Overdreven nuance……

door: Céleste Dirkse
Waarom is men over het algemeen zo generaliserend en zwart wit? Als je als alleenstaande moeder van drie kinderen aangeeft: ik ben moe, dan is de algemene publieke opinie: ze kan het niet aan, het is teveel voor haar. Als je zegt: met mij gaat het goed, ik red het prima! Dan leef je in ontkenning. Of erger nog: je wordt gezien als TE zelfstandig en TE onafhankelijk.

Vrijheid van meningsuiting
Daar tegenover word je van alle kanten geadviseerd om dichtbij jezelf te blijven en vooral je mening en je grens aan te geven. Maar als je dat doet in dit meningsuitingvrije land, word je gekielhaald! Want iedereen dringt ongevraagd zijn of haar mening op en presenteert dat ook nog eens als zijnde DE waarheid.
Zo eindig je dus met het liedje: vijftien miljoen mensen…(inmiddels om en na bij de 17 miljoen, maar dat is een saillant detail). Vrijheid van meningsuiting, een groot goed in dit land.

Verdeeldheid
Maar als een getrouwd stel tegenovergestelde meningen heeft, is er constant conflict en bakkeleien. Als ze niet een gulden middenweg weten te vinden, eindigt dat al gauw in een scheiding. Zo blijkt uit landelijke cijfers.
Als dat bij twee mensen onder één dak al zo uit de hand kan lopen, hoeveel te meer als een heel land verdeeld is in zijn meningen, waarbij de hoge heren in Den Haag, met hun gepeperde bankrekeningen en bezuinigingsplannen, voorop lopen?
De kracht in een huwelijk is eenheid, bereidwilligheid, compromis, begrip, respect en acceptatie…
Zou dat in een heel land ook niet zo werken?

Mening
En dat zeg ik, diezelfde alleenstaande moeder van het begin van deze anekdote.
Het toonbeeld van hoe het niet moet, maar wel mijn mening klaar…
Net als al die andere bijna zeventien miljoen…