De media anno 2013

Als je je emotie schrapt en enkel en alleen uitgaat van de feiten, zie je dat de politiek in Nederland emotiedriven is. Minister Dijsselbloem is er een sprekend voorbeeld van.
Voor zijn beurt praten over opnieuw steun aan Griekenland (nog geen feiten door de EC uitgesproken; en moet je op basis van de feiten nog wel steun verlenen?). Uitspraken doen over de pensioenen in Nederland, die niet onderbouwd zijn (hoezo is er een probleem met de inhoud van de pensioenkassen; waar zijn de cijfers?).

Besparingen
De ‘oudere’ Nederlander schrikt zich te pletter en zet het op een sparen. Hij durft geen euro meer uit te geven (feit is dat een groot deel van de automotive industry afhankelijk is van oudere autokopers en laten die nu juist weinig auto’s meer kopen).
Besparingen benoemen, omdat Europa dat zou willen (in feite is het lastenverzwaring en de vraag is of Europa dat bedoelt, omdat je daar meer mee kapot maakt dan je lief is).

Sociale media
Hoe komt dat vraag ik me af. De sociale media, die gericht zijn op ‘fun and pleasure’ spelen zeker een rol. Snel, vluchtig en geen inhoudelijke analyse. Is het je trouwens wel eens opgevallen dat in de actualiteiten- en discussieprogramma’s op de televisie het nooit ofte nimmer meer om een inhoudelijke analyse gaat? Daar is geen tijd voor. De kijker vindt het maar vervelend en zapt weg. De reclamejongens en -meisjes zijn ‘not amused’.

Inhoudelijke analyse
Lees je de zorgmedia goed, dan zie je die vervluchtiging ook daar zijn intrede doen. Geen inhoudelijke analyse meer, want wie vraagt daar nog om? Het vraagstuk van de ‘overbetaling’ van de zorg is daar een goed voorbeeld van.
Veel lucht verpakt in gemakkelijk te verteren tekstjes. Een inhoudelijke analyse door een onderzoeksjournalist wordt node gemist. Wordt niet gevraagd, dus de eindredacteuren laten daar geen tijd en dus geld instoppen.
Ben benieuwd waar dat heen gaat, omdat bijna niemand meer met al die losse puzzelstukjes het plaatje nog voor ogen heeft.

Jammer, het zijn de media anno 2013.