;
  5. Het amendeerde en hernummerde het EG-verdrag en het EU-verdrag. De artikelen van het Verdrag betreffende de Europese Unie, die de letters A tot en met S hadden gekregen, kregen een numerieke volgorde. Bij dit verdrag waren geconsolideerde versies van het EG-verdrag en het EU-verdrag, de complete verdragen bijgewerkt met de wijzigingen daarop door de nakomende verdragen, bijgevoegd.

Verdrag van Nice (2003)
De lidstaten van de Europese Unie hebben in 2001 het Verdrag van Nice gesloten. Zowel de verdragen van Rome als van Maastricht werden gewijzigd (die op hun beurt in 1997 ook al waren gewijzigd met het verdrag van Amsterdam). In het verdrag was een hervorming opgenomen voor toetreding van nieuwe lidstaten. Verder kwamen de stemverhouding in de Raad van Ministers, de omvang van de Europese Commissie en de verdeling van de zetels in het Europees Parlement per lidstaat aan de orde. Het verdrag is op 1 februari 2003 van kracht gegaan.

Europese Grondwet (2004)
Dit was een voorstel uit 2004 voor een verdrag tussen de lidstaten van de Europese Unie tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. Tijdens de vergadering van de Europese Raad van juni 2004 werd een akkoord bereikt over de Europese grondwet. Deze werd op 29 oktober 2004 ondertekend door de Europese Raad en de ministers van Buitenlandse Zaken van de lidstaten.
De aanvankelijk beoogde Grondwet zou, na de ratificatie (de akkoordering door de regeringen van de lidstaten), op 1 november 2006 van kracht zijn geworden. Frankrijk en Nederland hebben via referenda het verdrag verworpen. Op de Europese top van juni 2007 werd besloten af te zien van de Europese Grondwet. In plaats daarvan kwam het Verdrag van Lissabon, getekend op 13 december 2007. Dit verdrag werd van kracht op 1 december 2009..

Verdrag van Lissabon (2009)
Dit is een verdrag van de Europese Unie, getekend in Lissabon op 13 december 2007. Het doel van dit verdrag was beslissingen in de EU efficiënter en democratischer te laten verlopen en het door het Verdrag van Amsterdam en het Verdrag van Nice op gang gebrachte proces te voltooien, teneinde de doeltreffendheid en de democratische legitimiteit van de Unie te versterken en haar optreden samenhangender te maken. De geconsolideerde versies van deze documenten vormen de wettelijke basis voor de Europese Unie.
De belangrijkste wijzigingen die besloten lagen in het Verdrag van Lissabon betroffen de afschaffing van de Europese pijlerstructuur, het toegenomen belang van het stemmen via gekwalificeerde meerderheid in de Europese Raad, een grotere rol voor het Europees Parlement en de introductie van een voorzitter van de Europese Raad en de Hoge Vertegenwoordiger voor buitenlandse zaken. Ook het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie werd rechtskrachtig.
Na ratificatie door alle 27 EU-lidstaten trad het verdrag in werking op 1 december 2009.

Huidige EU
De Europese Unie (EU) is een uit 28 Europese landen bestaand statenverband. Belangrijke instituten van de EU zijn:

  • De Europese Raad: voorzitter (2019) Donald Tusk
  • De Raad van de Europese Unie: voorzitter (2019) Roemenië
  • De Europese Commissie: voorzitter (2019) Jean-Claude Juncker
  • Het Europese Parlement, wordt iedere vijf jaar gekozen door inwoners van de unie: voorzitter Antonio Tajani
  • Het Europese Hof van Justitie: president (2019) Koen Lenaerts, zittingsplaats Luxemburg
  • De Europese Centrale Bank: voorzitter (2019) Mario Draghi, hoofdkantoor Frankfurt am Main

Het Europees Parlement heeft zitting in drie verschillende plaatsen, Brussel, Straatsburg en Luxemburg. Dit houdt in, dat 3000 mensen met hun gehele bureau en alle papieren maandelijks moeten verhuizen. De verhuiskosten die dit met zich meebrengen bedragen circa 15 miljoen euro per maand! Het meest logisch zou zijn om Brussel als vaste vestigingsplaats te kiezen. Dit zou een hoop efficiency met zich meebrengen en circa 180 miljoen euro per jaar besparen. Hiervoor moet Frankrijk echter toestemming voor verlenen, maar dit zal niet snel gebeuren!

Tot slot
De EU is inmiddels verworden tot het regeringscentrum van alle 28 lidstaten. Zeer veel macht is er naar de EU gegaan. Ging het in eerste instantie om drie punten: één munt, milieu en openbaar vervoer, nu bemoeit Brussel zich overal mee, tot de kleur van je bordenknoopje toe! Er gaan tientallen miljarden naar toe en ik vraag mij af hoe die besteed worden. Alle parlementariërs en beambten leven als God in Frankrijk, het kan niet op!
Ik kan mij voorstellen dat ze zich hevig verzetten en een bevolking bang maken zoals nu met de Brexit. Het scheelt hen in ieder geval macht en een hoop inkomsten!
Ik ben zeker niet tegen een goede samenwerking tussen landen in Europa, maar wel op een andere manier, dan dat nu gebeurt. Een ‘groot Europees rijk’ is bij voorbaat al ten dode opgeschreven. Kijk naar het verleden (Egypte, Grieken, Romeinen, Duitse, etc).
Voor veel onderwerpen moet ‘Den Haag’ eerst toestemming aan Brussel vragen. Je vraagt je dan toch af, waarom wij nog een ambtenarencorps van 930.000 mensen in stand moeten houden, als het beleid in Brussel wordt uitgevoerd!

Please follow and like us: