Hospitality met Zorg

Afgelopen woensdag ben ik op bezoek geweest bij Suzanne van Pelt, directeur Van der Valk Vitaal in Tiel. Het bedrijf biedt een scala aan voorzieningen voor patiënten die revalideren of  na een ziekenhuisopname moeten herstellen en/of zorg nodig hebben. Ook biedt het bedrijf preventie en vitaliteitdiensten.

Externen kunnen eveneens gebruikmaken van de faciliteiten. Bijvoorbeeld familiebezoek dat tijdens de nacht zorg nodig heeft, kan er ’s nachts verblijven. Dit alles ondersteund door medisch en paramedisch personeel.  Zo is er een dermatoloog, cardioloog, huisarts, revalidatiearts, fysiotherapeut, mondhygiënist en verpleegkundige aan verbonden.  Gasten kunnen gebruikmaken van de aanwezige wellness voorzieningen: een yogacentrum, een  fitnesscentrum, een sauna en een zwembad. Van der Valk gebruikt voor dit concept de term: ‘Hotel met Zorg’.

Mijn interesse gaat uit naar het concept, omdat ik geloof dat dit de zorg van de toekomst is. Dit staat ook beschreven in mijn ‘Manifest voor de Zorg’. Patiënten die in alle vertrouwelijkheid, rust en comfort kunnen herstellen met de partner in de directe nabijheid. Ik neem een duidelijk verschil waar in hospitality en klantvriendelijkheid. Dit laatste is bij ieder ziekenhuis aanwezig, maar hospitality is een bedrijfscultuur, die bij een ziekenhuis ontbreekt en niet is te realiseren.
Een ziekenhuis verkoopt een zorgproduct. Dat is altijd onderhevig aan tijd en geld. En lest but not least is het ziekenhuis opgedeeld naar producent en de specialist. In het ziekenhuis verwordt de patiënt tot klacht of diagnose. De patiënt wordt niet meer als geheel gezien. Hij is ‘de gebroken heup’ of de ‘zieke lever’.

Onderzoek heeft aangetoond dat de opgenomen patiënt het immens belangrijk vindt dat het ‘belletje’, het noodsignaal voor de verpleegkundige, altijd onder handbereik is. Duidelijker kan onzekerheid en angst bij de patiënt niet worden aangetoond. Dat is te vertalen als een kreet om veiligheid en geborgenheid. Een kille ziekenhuiskamer, tijdgebonden professionals, en gemis aan bekenden zijn niet de oplossing.
Het moment komt dat de patiënt uit het ziekenhuis wordt ontslagen. Onder druk van prestatie-indicatoren en de zorgverzekeraars houdt het ziekenhuis de verpleegduur zo kort mogelijk. De tijd die het herstel gaat duren is afhankelijk van de diagnose en behandeling. Dan is het Hotel met Zorg een uitkomst voor het eerste of het volledig herstel met professionele hulp. De patiënt is niet langer de gebroken heup, maar meneer Janssen.
Niet vreemd: gastvriendelijkheid is in de bedrijfscultuur geworteld. De klant centraal is geen loze kreet maar realiteit. Dat noem ik hospitality met zorg.

Een ontwikkeling waar ik nog een toekomst zie voor het Hotel met Zorg is het buiten het ziekenhuis brengen van de chemo- en immuuntherapie. Patiënten kunnen zich tijdens deze behandeling ziek, onveilig en bang voelen. Het Hotel met Zorg kan dan de klantvriendelijke behandelplek worden voor de patiënt met de hem vertrouwde professionals.

Ik wil drie belangrijke argumenten noemen voor een Hotel met Zorg:

  1. Een omgeving die het gevoel van onzekerheid en de angst die samenhangt met het ziekteproces vermindert door zorg door vertrouwde professionals.
  2. Het moeilijk zo niet onmogelijk is continuïteit van professionele zorg in de thuissituatie te bieden.

       

  • Het is moeilijk om 24 uur per dag, 7 dagen per week mantelzorg te leveren.
  • Healthy Community Foundation

    Healthy Community Foundation

    Veel discussies zijn er gaande over het politieke beleid en hoe dit zou moeten worden verbeterd. Diverse onderwerpen komen aan de orde, waaraan de burger zich het meest stoort. De belangrijkste hiervan zijn zorg en welzijn, direct gevolgd door wonen, persoonlijke ontwikkeling en werken.

    Het kabinetsbeleid zorgde de afgelopen jaren voor veel afbraak. Hoewel de burger hiertegen protesteerde, gebeurde er weinig om dit te veranderen, ondanks alle beloften. Die beloftes komen ineens naar voren nu er verkiezingen aankomen. De visie van de heren politici schijnt plotsklaps te zijn veranderd, want veel van de punten kunnen ineens wel worden verbeterd: bakken met geld worden beschikbaar gesteld, partijen kunnen nu wel met elkaar gaan samenwerken en ‘de burger komt dit allemaal ten goede!’ Als men maar op die bepaalde partij zal stemmen!

    Huidige politiek
    Het is jammer, dat de politiek alleen de burger tijdens de verkiezingen ziet staan. De politici houden zich meer bezig met ‘partijpolitiek’ dan met het luisteren naar en het zorgen voor het welzijn van de burger. Veel nieuwe partijen dienen zich aan om het pluche te veroveren. De belangrijkste vraag hierbij is: Hoe komen we in de Tweede Kamer en hoe halen wij de meeste zetels binnen! Het ene partijpunt wordt nog mooier voorgesteld dan het ander, totdat de partijen (opnieuw) zijn geïnstalleerd. Dan worden de beloftes weer in de lade geschoven en gaat men over tot de orde van de dag.
    Iets dat mij al jaren verbaast is, dat beleidsvisies op een negatieve manier worden uitgevoerd. Heeft de ene partij een plan, dan komt voor het zelfde onderwerp de tweede partij met een ander plan, als die partij maar niet vereenzelvigd wordt met de eerste partij, ondanks dat de plannen voor het grootste gedeelte vaak overeen komen! Ik zou zeggen: kijk waar de overeenkomsten liggen en bespreek de verschillen. Maar dat kan niet, want je partij moet zich wel weten te onderscheiden!’ Haantjesgedrag! Politiek moet je ook liggen. Vaak moet je tegen beter weten in kunnen praten! Sommige figuren maken er zelfs hun ‘beroep’ van, als ze maar in de Tweede Kamer zitten.
    Echter, je hebt de politiek toch nodig om veranderingen teweeg te brengen, maar op de huidige manier, zoals hiervoor beschreven, wordt het vaak een eindeloze weg.

    Een nieuw inzicht met de steun van de burger
    Enkele maanden terug heb ik drie bijzondere mensen ontmoet, die, naast een brede ervaring op verschillende gebieden, ook van een korte politieke carrière hebben mogen genieten. Zij vormden dezelfde gedachten als ik: politiek is een middel, geen doel en de bevolking moet actiever kunnen deelnemen.
    Na een aantal gesprekken kwamen wij vieren tot de conclusie, dat wij alles in huis hadden om daadwerkelijk veranderingen te kunnen gaan brengen in bestaande stelsels. Wij besloten om ons te gaan inzetten voor een betere politiek, waarin de burger meer zeggenschap krijgt bij politieke beslissingen. De volgende stap was voor ons om een aanspreekpunt in het leven te roepen en kregen de mogelijkheid om een niet actieve stichting nieuw leven in te blazen.
    ‘Healthy Community Foundation’ (HCF) is per 1 januari 2017 gestart met de verdere uitwerking van ons gedachtegoed, namelijk om in samenwerking met de burger en professionals uit het veld datgene in Den Haag aan te kaarten, dat onder de bevolking leeft. De stichting heeft geen winstoogmerk en is politiek neutraal.

    De stichting hanteert vier pijlers:
    Zorg en Zorgstelsel
    • Persoonlijke Ontwikkeling
    • Werken
    • Wonen en Woonomgeving

    Aan de hand van de informatie die burgers en professionals aanleveren, zal onze ‘denktank’ analyses maken, die zullen worden verwerkt tot beleidsadviezen. Deze adviezen worden met de beleidsvoerders besproken. Om hieraan enige druk te verbinden, zullen de burgers over het verloop van de gesprekken worden geïnformeerd via de website en via diverse (social)media.
    De bekendheid van HCF verloopt snel en er is veel vraag naar. De doelstelling van de stichting spreekt aan en is alsvolgt verwoord:

    Doelstelling:

    “Het creëren van een gezonde samenleving, waarin het welzijn van mensen – zoals een goede gezondheid, een ideale woon- en leefomgeving en goede persoonlijke ontwikkeling – centraal staat en dat voor iedere burger bereikbaar, beschikbaar en betaalbaar is”.

    Uitvoering
    HCF is op dit moment bezig om haar beleidsplannen verder uit te werken. Het bouwen van de website heeft daarnaast hoge prioriteit. Contacten worden gelegd met politieke partijen, overkoepelende organen en overheidsinstanties.
    Het eerste plan dat wordt uitgewerkt is Zorg en Welzijn, een onderwerp dat mij zeer aanspreekt. Het huidige beleid op dit gebied laat veel te wensen over en is mijns inziens totaal de verkeerde weg ingeslagen. Onze visie voor een beter, bereikbaar, beschikbaar en betaalbaar zorgsysteem is opgesteld en hierover zal binnenkort worden gepubliceerd. Voor dit plan is uitgegaan van hetgeen ‘leeft’ onder de burgers, de praktijkhouders en andere zorgverleners.
    Er wordt neutraal gekeken hoe de onderwerpen het beste tot hun recht kunnen komen, zonder dat wordt uitgegaan van bestaande situaties, die eventueel aangepast zouden kunnen worden. Dit zou anders een ‘pleister op pleister worden!’
    Zorg kun je in feite niet loskoppelen van wonen. Kijk bijvoorbeeld naar zorg en huisvesting van ouderen. Beide onderwerpen vallen onder welzijn. Dit geldt ook voor persoonlijke ontwikkeling, een breed begrip, dat vele aspecten van iemands leven omhelzen. Deze onderwerpen worden na ‘zorg en welzijn’ uitgewerkt. Vooruitlopend op de website, is er een korte omschrijving van HCF opgesteld, die HIER is te vinden.

    HCF is ook te vinden op de social media:
    Twitter
    Facebook
    LinkedIn

    Verdere informatie kunt u inwinnen via Email: info@stichtingHCF.nl

    Ik hoop op veel ondersteuning vanuit de bevolking. Wij doen ons uiterste best om HCF tot een groot succes te maken.

    De verkiezingskrant van de Stichting ‘Lezen en Schrijven in pure mensentaal’

    De verkiezingskrant van de Stichting ‘Lezen en Schrijven in pure mensentaal’

    Het leest als een sprookjesboek met kaboutertjes en elfjes die ons een betere wereld beloven. Zo wil de VVD dat de overheid zich zo min mogelijk met de economie bemoeit. De mensen en bedrijven weten zelf wel wat goed voor ze is. Slim wordt verzwegen dat ze dan natuurlijk wel belasting moeten betalen om de leuke dingen die Rutte en de zijnen in petto hebben, te financieren.

    Rutte speelt in op de veiligheid. De VVD belooft te werken aan het bestrijden van overlast, crimineel gedrag en wil minder vluchtelingen. Wordt het weer eens beloven, weinig geven en afkoop met mea culpa?

    Lijkt wel erg veel op Wilders met zijn Partij voor de Vrijheid zegt U? Ja hoor Wilders wil geen vluchtelingen meer toelaten en is tegen de Islam. Is wel wat concreter waar het geld heen moet. Naar de politie en het leger. En voor de ouderen heeft hij nog een lekkere worst: pensioen op 65 jaar. Hoe het allemaal betaald wordt? Dat is van latere zorg.

    Ook de Partij van de Arbeid heeft voor de Nederlanders een mandje vol lekkers klaarstaan. Iedereen gelijke kansen. Een goed bekkend containerbegrip dat weinig tot niets verduidelijkt. De mensen die weinig geld verdienen, zullen minder huur moeten betalen. De overheid gaat voor banen zorgen en de banken moeten de knip voor extra belasting trekken.
    Ook al die lekkernij moet betaald worden. Met alleen een belastingheffing bij de banken redde ze het écht niet. Niet vertrouwen dus.

    De CDA gooit het over een andere boeg. In een consumptiemaatschappij met individualiteit wil ze dat de mensen voor elkaar zorgen. Terug naar de dienstplicht, nu bij de politie of in de zorg. Wel heel erg zacht. En over de centjes blijven ze vaag. Links laten liggen, rechts laten lopen.

    Democraten’66 formuleert meer van hetzelfde, alleen een stukje anders. Mensen moeten eigen keuzes maken. Nou, dat zijn we in de huidige maatschappij al gewend. Dat is dus niets anders dan een open deur intrappen. En iedereen moet zich thuis voelen in Nederland. Mijn beste Alexander, hoe kan dat nu: iedereen? Iedere cultuurfilosoof zal je vertellen dat je de Nederlanders een sprookje probeert te verkopen. Dat is niet zo mooi hoor!
    Dan de leraren: daar zijn er te weinig van en er moet meer geld naar het onderwijs. Die relatie is duidelijk, meer vraagt altijd meer, dus euro’s. Maar of er echt te weinig leraren zijn, blijft een open vraag. En Europa? Meer samenwerking. Ook al zo’n dooddoener. Wordt eens concreet wat je nu écht met Europa wilt.

    Als laatste, er staan meer partijen in het krantje, wat aandacht voor de partij van het elfje Marianne Thieme, de Partij voor de Dieren. Dat is lief: rechten voor dieren. Wat ze daarmee bedoelt en hoe ze dat denkt te regelen, blijft in verkiezingsnevelen gehuld. Nog zo een aardige: de mensen moeten goed zijn voor de natuur en het milieu. En pensioen na 40 jaar werken. Over de centjes die voor al die lieve ideetjes van het elfje nodig zijn, geen woord.
    Een sprookjesboek met de verzamelde sprookjes van de Nederlandse politieke partijen. Kostelijk amusant, een verzameling kinderlijke visies van de Nederlandse top politici. Vertaald in mensentaal is er geen enkele politieke partij die er met aansprekend beleid uitspringt.

    Weer eens een gemiste kans van de kabouters en de elfjes.

    Ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen

    Ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen

    Gezondheid, welzijn, en wonen zijn nauw met elkaar vervlochten. Niet alleen op financieel gebied – de woon- en zorgkosten vormen het grootste deel van de uitgaven van een gemiddeld Nederlands gezin – maar wonen en gezondheid zijn ook de meest belangrijke pijlers onder welzijn. Zorg en wonen hebben de drie B’s gemeen: bereikbaar, beschikbaar, betaalbaar. En laten we de eis van kwaliteit niet uitvlakken.

    Een goede woning in een gezonde en veilige omgeving draagt bij tot welzijn en een minder gebruik van zorgaanbod. Het is niet voor niets dat steden als Rotterdam, Utrecht, Antwerpen en de meeste Duitse steden veel doen op het gebied van een gezond milieu en een lage emissiezone instellen. Maar de sprekendste voorbeelden waar gezondheid, welzijn, wonen en mobiliteit samengaan vind je in Scandinavië. Stockholm, Kopenhagen en Oslo zijn maar een paar bekende steden die ermee aan de weg timmeren.

    Welzijn als het resultaat tussen de interactie van wonen en gezondheid maakt de ‘eerste lijn’ dagelijks mee. Zij zijn de kenners bij uitstek die je kunnen vertellen wat de meerwaarde is van een geïntegreerd beleid.
    De morbiditeitsklachten door slecht wonen lopen van geboorte tot overlijden. Iedere leeftijdsklasse krijgt ermee te maken en des te jonger de klachten beginnen des te sneller zullen die uitgroeien tot chroniciteit. Ziekten die niet alleen de kwaliteit van leven negatief beïnvloeden en de leeftijdsverwachting naar beneden bijstellen, maar ook de zorgkosten per levensjaar steeds verder doen oplopen.
    Morbiditeit die veroorzaakt wordt door wonen is bij ongewijzigde woonomstandigheden onoplosbaar, heeft een slechte prognose en is uitzichtloos voor de patiënt. Dat laatste is een cumulerende factor voor een negatief beeld van het welzijn.

    Wonen (de som van woning, woonomgeving en milieu)is een belangrijke variabele voor de gezondheid en als som daarvan het welzijn. De relaties tussen de variabelen worden steeds duidelijker door groeiend wetenschappelijk onderzoek. Zo is er in Antwerpen veel onderzoek verricht naar de invloed van fijnstof op de vasculaire en pulmonaire morbiditeit. De resultaten zijn zonder meer schokkend. Kinderen die amper de kleuterschool ontgroeid zijn, hebben een significant lagere leeftijdsverwachting dan hun leeftijdsgenootjes in een minder schadelijke woonomgeving.

    Willen we een volledig beeld ontwikkelen op het gebied van wonen en welzijn en de variabelen zoveel mogelijk op elkaar afstemmen dan spreekt er dus veel voor om het beleid op het gebied van de volksgezondheid en het welzijn te integreren met dat van wonen. Het huidige ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport zal naar een hoger niveau moeten worden gebracht, waarbij amateur sport naar Welzijn kan en de professionele sport naar Economische Zaken.

    Het uiteindelijke doel zou dan kunnen zijn een ministerie van Gezondheid, Welzijn en Wonen.

    Kiezers let op uw saeck!

    Zo maar, op een stralende winterdag een handjevol titels over de digitalisering in de zorg (uit Zorgvisie ICT van 29 november 2016) in de media.

    • Revalidatiecentrum Reade presenteert Reuma Meter app
    • Uitslagen sneller op patiëntportaal Máxima Medisch Centrum
    • Zorg en ICT moeten zich aan elkaar aanpassen
    • Jeugd-ggz investeert 2 miljoen euro in e-health
    • Process mining helpt administratieve lasten verlagen

    Op het eerste gezicht denk je misschien wel: geweldig die ontwikkelingen, dat gaat de goede kant op. Dan lees je de artikelen en word je al wat minder enthousiast. Dat zet je aan het denken.

    Bijna ieder onderwerp slorpt een vermogen aan euro’s op voor veelal een relatief beperkte groep gebruikers. En is het allemaal wel zo nuttig voor de patiënt, gebruikersvriendelijk en wat is the return of investment? Wie betaalt al die ontwikkelingen, die als een pretpakket worden gepresenteerd?

    Dat zijn jij en ik. Via de premie voor onze zorgverzekering en onze belastingaanslag. Het minste wat je verwacht is dan een controle op het financieel en maatschappelijk nut en het effect op de kwaliteit van zorg.
    Nee dus, het is veelal ‘fact free software’, vergelijk het met spelletjessoftware, only fun!

    De euro’s hadden beter kunnen worden gebruikt! Oké, dat vraagt om een datamodel en een informatieplan, want dat is toch wel het minste dat we als sponsoren mogen eisen?

    Kiezers let op uw saeck!

    NZa helpt specialisten beter registeren

    NZa helpt specialisten
    Op 28 november jl. las ik op Skipr het volgende bericht: NZa en ziekenhuizen gaan specialisten helpen het registreren makkelijker te maken. Medische specialisten vinden correcte registratie en declaratie van zorg belangrijk. Een titel, die het beste doet verwachten: de NZa gaat de kar van de eenmalige bronregistratie door de arts trekken.

    Diep teleurgesteld gaat het artikel na lezing direct de kliko in. Met één pennenveeg van de NZa, met medewerking van de NVZ en NFU, zijn we terug in 2005: het startjaar van de DBC. De Haagse club streepjespakken gaat de artsen helpen bij de DBC/DOT registratie! Niks geen eenmalige inhoudelijke zorgregistratie, niks geen kwaliteitsindicatoren, niks geen wetenschappelijke data, de financiële registratie staat weer bovenaan in de agenda.
    Alle inspanningen, die een vermogen aan euro’s hebben gekost om de eenmalige bronregistratie van de grond te krijgen en te onderhouden, zijn hiermee ongedaan gemaakt. Instituten als NICTIZ, RIVM-FIC, DHD staan met hun bijdrage tot de eenmalige bronregistratie buiten spel en kunnen evengoed opgeheven worden. Den Haag zet immers vol in op DBC/DOT. Stoppen dus die medische registraties, er is, gezien de gekozen strategie, toch geen vraag naar. Dat geeft een forse opruiming binnen de ziekenhuizen en zo een forse kostenbesparing in de backoffice. En zonder backoffice geen externe dataverwerkers, dus ook die verdwijnen stilletjes van de markt.
    Dat moeten wij volgend jaar in de kosten van onze zorgverzekering zeker terugvinden, of…???

    Wat de zorgsector van de bank- en verzekeringssector kan leren

    Wat de zorgsector van de bank- en verzekeringssector kan leren!

    De zorgkosten, het jaarlijks zorgnieuws in september en oktober. Ik ben te rade gegaan bij de banken- en verzekeringssector en heb eruit gehaald waar de zorgsector van kan leren; ICT op hoog niveau en aandeelhouders in plaats van een RvT. Natuurlijk dient zo’n ontwikkeling met cijfers onderbouwd te worden, beschouw ze dus als krijtlijnen naar een conversie die veel losmaakt.

    Op 28 september jl. stond in Zorgvisie een artikel van Wim Groot, die een forse stijging van de zorgkosten verwacht. De beteugeling van de zorguitgaven was van een tijdelijke aard en de komende jaren staan kostenstijgingen van circa 8 procent voor de deur.
    Oorzaken als vergrijzing en medisch technische ontwikkelingen zijn ondertussen grijs geschreven. Prima om de oorzaken te kennen, maar het probleemgericht denken lost de kostenstijging niet op. Resultaat gericht denken en handelen wordt gevraagd. Laten we de zorgsector eens, heel kort de bocht, ik weet het, vergelijken met de banken- en verzekeringssector. In die sectoren speelt kostenbeheersing een extreme rol, willen ze niet door de concurrentie opgeslokt of uit de markt geduwd worden. Kostenbeheersing ingegeven door meer winst, ook dat heeft u juist, omdat de aandeelhouders het maximale eruit willen halen. Kostenbeheersing door de cliënt zoveel mogelijk zelf te laten doen met ter beschikking gestelde software. Niet willen is geen optie. De recente voorbeelden van RABO en ING spreken voor zichzelf.

    De zorgsector is een kostenintensieve sector. Niemand zal dat ontkennen, En die sector is op een bijzonder chaotische wijze georganiseerd, als die al georganiseerd is. Hebt u wel eens geprobeerd de kosten voor de zorg uitgesplitst naar sector, te achterhalen? Hebt u na alle sites, die u bezocht, een consistent beeld wat de kosten zijn? Het is maar een voorbeeld.
    De marktwerking dan, die goed tien jaar geleden met veel bombarie is ingevoerd. Wat merkt u er ervan? Niets anders dan dat een handjevol verzekeringsmaatschappijen ieder jaar opnieuw naar uw portemonnee lonkt. En de overheid haalt nog een duit uit uw loonzakje door de belastingen te verhogen, deels voor de financiering van de zorg. Hebt u trouwens een rekenmodel, of een idee, hoeveel u in het totaal per jaar aan de zorg bijdraagt?
    Om nu te lezen dat de marktwerking de kostenstijging de afgelopen jaren beteugeld heeft, is gewoonweg kort door de bocht. Dat vraagt bewijs en dat is niet eenvoudig, gezien het aantal variabelen dat een rol speelt. Spreekt u wel eens mensen die in de zorg op de werkvloer werken? Zeker eens doen en goed luisteren. Als de commercie zijn onderneming zo zou organiseren en leiden, was het snel gebeurd. Over en uit. Het ‘driedelig streep’ heeft het voor het zeggen in de zorg en heeft carte blanche. Leuke ideeën, maar actie?

    Wat kan de banksector de zorgsector leren? Luister naar je klanten en wees ze een stap voor. Zo kun je, als je klanten een computer hebben, deze heel veel zelf laten doen. Oké, het vraagt een heel andere benadering en natuurlijk zullen niet alle cliënten staan te juichen. Maar wil je de kosten in de hand houden en snel betaalbaar kunnen inspelen op de ontwikkelingen, kun je gewoonweg niet anders. En met ICT vervang je fysieke ziekenhuizen door een centraal virtueel ziekenhuis. Van het decentraal denken, veelal ingegeven en gekoesterd door de artsen, naar centralisatie van processen.

    Vervang het ‘driedelig streep’ door het T-shirt van de ICT’er, van praten, nog eens praten, overwegen, opnieuw praten naar: actie! Niet langer een gezellig keuvelende Raad van Toezicht: ‘de afspraken met de zorgverzekeraar zijn weer rond, we kunnen weer een jaar’, maar kritische aandeelhouders. Wordt koploper en verover je cliënten met de juiste informatie, communicatie en prijs. Drie onderwerpen waar de zorgsector nog steeds schandalig slecht in is.

    De bouwstenen liggen klaar, het is enkel nog een stap naar de bouw. En ja, dat gebouw wordt dan een stuk kleiner dan de megalomane bouw die nu nog steeds wordt gepleegd. Maar wel veel functioneler!

    Niets is zoals Leiden….

    Niets is zoals Leiden….
    Na ruim 40 jaar trouwe dienst, heeft de gemeente Leiden besloten, dat het tijd werd om afscheid te nemen. Tijd voor wat nieuws. Ons plein, grenzend aan vele achtertuinen zou een fikse opfrisbeurt krijgen. Dit mooie en ruime plein, welke dienst doet als parkeerplaats voor auto´s en als speelterrein voor de (klein)kinderen, wordt opgesierd door een twintigtal lindebomen.

    Geen mooiere tijd, dan het voorjaar, om een dergelijke klus uit te gaan voeren. Alle bewoners rondom het plein ontvingen een brief met ideeën voor een nieuwe inrichting. De bomen, die inmiddels meer leken op treurwilgen zouden worden gekapt. Niet alleen de erbarmelijke staat maakt dat het kappen zeer wenselijk was, maar ook het feit, dat een aantal bomen een hoogte hadden bereikt, dat ze volledig de zon uit de tuinen wegnamen. Ook de wortels van de bomen hadden hun ondergrondse bestaan opgegeven en waren als shovels een deel van de bestrating aan het opschuiven. De bladluizen die alles onder de bomen veranderde in een grote plakzooi hadden een luizenleventje. De nieuwe indeling, voorgesteld door de gemeente zag er goed uit, genoeg parkeergelegenheid, omgeven door jong en fris groen, nieuwe boompjes en fleurige struiken.

    Helaas was niet iedereen direct enthousiast over deze renovatieplannen. Sterker nog, een vertegenwoordiger van een bomencommissie, die niet eens weet waar het plein zich bevindt, verzette zich hevig tegen deze gerechtvaardigde bomenkap. Daarnaast ontving de gemeente een twintigtal bezwaarschriften c.q. adviezen van bewoners met andere ideeën.
    Mijn geschoolde architectonische buurman had een schitterend voorstel met overzichtelijke en praktische verdeling van parkeerplaatsen en groen ingediend, maar ook dit kon geen goedkeuring verkrijgen. Dankzij dit teveel aan raadgevers, bezwaren, ideeën en zogenaamde oplossingen is besloten, dat het plein onveranderd zou blijven. Dat wil zeggen, de grond zou verbeterd worden, zodat de bomen nog een paar jaartjes door kunnen groeien en er zou opnieuw bestraat worden, zodat bewoners zonder hink-stap sprongen door de straat kunnen wandelen.

    De dag die je wist dat zou komen, was aangebroken in dit voorjaar. Om het geheel gelijk grondig aan te pakken, werden de aangrenzende straten meegenomen in dit renovatieplan. Alles werd verhoogd en herbestraat. Om bewoners niet in het ongewis te laten heeft de gemeente keurig borden geplaatst, om aan te geven welke perioden er niet geparkeerd kon worden. Helaas hebben ze hierbij over het hoofd gezien, dat er geen alternatief was, waardoor de auto’s veelal in het plantsoen mochten overnachten. Op de aangegeven data begonnen de stratenmakers vol goede moed. Helaas werd hun werk ietwat bemoeilijkt, door de auto’s die in de betreffende straat geparkeerd stonden. Het bleek, dat de zorgvuldig geplaatste borden op de verkeerde plaatsen stonden, met op de borden een verkeerde tijdsaanduiding.

    Nadat het gelukt was om elke straatklinker te herleggen, was het plein aan de beurt. Een enorme truck van de Bomenbank werd op het plein gestald. Deze was voorzien van een gigantische zuiginstallatie en een opslag container. Het oude vertrouwde straatdek werd in mum van tijd afgevoerd en de grond tussen de wortels werd weggezogen. Hierdoor kwamen de wortels bloot te liggen. Voordat de rest van de operatie in gang werd gezet, werden de wortels ingekort en de tuinen eerst beschermd door worteldoek te plaatsen. Per boom werd 15 m² aarde gestort, zand erover, aanstampen en klaar voor de nieuwe bestrating. Een kind kan de was doen.

    Er was echter één boom, die scheef stond, zo scheef, dat deze dreigde om te vallen. Bovendien was deze in dusdanig slechte staat, dat op de eerste tekeningen van de gemeente al was aangegeven, dat deze boom gekapt en vervangen zou worden. Doordat het eerste plan van de gemeente geen doorgang kon vinden en er geen nieuw definitief plan op tafel kwam en dus het plein bleef, zoals deze was, diende ook deze boom, hoe kansloos ook, te blijven staan totdat er een kapvergunning werd afgegeven. Echter mocht de grond rondom deze boom niet weggezogen of verbeterd worden.
    Omdat de stratenmakers bij deze overhangende boom inmiddels waren aangekomen, heb ik uit verbazing contact gezocht met de gemeente. Op mijn vraag, of het niet beter was, om de grond weg te zuigen, de boom weg te halen een nieuwe te plaatsen alvorens te bestraten, werd mij geantwoord, dat onze bomenvriend, die vrije tijd te over heeft en daarom zijn lege bestaan vult met zeuren, klagen, bezwaar aantekenen en de gemeente op kosten drijven, bezwaar had aangetekend. Met het gevolg, dat de boom voorlopig moet blijven staan. Er mag alleen om de boom herbestraat worden.

    Mocht er te zijner tijd, als onze bomenfluisteraar gestopt is met herrie maken, besloten worden om een kapvergunning af te geven, dient de bestrating verwijderd te worden, de bodem afgezogen (dus dienen alle mannen en apparaten weer terug te komen), de wortels verwijderd, die in 40 jaar toch een eindje hebben rondgekropen, de grond verbeterd, een nieuwe boom plaatsen, nieuwe aarde en nieuw zand gestort en vervolgens weer opnieuw bestraat worden.

    Buiten de extra kosten voor renovatie plan 2.0 van onze scheve boom, kost dit project al een kleine veertigduizend euro. En wat levert het op? Hetzelfde plein met oude, te grote, kansloze bomen, die te veel schaduw geven en waar, door de over populatie van luizen geen gebruik kan worden gemaakt van de parkeerplaatsen, of je moet een abonnement nemen op de plaatselijke wasstraat. Met daarbij de brandende vraag, hoe lang de bomen het nog uithouden.
    Door de bomen te kappen en te vervangen, was de kostenpost aanzienlijk lager geweest, was het resultaat mooier en blijvender en was het plein in één keer af geweest. Dit kon helaas niet, omdat de gemeente de kapvergunning niet rond kreeg.

    Inzicht kosten behandeltraject….

    Inzicht kosten behandeltraject….
    CZ maakte deze maand een prijslijst openbaar. ‘Met de code voor het behandeltraject vindt u de kosten’, schrijft CZ als toelichting op de prijslijst op de website. ‘Het is belangrijk dat u precies weet welke behandeling u krijgt. U kunt het beste de declaratiecodes van uw behandeltraject opvragen bij het ziekenhuis’.

    Deze prijslijst van CZ gaat over tweemaal heel weinig. Het klopt zonder meer dat CZ de populaire tour opgaat; dat de patiënt pas na de behandeling de kosten weet, dat de zorg duurder wordt, dat er met cijfers gegoocheld en gelogen wordt.
    Maar wat veel en veel belangrijker is, is dat de achilleshiel van het systeem haarscherp wordt blootgelegd: eerst doen, dan coderen en dan factureren. Deze werkwijze heeft met het principe van marktwerking weinig tot niets van doen. Een offerte hoort daar gewoonweg bij.
    Het wordt tijd dat we ons unieke DBC-systeem, zowel geprezen als vergruisd, eens goed gaan overdenken. Waarom kan een patiënt geen offerte krijgen voor zijn aanstaande behandeling?
    Ik ga u het antwoord niet geven, omdat er vele wijzen zijn waarop het wel mogelijk is.

    Maar één advies aan de Nederlanders die in de grensstreek met België wonen wil ik geven: informeer daar eens naar de kosten van uw behandeling: U krijgt ze, ziekenhuiskosten, specialismekosten, extra-kosten.
    De artsen moeten in België overigens wel heel wat harder werken om de Nederlandse DBC-bonussen ook maar te kunnen benaderen.

    Tja, de zorg wordt duurder……..