Biovirus.eu

circovirus

Taxonomische indeling

orde:
geslacht:
familie:
subfamilie:
home overzicht families indeling orden beschrijving humaan
 


 

 
Het Porcine circovirus type 2 (PCV-2) komt wijdverbreid voor. Uit een onderzoek naar de aanwezigheid van afweerstoffen tegen PCV2 in Nederland bleek dat op alle onderzochte bedrijven een PCV2-infectie aanwezig was. Dit komt overeen met de resultaten in de ons omringende landen. Op bedrijven waar het virus voorkomt, is gebleken dat bij 80 tot 100 procent van de zeugen en oudere vleesvarkens antistoffen voorkomen.  
Het virus kan een rol spelen bij diverse ziektebeelden. Ziekten, waarin PCV2 een rol speelt, worden aangeduid met de term PCVAD (Porcine Circo Virus Associated Diseases).  
  1. Het bekendste ziektebeeld is PMWS, officieel Postweaning Multisystemic Wasting Syndrome, vaak aangeduid als 'wegkwijnziekte'. Dit ziektebeeld werd in 1991 bij (gespeende) biggen en (jonge) vleesvarkens in West-Canada opgemerkt. In 1996 werd voor het eerst een verband beschreven tussen PMWS en het PCV2-virus). Sinds 1998 wordt dit ziektebeeld ook in Nederland gezien. PMWS leidt vaak tot een sterk verhoogde uitval tussen 6 en 16 weken leeftijd. PMWS geeft problemen met verschillende lichaamsfuncties. Longen, nieren, lever, maag en darmen kunnen aangetast worden. Dieren worden daardoor ook bleek. De laatste jaren wordt dit ziektebeeld minder vaak gezien.
  2. Daarnaast wordt PDNS gezien (Porcine Dermatitis en Nefropathie Syndroom). PDNS geeft typische nier- en huidafwijking, met als voornaamste zichtbare kenmerk de rode huidvlekken, vooral op de hammen. Dit beeld kan voorkomen bij een enkel dier, tot bij 10 procent van de dieren. Dit ziektebeeld lijkt veel op verschijnselen die ook bij varkenspest kunnen optreden. Op veel bedrijven waar dieren lijden aan PMWS komt in het vervolg van het ziekteverloop ook PDNS voor. Het beeld van PDNS wordt veroorzaakt door de aanmaak van grote hoeveelheid antistoffen door het immuunsysteem van het varken, waarna zogenaamde immuuncomplexen worden gevormd die aanleiding zijn tot bloedvatbeschadigingen.
  3. PCV2 speelt verder een rol bij aandoeningen van de luchtwegen, darmen, bloedvaten en het zenuwstelsel. Ook vruchtbaarheidsaandoeningen bij zeugen worden door PCV2 veroorzaakt, vooral bij jonge zeugen kunnen mummies en doodgeboren biggen worden gezien.

Er worden drie hoofdtypen beschreven van het PCV-2-virus, namelijk:

  • type a: aanwezig voor de 'grote' PCV2 uitbraken, en tevens de basis voor alle commerciele PCV2-vaccins,
  • type b: in koppels met PMWS, voorkomend vanaf de periode 2000 tot 2005, en
  • type c: alleen aangetoond in Denemarken
  • type d: een mutant van PCV2 type b, welke sinds kort in de VS wordt gezien, maar mogelijk al langer in Europa en Azie 
               circuleert.

Klinische verschijnselen

  • PMWS: vermageren (wasting), vergrote lymfeklieren, kortademigheid, diarree, bleekheid, koorts, niezen, oogslijmvliesontsteking, geel worden (icterus). Daarnaast kunnen ook maagzweren, zenuwverschijnselen, acute sterfte (door hartspierontsteking) en gewrichtsontstekingen voorkomen.
  • PDNS:  hierbij is de huid van de varkens bleek. Verder zijn er op de achterhand en tussen de dijen huidbloedingen en huidontstekingen die in elkaar overvloeien, waardoor de typische rode vlekken ontstaan.
  • Vruchtbaarheidsproblemen bij zeugen: verwerpen of de geboorte van dode biggen of mummies. Het PCV2-virus kan aangetoond worden in de verworpen of dode vruchten.

Sectie-onderzoek van varkens.

Voor de diagnose PMWS zijn vijf varkens nodig die het typische klinische beeld vertonen.  Wanneer bij drie van de vijf varkens op weefselniveau de typische afwijkingen worden gevonden in lymfklierweefsel en daarnaast een hoge hoeveelheid virus, dan is dat een onderbouwing van de diagnose PMWS. Deze combinatie van kliniek, weefselafwijkingen en een hoge hoeveelheid virus vormt de diagnose. Dit is belangrijk, omdat ook gezonde varkens een hoge hoeveelheid virus in serum of weefsel kunnen hebben, terwijl dan niet gesproken kan worden van PMWS.

Bloedonderzoek.

Voor onderzoek op antistoffen zijn een IgM- en een IgG-ELISA-test beschikbaar. De combinatie van deze twee geeft een indicatie over het moment van infectie. Met behulp van de PCR kan het PCV2-virus aangetoond worden in bloedserum. 

Verspreiding van het virus.

Vooral de aankoop van besmette varkens, en de verspreiding via mest zijn belangrijk. Varkens besmetten elkaar bijvoorbeeld via wondjes die ontstaan zijn na vechten. De spreiding van het virus binnen hokken verloopt snel, maar de spreiding tussen hokken verloopt langzamer. Het PCV2-virus wordt uitgescheiden via neusslijm, mondvocht, urine en mest. Zeugen kunnen besmet worden via het sperma. Het circovirus kan zich ook via de baarmoeder van de zeug naar de big verplaatsen.  
Risicofactoren voor het aanslaan van de ziekte PMWS bij de biggen, zijn:
  • infectie met PCV2-virus type b (ook wel genotype 1 genoemd)
  • vroege besmetting (drie weken of jonger) met een hoge hoeveelheid  PCV2-virus
  • zeugen met een PCV2-infectie of met lage hoeveelheid antistoffen in het bloed
  • geen of te weinig biestopname na de geboorte 
  • tegelijkertijd optredende besmettingen met andere ziekten (PRRS, Mhyo)
  • hoge mate van overleggen van biggen in de kraamstal  

Onderzoeken naar risicofactoren voor PMWS

De GD heeft verschillende onderzoeken uitgevoerd, samen met het CVI in Lelystad in opdracht van het PVE (publicatie Wellenberg, 2004). Uit een oriŽnterend onderzoek naar de aanwezigheid van afweerstoffen tegen het PCV2 (PCV2) op Nederlandse varkensbedrijven, bleek het virus wijdverbreid aanwezig. Ook op zeer veel bedrijven zonder problemen met PMWS of PDNS.
Uit een analyse komt verder naar voren dat op PMWS-probleembedrijven in vergelijking tot controlebedrijven vaker PRRS, parvo, hersenvliesontsteking, coccidiose en speendiarree worden opgemerkt; vaker tegen PRRS en mycoplasma wordt gevaccineerd; grotere tomen worden geboren, er meer problemen met biestproductie zijn, meer biggen binnen 48 uur worden overgelegd en het klimaat voor de zeugen minder optimaal is. Bovendien bleek dat bedrijven met Angelsaksische genetica via zeugen of sperma relatief vaker betrokken waren.

Invloed Circovirusinfecties bij ademhalingsziekten in vleesvarkens

Door de GD is een onderzoek verricht naar de rol van het Circovirus bij ademhalingsziekten in vleesvarkens op 29 bedrijven (publicatie Wellenberg 2010). De samenvatting van dat onderzoek is:
  • PCV2-infecties komen op alle onderzochte bedrijven voor.
  • Meer dan 79 procent van de PCV2- infecties vindt plaats op het vleesvarkensbedrijf.
  • PCV2-infecties rond de tien tot twaalf weken leeftijd resulteren in meer afwijkende longen bij slachten dan infecties die later optreden.
  • In gezond longweefsel wordt vaak PCV2 aangetroffen.
  • PCV2 veroorzaakt longaandoeningen vooral in combinatie met andere kiemen.

Bron: © 2012, GD, Deventer

 

           
zoeken contact wie zijn wij