Burgers let op uw Saeck!

Het wordt toch tijd, dat de burger zich bewust wordt van zijn zorgkosten. Nu denkt men: “ik ben verzekerd”, maar uiteindelijk gaat men zelf steeds meer aan zorgkosten betalen. En is dat terecht? Hierbij een praktijkvoorbeeld, waar gebeurd. En dit is niet eenmalig, maar komt geregeld voor. Niemand die op deze kosten let, de beleidsvoerders vinden het prima en de burger is de klos!

Nieuwe heup
Een patiënte wordt opgenomen voor een heupprothese. De pijn in de heup was dusdanig, dat zij niet meer normaal kon functioneren en de pijn steeds heviger werd. Er zijn lange wachttijden bij de ziekenhuizen, dus is ze opgenomen in een privékliniek.
De operatie zou onder plaatselijke verdoving plaatsvinden door middel van een ruggenprik. Als alles goed zou verlopen en ze doorstond de volgende dag enkele testen, kon zij naar huis om te revalideren.

Wat ging er fout
De patiënte voelde zich na de operatie niet lekker. Hevige hoofdpijn en misselijk, tot brakens toe. De behandelend arts gaf aan, dat met het zetten van de ruggenprik er iets fout is gegaan. Via het ruggenmerg is er hersenvocht naar buiten gelopen en dat was de oorzaak. Door het misselijke gevoel en de bewegingen, die ontstonden door braakneigingen, heeft het vocht zich in het ruggenmerg verspreidt. De patiënte bracht die nacht door in het ziekenhuis en de volgende dag was er weinig verbetering. Ze moest langer worden opgenomen. Alleen, alle bedden waren bezet, die de zorgverzekeraar bij dit ziekenhuis had ingekocht. De patiënte moest per ambulance vervoerd worden naar een ander ziekenhuis.
Het ziekenhuis, waar ze nu naar toe werd gebracht ligt ongeveer 50km verder. Naast de dure ambulancerit kwamen er nog verpleegdagen bij, waardoor de totale (extra) kosten in de duizenden euro’s zou lopen.
Hoewel dit duidelijk een medische fout was, die kan worden toegerekend aan de behandelend specialist, betaalde de zorgverzekeraar gewoon de rekening.

Hoe gaat dit in andere landen?
Nederland wijkt af van de meeste landen om ons heen. Wij gebruiken de DBC (Diagnose Behandel Combinaties) om te declareren. Dit codestelsel is in 2004 door minister Hoogervorst (VVD) ingevoerd en al vele malen herzien, omdat het niet functioneert en het de kosten enorm opdrijft. De gekoppelde tarieven zijn bepaald en niet berekend. Het is geen medisch codesysteem. De diagnoses zijn slechts voor de declaratie en dan ook zondermeer te wijzigen. De patiënte had als diagnose: vervanging heup. Door de complicatie werd er gewoon een nieuwe diagnose aan toegevoegd. Op deze wijze kon de declaratie naar de zorgverzekeraar.
Andere landen, zoals België, hanteren de DRG (Diagnose Relatie Groepen), dat medisch is bepaald. Komt men naar het ziekenhuis voor een heupoperatie, dan wordt die diagnose vastgelegd en gedeclareerd bij de zorgverzekeraar. Maakt men een fout, zoals hierboven beschreven, dan wordt dit toegerekend aan de specialist cq het ziekenhuis. Deze draaien dan op voor de kosten. Zie dit als een soort bedrijfsrisico.

Beleidsvoerders, ga eens nadenken!
Het wordt tijd dat Nederland eens gaat inzien, dat de DBC, ingesteld door een aantal managers, totaal niet functioneert. Het wordt tijd om zich eens achter de oren te gaan krabben, dat dit zo niet langer kan.
Een detail: voor de invoering van de DBC kostte een heupoperatie (met 10 dagen opname, dat een hoge kostenpost was) circa 4600 euro. Nu kost dezelfde operatie, met veelal 1 dag opname, 18000 euro!
Het systeem, dat door de VVD is ingesteld is de afgelopen jaren door dezelfde partij hooggehouden en zal op deze manier nooit worden gewijzigd. Hoewel hiermee miljarden zijn te besparen!

Eigen risico en eigen bonus !

Op dit moment wordt er door de politieke partijen geroepen dat het eigen risico afgeschaft moet worden. Hoe eerlijk zou dit zijn om dit te roepen over de zorgtoeslag! Voor de mensen die het niet weten: Dit is een toeslag, uitgevoerd door de belastingdienst om de burger met een laag inkomen te compenseren. Het één kan niet zonder het ander besproken worden.

Nu is het veelal zo dat mensen met een zorgtoeslag deze gebruiken voor de eerste levensbehoeften en niet voor de zorgkosten!

Het verband tussen de hoogte van het eigen risico (ook wel remgelden) en hoogte van de zorgkosten is bij iedereen wel duidelijk. De vraag is bij welke hoogte van het eigen risico we de toegang niet belemmeren maar de zorgkosten in de hand houden?

Lastig om dit te bepalen.

Bij veel schadepolissen kennen we een bonus/malus systeem. Veel claimen betekent een hogere premie en weinig of niets claimen betekent korting.

We kunnen mensen belonen met bonus, korting op het eigen risico als je een tijd geen zorgkosten hebt gedeclareerd. Natuurlijk komt hier een dilemma om de hoek kijken, dat mensen afzien van zorg als ze geld besparen of zelfs winnen. Maar we zullen moeten experimenteren met nieuwe oplossingen. We kunnen de hoge zorgkosten niet meer betalen als deze maar blijven stijgen. Toch willen we bij levensbedreigende situaties doorgaan tot op hoge leeftijd.

Geef de zorgconsument de verantwoordelijkheid en het stuur in handen. Keuze over eigen risico, maar ook een beloning bij goed gedrag. Dilemma’s lossen we niet snel op, maar durven te experimenteren moet kunnen, De zorgconsument is heel goed in staat zijn eigen keuzes te maken.

En laten we mensen die het echt niet kunnen betalen helpen om toegang tot de zorg te behouden.

Centrale Inkoop

De kosten van medicijnen/ geneesmiddelen maken een groot deel uit van de zorgkosten. Met name de vergrijzing en het beschikbaar komen op de markt van dure nieuwe geneesmiddelen verklaart het grootste deel van de stijging. In brede zin wordt er in de zorg vaak niet gekeken naar collectief inkopen en onderhandelen. Immers, het wordt toch wel vergoed, dus bij wie ligt nu de prikkel om te komen tot lagere kosten? Maatschappelijk gezien zijn we er allang van overtuigd dat de zorgkosten niet eindeloos door kunnen stijgen.

Tegelijkertijd willen we wel graag alle mogelijke middelen kunnen aanwenden voor genezing. Tijd voor ingrijpende maatregelen.

Onlangs is er in de mondzorg de Dentale Inkoop Coöperatie gestart met opmerkelijke resultaten. Het collectief onderhandelen heeft ertoe geleid, dat de kosten van kleingoed (8-10% van de praktijkkosten) met gemiddeld 20% konden dalen. Dit door scherp te onderhandelen zonder concessies te doen op kwaliteit. Kort samengevat dezelfde producten voor minder geld. En dit is nog maar het begin!

Kan dit ook met ziekenhuizen? Zeker! En het is de moeite waard om een inkoopbureau aan het werk te laten gaan en namens alle ziekenhuizen de kosten naar beneden te brengen.

Het oprichten van een centrale inkooporganisatie en het gezamenlijk afdwingen van stevige kortingen verdient een serieuze kans! Als alle ziekenhuizen de inkoopgegevens en de leverancierslijsten bij elkaar voegen kunnen er zonder twijfel resultaten worden geboekt.

Voorbeeld: Als een medicijn in Portugal 35% van de Nederlandse prijs kost, kopen we via Portugal in.

Helemaal als er voor producten en leveranciers meerdere mogelijkheden zijn, dan liggen de voordelen voor het oprapen. Een onafhankelijk bureau dat puur op de korting wordt afgerekend, zoals bij dentale markt, werkt super effectief.

Bovendien kunnen door centrale facturatie en het overslaan van tussenpersonen nog meer voordelen geboekt worden. Prijsdaling in plaats van prijsstijging moet nu het motto worden.

Er blijft voor de fabrikanten en leveranciers genoeg over!

Ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen

Gezondheid, welzijn, en wonen zijn nauw met elkaar vervlochten. Niet alleen op financieel gebied – de woon- en zorgkosten vormen het grootste deel van de uitgaven van een gemiddeld Nederlands gezin – maar wonen en gezondheid zijn ook de meest belangrijke pijlers onder welzijn. Zorg en wonen hebben de drie B’s gemeen: bereikbaar, beschikbaar, betaalbaar. En laten we de eis van kwaliteit niet uitvlakken.

Een goede woning in een gezonde en veilige omgeving draagt bij tot welzijn en een minder gebruik van zorgaanbod. Het is niet voor niets dat steden als Rotterdam, Utrecht, Antwerpen en de meeste Duitse steden veel doen op het gebied van een gezond milieu en een lage emissiezone instellen. Maar de sprekendste voorbeelden waar gezondheid, welzijn, wonen en mobiliteit samengaan vind je in Scandinavië. Stockholm, Kopenhagen en Oslo zijn maar een paar bekende steden die ermee aan de weg timmeren.

Welzijn als het resultaat tussen de interactie van wonen en gezondheid maakt de ‘eerste lijn’ dagelijks mee. Zij zijn de kenners bij uitstek die je kunnen vertellen wat de meerwaarde is van een geïntegreerd beleid.
De morbiditeitsklachten door slecht wonen lopen van geboorte tot overlijden. Iedere leeftijdsklasse krijgt ermee te maken en des te jonger de klachten beginnen des te sneller zullen die uitgroeien tot chroniciteit. Ziekten die niet alleen de kwaliteit van leven negatief beïnvloeden en de leeftijdsverwachting naar beneden bijstellen, maar ook de zorgkosten per levensjaar steeds verder doen oplopen.
Morbiditeit die veroorzaakt wordt door wonen is bij ongewijzigde woonomstandigheden onoplosbaar, heeft een slechte prognose en is uitzichtloos voor de patiënt. Dat laatste is een cumulerende factor voor een negatief beeld van het welzijn.

Wonen (de som van woning, woonomgeving en milieu)is een belangrijke variabele voor de gezondheid en als som daarvan het welzijn. De relaties tussen de variabelen worden steeds duidelijker door groeiend wetenschappelijk onderzoek. Zo is er in Antwerpen veel onderzoek verricht naar de invloed van fijnstof op de vasculaire en pulmonaire morbiditeit. De resultaten zijn zonder meer schokkend. Kinderen die amper de kleuterschool ontgroeid zijn, hebben een significant lagere leeftijdsverwachting dan hun leeftijdsgenootjes in een minder schadelijke woonomgeving.

Willen we een volledig beeld ontwikkelen op het gebied van wonen en welzijn en de variabelen zoveel mogelijk op elkaar afstemmen dan spreekt er dus veel voor om het beleid op het gebied van de volksgezondheid en het welzijn te integreren met dat van wonen. Het huidige ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport zal naar een hoger niveau moeten worden gebracht, waarbij amateur sport naar Welzijn kan en de professionele sport naar Economische Zaken.

Het uiteindelijke doel zou dan kunnen zijn een ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen.

Fibromyalgie, ziekte die ‘geen ziekte’ mag zijn!

Veel mensen hoor je klagen over onbekende pijnen in gewrichten, spieren en weke delen, waar geen duidelijke diagnose voor te stellen is. Artsen, die er geen raad mee weten, vegen het onder de noemer ‘fibromyalgie’ en gaan over tot voorschrijven van fysiotherapie en pijnstilling. Vaak wordt de dosering steeds hoger met alle gevolgen vandien.

Nu wordt fibromyalgie veelal gezien als een aandoening, dat ‘tussen de oren’ zit. Gewoonweg, omdat men geen oorzaak kan vinden en dat er weinig onderzoek naar gedaan wordt. De ziekte is in Nederland dan ook niet erkend.
De 340.00 patienten, die in Nederland hieraan lijden, hebben niet alleen te kampen met heel veel pijn, maar lopen nog tegen iets anders aan. Door het niet erkennen, voelen zij zich buitengesloten, een aansteller, dus krijgen ook nog een geestelijke klap te verwerken. Door de hoge medicatie, vaak morfine, ontstaat er bij sommigen een verslaving, waarvan zij willen afkomen. Kortom nog afkickverschijnselen ook.

Vandaag kreeg ik een boekje over dit fenomeen onder handen, geschreven door Carola Boezer. Zij is zelf fibromyalgie patiënte sinds 1992. Haar geschiedenis en haar worsteling met deze ziekte gedurende de afgelopen 25 jaar heeft zij uitmuntend verwoord. Het boekje is geschreven in zeer begrijpelijke taal. Hoe zij al die jaren tegen muren aanliep, van de pijn niet kon werken, maar toch moest, omdat de ziekte niet erkend is. Hoe ze verslaafd werd aan morfine en hier vanaf wilde komen. Wat de afkickverschijnselen met haar deden. Ook hoe zij vele vrienschappen verloor wegens onbegrip.
Toch heeft zij kans gezien om met de pijn te leren leven.

Ik raad daarom een ieder aan om dit boekje te lezen. Niet alleen lotgenoten, maar ook de gewone burger om meer begrip te krijgen voor deze slopende en zogenaamd ‘niet-bestaande ziekte’.

Voor artsen vind ik het min of meer een verplichting om deze kennis achter de hand te hebben! U wilt toch vlg uw artseneed de patient genezen en niet als een Klaas Vaak strooien met pijnstillers, omdat de kennis ontbreekt! In hoofdstuk 2 heeft zij beschreven hoeveel onbegrip sommige medici tonen .

Hoe u het boekje kunt bestellen vindt u hier!

Echt, het lezen meer dan waard!

 

Kiezers let op uw saeck!

Zo maar, op een stralende winterdag een handjevol titels over de digitalisering in de zorg (uit Zorgvisie ICT van 29 november 2016) in de media.

  • Revalidatiecentrum Reade presenteert Reuma Meter app
  • Uitslagen sneller op patiëntportaal Máxima Medisch Centrum
  • Zorg en ICT moeten zich aan elkaar aanpassen
  • Jeugd-ggz investeert 2 miljoen euro in e-health
  • Process mining helpt administratieve lasten verlagen

Op het eerste gezicht denk je misschien wel: geweldig die ontwikkelingen, dat gaat de goede kant op. Dan lees je de artikelen en word je al wat minder enthousiast. Dat zet je aan het denken.

Bijna ieder onderwerp slorpt een vermogen aan euro’s op voor veelal een relatief beperkte groep gebruikers. En is het allemaal wel zo nuttig voor de patiënt, gebruikersvriendelijk en wat is the return of investment? Wie betaalt al die ontwikkelingen, die als een pretpakket worden gepresenteerd?

Dat zijn jij en ik. Via de premie voor onze zorgverzekering en onze belastingaanslag. Het minste wat je verwacht is dan een controle op het financieel en maatschappelijk nut en het effect op de kwaliteit van zorg.
Nee dus, het is veelal ‘fact free software’, vergelijk het met spelletjessoftware, only fun!

De euro’s hadden beter kunnen worden gebruikt! Oké, dat vraagt om een datamodel en een informatieplan, want dat is toch wel het minste dat we als sponsoren mogen eisen?

Kiezers let op uw saeck!

NZa helpt specialisten beter registeren

NZa helpt specialisten
Op 28 november jl. las ik op Skipr het volgende bericht: NZa en ziekenhuizen gaan specialisten helpen het registreren makkelijker te maken. Medische specialisten vinden correcte registratie en declaratie van zorg belangrijk. Een titel, die het beste doet verwachten: de NZa gaat de kar van de eenmalige bronregistratie door de arts trekken.

Diep teleurgesteld gaat het artikel na lezing direct de kliko in. Met één pennenveeg van de NZa, met medewerking van de NVZ en NFU, zijn we terug in 2005: het startjaar van de DBC. De Haagse club streepjespakken gaat de artsen helpen bij de DBC/DOT registratie! Niks geen eenmalige inhoudelijke zorgregistratie, niks geen kwaliteitsindicatoren, niks geen wetenschappelijke data, de financiële registratie staat weer bovenaan in de agenda.
Alle inspanningen, die een vermogen aan euro’s hebben gekost om de eenmalige bronregistratie van de grond te krijgen en te onderhouden, zijn hiermee ongedaan gemaakt. Instituten als NICTIZ, RIVM-FIC, DHD staan met hun bijdrage tot de eenmalige bronregistratie buiten spel en kunnen evengoed opgeheven worden. Den Haag zet immers vol in op DBC/DOT. Stoppen dus die medische registraties, er is, gezien de gekozen strategie, toch geen vraag naar. Dat geeft een forse opruiming binnen de ziekenhuizen en zo een forse kostenbesparing in de backoffice. En zonder backoffice geen externe dataverwerkers, dus ook die verdwijnen stilletjes van de markt.
Dat moeten wij volgend jaar in de kosten van onze zorgverzekering zeker terugvinden, of…???

Wat de zorgsector van de bank- en verzekeringssector kan leren

De zorgkosten, het jaarlijks zorgnieuws in september en oktober. Ik ben te rade gegaan bij de banken- en verzekeringssector en heb eruit gehaald waar de zorgsector van kan leren; ICT op hoog niveau en aandeelhouders in plaats van een RvT. Natuurlijk dient zo’n ontwikkeling met cijfers onderbouwd te worden, beschouw ze dus als krijtlijnen naar een conversie die veel losmaakt.

Op 28 september jl. stond in Zorgvisie een artikel van Wim Groot, die een forse stijging van de zorgkosten verwacht. De beteugeling van de zorguitgaven was van een tijdelijke aard en de komende jaren staan kostenstijgingen van circa 8 procent voor de deur.
Oorzaken als vergrijzing en medisch technische ontwikkelingen zijn ondertussen grijs geschreven. Prima om de oorzaken te kennen, maar het probleemgericht denken lost de kostenstijging niet op. Resultaat gericht denken en handelen wordt gevraagd. Laten we de zorgsector eens, heel kort de bocht, ik weet het, vergelijken met de banken- en verzekeringssector. In die sectoren speelt kostenbeheersing een extreme rol, willen ze niet door de concurrentie opgeslokt of uit de markt geduwd worden. Kostenbeheersing ingegeven door meer winst, ook dat heeft u juist, omdat de aandeelhouders het maximale eruit willen halen. Kostenbeheersing door de cliënt zoveel mogelijk zelf te laten doen met ter beschikking gestelde software. Niet willen is geen optie. De recente voorbeelden van RABO en ING spreken voor zichzelf.

De zorgsector is een kostenintensieve sector. Niemand zal dat ontkennen, En die sector is op een bijzonder chaotische wijze georganiseerd, als die al georganiseerd is. Hebt u wel eens geprobeerd de kosten voor de zorg uitgesplitst naar sector, te achterhalen? Hebt u na alle sites, die u bezocht, een consistent beeld wat de kosten zijn? Het is maar een voorbeeld.
De marktwerking dan, die goed tien jaar geleden met veel bombarie is ingevoerd. Wat merkt u er ervan? Niets anders dan dat een handjevol verzekeringsmaatschappijen ieder jaar opnieuw naar uw portemonnee lonkt. En de overheid haalt nog een duit uit uw loonzakje door de belastingen te verhogen, deels voor de financiering van de zorg. Hebt u trouwens een rekenmodel, of een idee, hoeveel u in het totaal per jaar aan de zorg bijdraagt?
Om nu te lezen dat de marktwerking de kostenstijging de afgelopen jaren beteugeld heeft, is gewoonweg kort door de bocht. Dat vraagt bewijs en dat is niet eenvoudig, gezien het aantal variabelen dat een rol speelt. Spreekt u wel eens mensen die in de zorg op de werkvloer werken? Zeker eens doen en goed luisteren. Als de commercie zijn onderneming zo zou organiseren en leiden, was het snel gebeurd. Over en uit. Het ‘driedelig streep’ heeft het voor het zeggen in de zorg en heeft carte blanche. Leuke ideeën, maar actie?

Wat kan de banksector de zorgsector leren? Luister naar je klanten en wees ze een stap voor. Zo kun je, als je klanten een computer hebben, deze heel veel zelf laten doen. Oké, het vraagt een heel andere benadering en natuurlijk zullen niet alle cliënten staan te juichen. Maar wil je de kosten in de hand houden en snel betaalbaar kunnen inspelen op de ontwikkelingen, kun je gewoonweg niet anders. En met ICT vervang je fysieke ziekenhuizen door een centraal virtueel ziekenhuis. Van het decentraal denken, veelal ingegeven en gekoesterd door de artsen, naar centralisatie van processen.

Vervang het ‘driedelig streep’ door het T-shirt van de ICT’er, van praten, nog eens praten, overwegen, opnieuw praten naar: actie! Niet langer een gezellig keuvelende Raad van Toezicht: ‘de afspraken met de zorgverzekeraar zijn weer rond, we kunnen weer een jaar’, maar kritische aandeelhouders. Wordt koploper en verover je cliënten met de juiste informatie, communicatie en prijs. Drie onderwerpen waar de zorgsector nog steeds schandalig slecht in is.

De bouwstenen liggen klaar, het is enkel nog een stap naar de bouw. En ja, dat gebouw wordt dan een stuk kleiner dan de megalomane bouw die nu nog steeds wordt gepleegd. Maar wel veel functioneler!

Niets is zoals Leiden….

Na ruim 40 jaar trouwe dienst, heeft de gemeente Leiden besloten, dat het tijd werd om afscheid te nemen. Tijd voor wat nieuws. Ons plein, grenzend aan vele achtertuinen zou een fikse opfrisbeurt krijgen. Dit mooie en ruime plein, welke dienst doet als parkeerplaats voor auto´s en als speelterrein voor de (klein)kinderen, wordt opgesierd door een twintigtal lindebomen.

Geen mooiere tijd, dan het voorjaar, om een dergelijke klus uit te gaan voeren. Alle bewoners rondom het plein ontvingen een brief met ideeën voor een nieuwe inrichting. De bomen, die inmiddels meer leken op treurwilgen zouden worden gekapt. Niet alleen de erbarmelijke staat maakt dat het kappen zeer wenselijk was, maar ook het feit, dat een aantal bomen een hoogte hadden bereikt, dat ze volledig de zon uit de tuinen wegnamen. Ook de wortels van de bomen hadden hun ondergrondse bestaan opgegeven en waren als shovels een deel van de bestrating aan het opschuiven. De bladluizen die alles onder de bomen veranderde in een grote plakzooi hadden een luizenleventje. De nieuwe indeling, voorgesteld door de gemeente zag er goed uit, genoeg parkeergelegenheid, omgeven door jong en fris groen, nieuwe boompjes en fleurige struiken.

Helaas was niet iedereen direct enthousiast over deze renovatieplannen. Sterker nog, een vertegenwoordiger van een bomencommissie, die niet eens weet waar het plein zich bevindt, verzette zich hevig tegen deze gerechtvaardigde bomenkap. Daarnaast ontving de gemeente een twintigtal bezwaarschriften c.q. adviezen van bewoners met andere ideeën.
Mijn geschoolde architectonische buurman had een schitterend voorstel met overzichtelijke en praktische verdeling van parkeerplaatsen en groen ingediend, maar ook dit kon geen goedkeuring verkrijgen. Dankzij dit teveel aan raadgevers, bezwaren, ideeën en zogenaamde oplossingen is besloten, dat het plein onveranderd zou blijven. Dat wil zeggen, de grond zou verbeterd worden, zodat de bomen nog een paar jaartjes door kunnen groeien en er zou opnieuw bestraat worden, zodat bewoners zonder hink-stap sprongen door de straat kunnen wandelen.

De dag die je wist dat zou komen, was aangebroken in dit voorjaar. Om het geheel gelijk grondig aan te pakken, werden de aangrenzende straten meegenomen in dit renovatieplan. Alles werd verhoogd en herbestraat. Om bewoners niet in het ongewis te laten heeft de gemeente keurig borden geplaatst, om aan te geven welke perioden er niet geparkeerd kon worden. Helaas hebben ze hierbij over het hoofd gezien, dat er geen alternatief was, waardoor de auto’s veelal in het plantsoen mochten overnachten. Op de aangegeven data begonnen de stratenmakers vol goede moed. Helaas werd hun werk ietwat bemoeilijkt, door de auto’s die in de betreffende straat geparkeerd stonden. Het bleek, dat de zorgvuldig geplaatste borden op de verkeerde plaatsen stonden, met op de borden een verkeerde tijdsaanduiding.

Nadat het gelukt was om elke straatklinker te herleggen, was het plein aan de beurt. Een enorme truck van de Bomenbank werd op het plein gestald. Deze was voorzien van een gigantische zuiginstallatie en een opslag container. Het oude vertrouwde straatdek werd in mum van tijd afgevoerd en de grond tussen de wortels werd weggezogen. Hierdoor kwamen de wortels bloot te liggen. Voordat de rest van de operatie in gang werd gezet, werden de wortels ingekort en de tuinen eerst beschermd door worteldoek te plaatsen. Per boom werd 15 m² aarde gestort, zand erover, aanstampen en klaar voor de nieuwe bestrating. Een kind kan de was doen.

Er was echter één boom, die scheef stond, zo scheef, dat deze dreigde om te vallen. Bovendien was deze in dusdanig slechte staat, dat op de eerste tekeningen van de gemeente al was aangegeven, dat deze boom gekapt en vervangen zou worden. Doordat het eerste plan van de gemeente geen doorgang kon vinden en er geen nieuw definitief plan op tafel kwam en dus het plein bleef, zoals deze was, diende ook deze boom, hoe kansloos ook, te blijven staan totdat er een kapvergunning werd afgegeven. Echter mocht de grond rondom deze boom niet weggezogen of verbeterd worden.
Omdat de stratenmakers bij deze overhangende boom inmiddels waren aangekomen, heb ik uit verbazing contact gezocht met de gemeente. Op mijn vraag, of het niet beter was, om de grond weg te zuigen, de boom weg te halen een nieuwe te plaatsen alvorens te bestraten, werd mij geantwoord, dat onze bomenvriend, die vrije tijd te over heeft en daarom zijn lege bestaan vult met zeuren, klagen, bezwaar aantekenen en de gemeente op kosten drijven, bezwaar had aangetekend. Met het gevolg, dat de boom voorlopig moet blijven staan. Er mag alleen om de boom herbestraat worden.

Mocht er te zijner tijd, als onze bomenfluisteraar gestopt is met herrie maken, besloten worden om een kapvergunning af te geven, dient de bestrating verwijderd te worden, de bodem afgezogen (dus dienen alle mannen en apparaten weer terug te komen), de wortels verwijderd, die in 40 jaar toch een eindje hebben rondgekropen, de grond verbeterd, een nieuwe boom plaatsen, nieuwe aarde en nieuw zand gestort en vervolgens weer opnieuw bestraat worden.

Buiten de extra kosten voor renovatie plan 2.0 van onze scheve boom, kost dit project al een kleine veertigduizend euro. En wat levert het op? Hetzelfde plein met oude, te grote, kansloze bomen, die te veel schaduw geven en waar, door de over populatie van luizen geen gebruik kan worden gemaakt van de parkeerplaatsen, of je moet een abonnement nemen op de plaatselijke wasstraat. Met daarbij de brandende vraag, hoe lang de bomen het nog uithouden.
Door de bomen te kappen en te vervangen, was de kostenpost aanzienlijk lager geweest, was het resultaat mooier en blijvender en was het plein in één keer af geweest. Dit kon helaas niet, omdat de gemeente de kapvergunning niet rond kreeg.

A1, stiefkind van 157 km

Eén van de belangrijkste verkeerswegen in Nederland is de A1. Deze weg begint aan de oostkant van Amsterdam en eindigt ter hoogte van De Lutte aan de Duitse grens, waar deze snelweg doorgaat als Bundesautobahn 30 richting Osnabrück.

Belangrijkste snelweg tussen Amsterdam en Duitse grens
Het is een doorvoerweg naar Duitsland, Scandinavië en Oost-Europa. Heel veel vrachtverkeer maakt dan ook gebruik van deze weg. Nu is het verkeersbeleid in Nederland er op gericht, dat als er vijfbanen beschikbaar zijn, je 80km/u mag rijden, gaan deze over in 4-banen, dan is de maximumsnelheid 100 km/u, bij drie banen is de kans groot dat het gaspedaal tot 120 km/u mag worden ingetrapt. En….. op veel tweebaanswegen is de maximumsnelheid al vaak verhoogd naar 130 km/u. Hoe verzin je zo iets!

Verhoogde snelheid geen zin
A1 GoogleZo is het ook op stukken van de A1 van Amersfoort tot Hengelo. Je denkt dan ook even dat lange stuk lekker te kunnen doorrijden! Helemaal fout gedacht! Vier van de tien auto’s betreft een vrachtwagen, die met een maximum snelheid van 80 km/u zijn weg naar of van Duitsland zoekt.
Het is volkomen logisch, dat als je in een vrachtauto rijdt, die ruim 80 km/u kan rijden en je voorganger gaat 70 of 75 km/u, je er niet achter blijft hangen. Dus ga je passeren. Dat passeren is een hele toer! Hier gaat vaak vele minuten overheen. De luxe automobilist dient hierdoor zijn snelheid met 50 km/u te verlagen naar 80 km/u. Dit gebeurt aan de lopende band op deze tweebaansweg.

Bijna helft vrachtverkeer
A1 (11)Het is voor mij dan ook onbegrijpelijk, dat de verant- woordelijken van zo’n belangrijke weg pas in 2021 deze willen gaan verbreden naar driebaans. En dit, terwijl er nota bene al voldoende ruimte beiderzijds beschikbaar is om dit te doen. Tussen de linkerbaan van deze weg en de vangrail is ruimte genoeg om er een baan naast aan te leggen. Dit is ook gebeurd over drie km tussen Markelo en Lochem. Ook rechts van de weg behoeft men niet veel extra werk te verrichten om deze te verbreden. Over een breedte van ruim vijf meter is de strook al volledig op hoogte.

Verbreding niet uitstellen!
Het zou een zeer logische zaak zijn als de regering besluit om de verbreding van deze belangrijke verkeersader niet langer uit te stellen en op korte termijn zal verbreden. Het scheelt veel files, doorvoersnelheid en zeer veel ergernis.
IMG_2064Het vrachtverkeer zal dit initiatief zeer toejuichen en wellicht nog meer gebruik van gaan maken, wat filevorming op andere plekken ook weer zal verminderen!
Zeker het stuk van Deventer tot de Duitse grens (circa 70km) zou snel gerealiseerd kunnen worden. Er liggen beiderzijds al twee (onbewerkte) stroken, die breed genoeg zijn om een derde rijbaan aan te leggen.