Debat over Eigen Risico, een schijnvertoning

Afgelopen woensdagavond woonde ik in de Tweede Kamer het debat bij over het eigen risico. In de meeste verkiezingsprogramma’s werd aangegeven dat men het eigen risico wil verlagen. Zo is het ook aan de kiezer gebracht. Ook waren 98 van de 150 Kamerleden voor een verlaging. Tijdens het debat bleek, dat de kiezer een rad voor ogen is gedraaid.

Het debat duurde van 20.30 tot 23.00 uur. Lilian Marijnissen nam als eerste het woord. Zij gaf duidelijk aan, dat de patient boete krijgt op ziek zijn door het eigen risico. In Nederland zijn er 800.000 patienten, die een betalingsregeling hebben moeten treffen met de zorgverzekeraar. Zij kunnen het niet opbrengen. Vertegenwoordigers van vele partijen, zoals Ellemeet (GL), Agema (PVV), Marijnissen (SP), Sazias (50+), Nijboer (PvdA), Kuzu (Denk), Baudet (FvD) en Arissen (PvdD) namen het fel op tegen deleden van de ‘nieuwe coaltie’. VVD, D66, CDA en CU, die inmiddels de verkiezingsbelofte vergeten waren. Ze streden echt voor de kleine miljoen burgers, waar de kosten van de zorg tot aan de lippen staat.

Sneu in dit geval is, dat deze mensen lage inkomens hebben en vaak de zwaarste beroepen. Wat moet je doen als je wel de huisarts vergoed krijgt, maar de voorgeschreven medicijnen niet kan ophalen omdat dit van het eigen risico afgaat!

Het verbaasde mij, dat Kamerleden als Keijzer (CDA), Dijkstra (D66), Dik-Faber (CU) en Arno Rutte (VVD)  geen enkele boodschap aan de burger hadden. Ondanks dat er verschillende malen is aangegeven dat in de verkiezingscampagne van CDA en, CU stond aangegeven, dat het eigen risico fors werd verlaagd, werd er constant omheen gedraaid. Zuivere partijpolitiek, die net doet of de neus bloedt! Het gelieg en gedraai van deze twee Christelijke partijen was weerzinwekkend. Als ze een ruggegraat hebben zou ik met spoed die ‘C’ uit hun naam verwijderen. Met een bijbel op schoot past het niet om te liegen en de burgers te belazeren!

Enig ontzag van mijn kant gaat toch wel uit naar de leden die echt strijden namens de burger en die felle kritiek uitten op het beleid en het gesjoemel met het eigen risico.
In zijn spreektijd gaf Thierry Baudet aan, dat er wel op andere manieren binnen de zorg kan worden bezuinigd, noem alle ingehuurde consultants en managers, de 20% administratiekosten en de weelde bij de zorgverzekeraars.

Arno Rutte (VVD) interumpeerde met de volgende domme vraag: “Bezuinigen op administratiekosten? Dus een cardioloog mag na het onderzoek zijn rapporten niet meer uitwerken?”. Hoe dom kun je zijn! Deze man snapt er werkelijk niets van en zit er mijns inziens alleen voor het geld en een goede baan in de toekomst. Aan de burger heeft hij duidelijk lak!

En dan minister Schippers, ze vindt dat ze zo haar best doet en er komt zo weinig van terecht! De 15 euro eigen risico is van de baan, maar het moet uit de lengte of de breedte komen, dus gaat de premie omhoog. Op de vraag of ze dit terecht vond, antwoordde ze: Ik stel de hoogte van de zorgpremie niet vast, dat doet de zorgverzekeraar!. Zorg is nota bene een overheidstaak, maar ze hebben het volledig uit handen gegeven aan commerciële instellingen! Hoe ziek kun je zijn!

Een dag voor dit debat, op Prinsjesdag, werd in de begroting aangegeven, dat het eigen risico zou worden verhoogd naar 400 euro. Daar is later op de dag over gedebatteerd. In dat debat bleef Schippers vasthouden aan dit bedrag. Nu, een dag later, wordt aangegeven dat die verhoging van de baan is, dat via een brief door informateur Zalm (VVD) aan de Kamerleden werd meegedeeld. Veel Kamerleden hadden hier moeite mee. Als VVD, die in zowel het oude als het nieuwe kabinet zit, moet je toch op Prinsjesdag al geweten hebben, dat dit eraan zat te komen! Schippers ontkende dit. Ook Pia Dijkstra van D66, die hieraan toevoegde: als ik het had geweten, dan had ik niets gezegd, dat is aan onze partijleider!

In 2018 blijft het eigen risico gelijk, maar wat doet het nieuwe kabinet de drie jaar erna? Er zit nog 100 euro verhoging in de pocket. Niemand kon hier iets over zeggen.

De denkfout die constant wordt gemaakt is dat er naar de zorgkosten als één geheel wordt gekeken, niet waar het aan wordt uitgegeven. Ik weet uit ervaring, dat er heel veel zaken zijn, die niet door de beugel kunnen en waar veel figuren, die niets met de zorg van doen hebben, een hele dikke boterham aan verdienen. Ook het declaratiesysteem DBC is één grote geldverslindende machine, ondoorzichtig en zeer fraudegevoelig! De tarieven die aan de coderingen zijn gekoppeld zijn niet berekend, maar bepaald! Hoe ondoorzichtiger, hoe meer instanties er aan het infuus van de zorggelden komen te hangen, uurtje factuurtje!

Een dergelijk Kamerdebat zal nooit wat opleveren aan vermindering van de zorgkosten. Er wordt naar een heel klein detail gekeken, bijvoorbeeld het eigen risico, terwijl naar het geheel moet worden gekeken. Start eens met onderzoek om een zorgstelsel op poten te zetten en ga ervan uit dat er niets bestaat. Hoe zou je het aanpakken? Betrek gegevens uit het buitenland erbij, hoe doen zij dit. Maar ga niet op een wankel systeem pleisters zitten plakken om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag.

Ik vind dat het zorgstelsel en zeker de burgers serieus moeten worden genomen en opnieuw moet worden opgezet. En houdt in het achterhoofd: je wordt niet ziek omdat dit prettig is.

Daarnaast moet er eens goed gekeken worden naar dit politieke stelsel. Zo als dit nu gaat is het een schijnvertoning, waar de burger, de kiezer niet om heeft gevraagd. Veel Kamerleden  zitten hun dag uit tegen riante arbeidsvoorwaarden en zijn de burger vergeten. Het heeft geen enkele zin om op zo’n manier beleid te voeren, of zoals Baudet zei: balletje-balletje spelen!

Moet effe van het hart!

Ruim 6 weken sta ik iemand bij om een huurwoning te verwerven. Zij is buiten haar schuld op straat komen te staan en heeft geen ‘woonpunten’ kunnen vergaren. Ik heb zeer vele telefoongesprekken gevoerd en veel ervaring opgedaan over het feit hoe je niet met mensen moet omgaan. Wat bestaan er een hufters!

Haar medische indicaties zijn aanzienlijk. Op één hiervan zou je al verwachten voorrang te verkrijgen voor onderdak, laat staan vijf van deze indicaties!
Toch maakt dit geen enkele indruk. Je krijgt als antwoord “iedereen heeft wel eens wat!” Zelfs een gesprek willen ze niet aangaan.

Ik gaf aan dat ze nu te ver van haar specialisten woont en er een gevaarlijke situatie zou kunnen ontstaan, gezien haar hartklachten. Meneer, jammer voor haar, maar wij kunnen niets doen! Op de vraag: ‘Moet ze dan maar op straat gaan slapen’ wordt gezegd: ‘Zit niets anders op, want de wachttijd is 5 tot 6 jaar!

Een corporatie verwees me naar nieuwbouw in Leiden. Toen ik naar de huur vroeg, kreeg ik als antwoord: Vanaf 1500 euro netto, buiten GWL en servicekosten. Ik vroeg de persoon of hij wel geluisterd had, want zij heeft een WIA uitkering van € 8000 per jaar! Totale desinteresse en geen enkel begrip.
Ik vind het bovendien een vreemde zaak, dat er vele dure huurwoningen worden gebouwd, terwijl er een enorme woningnood is bij de sociale huurwoningen. Dit beleid kun je toch niet serieus nemen!

Ook staan er in Leiden en omgeving antikraak woningen leeg. Deze worden over ongeveer een jaar afgebroken. De (tijdelijke) bewoners betalen een redelijke huur en er wordt gevraagd om toezicht te houden.
Dit zou voor haar een ideale situatie zijn, maar helaas, ze wordt niet ingeschreven, want ze heeft twee katten. Deze katten zijn zeer rustig, vernielen niets, bovendien heeft ze deze al tien jaar. Ondanks het feit dat de woningen worden afgebroken, mogen haar katten niet mee. Die moet ze maar ergens achterlaten of onderbrengen. Hoe hard en dom kun je zijn!

Het punt is, dat er vele mensen in deze situatie verkeren, maar er wordt weinig tot niets aan gedaan. Wordt het niet eens tijd om het beleid te veranderen? Wellicht de beleidvoerders eens een tijdje dakloos laten zijn. Voelen ze wat het is!
Voor de volledigheid, haar achtergrond: Wie helpt Jolanda…….

Ik vind dat Nederland schandalig met zijn eigen inwoners omgaat!

Magnesiumtekort!

Bij magnesium denkt men in eerste instantie aan het witte poeder, waarmee in de turnwereld de handen worden ingewreven bij rekstokoefeningen. Toch is dit mineraal onmisbaar voor het functioneren van het lichaam. De mens heeft het nodig om in leven te blijven. Magnesium behoort tot de meest voorkomende mineralen op aarde en in het menselijk lichaam. Hoeveel heb je hiervan nodig en wat doet zich voor als er een tekort ontstaat?

Wat is magnesium?
Het woord ‘magnesium’ is afkomstig van de naam van een Griekse stad, Magnesia, gelegen in de regio Thessalië aan de Egeïsche Zee. De bodem hiervan is rijk aan magnesium. Het is een scheikundig element met het symbool Mg en atoomnummer 12.
Magnesium was in de vorm van magnesiumoxide al heel lang bekend, maar pas in 1755 werd ontdekt dat men met een nieuwe stof te maken had. Tot die tijd werden magnesiumoxide en calciumoxide met elkaar verward en beide ongebluste kalk genoemd.

Wat doet magnesium?
Magnesium heeft tal van functies in het lichaam. Na zuurstof en water is het voor de mens een belangrijk middel om in leven te blijven en goed te kunnen functioneren.

  • aanmaak van hormonen;
  • opbouw van spieren;
  • opbouw van beenderen;
  • ontspannen van spieren;
  • ontspannen van zenuwen;
  • overdracht van zenuwprikkels;
  • reguleren bloeddruk;
  • belangrijk voor een goede schildklierwerking;
  • goede slaapkwaliteit;
  • helpt bij huidklachten, oa psoriasis, zonneallergie en acne;
  • hormoonhuishouding;
  • transport van energie;
  • celgroei en celdeling;
  • cholesterolgehalte;
  • bloedsuikerspiegel;
  • behoud geheugen.

Door een tekort aan magnesium ontstaat er stress. Hierdoor worden de bloedvaten vernauwd, de bloeddruk verhoogd en gaat het hart sneller kloppen. Elk orgaan in het lichaam, met name het hart, de spieren en de nieren hebben magnesium nodig.

Wat is de gangbare norm van magnesium
Tussen de 60 en 70% van de mensen in de westerse wereld heeft een tekort aan magnesium.
In een lichaam komt gemiddeld 24 tot 25 gram magnesium voor, met name in de botten (circa 60%), de spieren bevatten circa 20% van het magnesium en zachte weefsels ook ongeveer 20% van het totaal. Circa 1% van het magnesium bevindt zich als ionen/elektrolyten in het bloed. Door dit laatste kan het gehalte van magnesium via de bloedwaarde worden gemeten.
Volgens richtlijnen van de gezondheidsraad hebben volwassen mannen of zwangere vrouwen dagelijks zeker 300 tot 350 mg magnesium nodig en volwassen vrouwen 250 tot 300mg.

Waar zit magnesium in?
Tal van voedingsstoffen bevat magnesium, zoals:

  • groenten (spruitjes, spinazie, postelein, broccoli, rucola, asperges, artisjok, bloemkool, aubergine, bieten);
  • kruiden, bv peterselie, selderie, dille en basilicum;
  • vlees en vleeswaren;
  • fruit, bv ananas, banaan, framboos;
  • zaden, pitten en noten;
  • sojaproducten;
  • cacao;
  • volkoren tarwebrood en roggebrood;
  • schaal-, week- en schelpdieren;
  • zeewier en algen;
  • bepaalde vissoorten (makreel, heilbot);
  • water;
  • ongeraffineerd zout;
  • bonen en peulvruchten;
  • melk en zuivelproducten;
  • gedroogde vruchten (dadels, vijgen en abrikozen

Hoe wordt het magnesiumgehalte getest?
Voor een bepaling van de magnesiumstatus in het lichaam dient het magnesiumgehalte in de rode bloedcellen en de urine te worden gepaald. Een “Magnesium Loading Test” betreft een 24uurs urinetest. Ook kan de bepaling van het calcium- en kaliumgehalte in bloed en urine uitsluitsel geven over het magnesiumgehalte.

Symptomen bij een tekort aan magnesium
Magnesium is cruciaal voor de gezondheid en kan bij ernstige tekorten leiden tot diabetes, beroerte, kanker en dementie. Een licht tekort kan aanleiding geven tot:

  • nervositeit;
  • prikkelbaarheid;
  • spierpijn;
  • hartfalen;
  • verkrampingen;
  • verzwakt immuunsysteem;
  • depressies;
  • wakker schrikken (je denkt dat je valt);
  • migraine;
  • angsten;
  • fobieën;
  • onrust;
  • concentratieproblemen;
  • rugpijn;
  • nekpijn;
  • maagkrampen;
  • oorsuizen;
  • de hik;
  • vermoeidheid;
  • hoofdpijn;
  • verwarring;
  • overgevoeligheid;
  • tics;
  • trillen;
  • slapeloosheid;

Verder wordt door ondermeer dr. Carolyn Dean gesteld, dat magnesium de hersencellen zal beschermen tegen schadelijke invloeden van ondermeer aluminium, beryllium, cadmium, lood, kwik en nikkel. Verder stelt zij, dat bij tekort aan magnesium uiteindelijk Parkinson en Alzheimer kunnen ontstaan. Dit bleek ook uit verder wetenschappelijk onderzoek.
In het westen is de magnesiuminname te laag. Dit is ook een reden dat het aantal hartritmestoornissen bij de man is toegenomen, het aantal gevallen van hoge bloeddruk is verhoogd en dit aanleiding kan geven tot diabetes.

Hoe ontstaat magnesiumtekort?
In de eerste plaats kan het tekort ontstaan door een bepaald voedingspatroon. Daarnaast kan stress magnesiumtekort veroorzaken. Hoe meer stress, hoe meer magnesium wordt verbruikt. Door het lage magnesiumgehalte in de cellen, wordt er meer stress veroorzaakt, waardoor men in een vicieuze cirkel belandt. Ook kunnen bepaalde medicijnen en maagzuurremmers magnesiumtekort veroorzaken. Onder invloed van medicijnen, frisdranken, chemicaliën en suiker wordt magnesium te snel uit het lichaam afgevoerd. Ook problemen met de darmen, zoals de Ziekte van Crohn kan een tekort veroorzaken, doordat teveel magnesium wordt afgevoerd.

Tot slot
Er dient beter te worden gelet op de status van dit mineraal in het lichaam. Hoewel een tekort kan leiden tot zeer veel klachten, wordt er toch te weinig aandacht aan geschonken of over het hoofd gezien. Verder moet men zorgen, dat er voldoende magnesium wordt ingenomen. Dit kan door rekening te houden met bovengenoemde voeding, eventueel aangevuld met supplementen.
Door de ‘Nordic Nutrition Recommendations 2012’ wordt aanbevolen:

  • kinderen van 2 t/m 5 jaar: 120mg;
  • kinderen van 6 tot 9 jaar: 200mg;
  • jongens van 9 t/m 13 jaar: 280mg;
  • mannen vanaf 14 jaar: 350mg;
  • vrouwen vanaf 9 jaar: 280mg.

Wees alert bij aanhouden van bovengenoemde klachten en vraag aan de arts of deze wellicht kunnen worden veroorzaakt door een tekort aan magnesium.

Logica ontgaat mij volledig!

Als je vanaf de weg naar een gebouw kijkt, kun je zeggen: dat ziet er goed uit! Niets meer aan doen! Hooguit nog enkele aanpassingen aan de tuin er omheen. Je kijkt niet naar de constructie van het gebouw en of er wel vloeren, trappen en liften aanwezig zijn. En of het überhaupt leefbaar is.

Zo ziet minister Schippers het zorgstelsel. Het staat, dus we borduren daarop verder. Niets meer aan de inhoud doen! Er ontstaat nu symptoombestrijding op symptoombestrijding, terwijl men ziet, dat het niet goed gaat.
Je kunt nu wel stellen dat Nederland de beste zorg biedt van Europa, maar dat is wel aan de zorgverleners (artsen, verpleegkundigen, eerste lijn, etc) te danken, niet aan de minister of VWS of haar tientallen advies, automatisering- en consultancyclubs en zeker niet aan de zorgverzekeraars. Het is ook bekend, dat we, volgens de OESO, op de VS na, op basis van het BBP voor de zorg het duurste land ter wereld zijn.

Iedere motie, die enige verbetering zouden kunnen aanbrengen in het zorgstelsel, worden door de minister zondermeer de grond ingestampt.
Als je enige kennis hebt hoe het systeem nu in elkaar steekt en je denkt logisch na, dan valt je op dat hier sprake is van een enorm bord voor de kop. Iemand die het niet wil begrijpen! Of een enorme kokervisie, gericht op positieve resultaten van commerciële bedrijven, zoals zorgverzekeraars.
In en in triest, dat men zich zo laat leiden. En dat voor een gehele bevolking, die een verplichte basisverzekering door de strot geduwd krijgt. Een verplichte basisverzekering, die uit 70 verschillende polissen bestaat!

Wat zit daar achter?

Ziekenhuizen en ’t grote geld

In de marketing gaat het in de kern om het geld. Geld dat zorgt voor continuïteit van het bedrijf en werkzekerheid biedt aan de medewerkers. Geld dat verdiend moet worden met de producten of diensten die het bedrijf aanbiedt. Geld dat verdiend wordt met het beantwoorden van de vraag van de consument. Het betekent een commerciële wijze van denken en doen, die door de bloedbanen van de organisatie stroomt.

Een terugtredende overheid en veeleisende banken
Tot voor kort was commercieel denken nog ver van mijn bed in de ziekenhuizen. Maar dat is snel veranderd. Een terugtredende overheid betekent dat ziekenhuizen, zorgverzekeraars, patiënten en banken zelf hun spel moeten spelen. Niemand kon een paar jaar geleden bedenken dat de eurocrisis zo hard zou toeslaan en dat de spelregels alleen maar zouden verharden. Maar het spel moet worden gespeeld en dat vraagt heel veel van de ziekenhuizen.
Ziekenhuisbestuurders die er gewoonweg niet klaar voor zijn en hun vlucht hebben genomen tot de meest excessieve organisatiestructuren, die ze ook nog eens volgestouwd hebben met managers van diverse pluimage. Want wat goed is voor het bedrijfsleven is toch ook goed voor de ziekenhuizen?
Nou, dat valt nog wel eens te bezien. Zo vragen de banken een vette winst die de ziekenhuizen moeten scoren en die gestort wordt op een nog vettere vermogensrekening, voordat ze ook maar een euro lenen voor de nieuw- of verbouw of de investering in de ICT. Dát hebben al die managers wel gemeenschappelijk op hun netvlies: steeds luxere gebouwen om patiënten te lokken en megalomane ICT projecten, die gebaseerd zijn op wankele business plannen. Manager en functionaliteit is immers een contradictio in terminis.

Kwalitatieve zorg wordt ingeruild voor het grote geld
De prioriteit van de ziekenhuizen is dan ook niet langer de patiëntenzorg, maar de winst op korte termijn. Niet de patiënt centraal en kwalitatieve zorg tegen een goede prijs, maar zoveel mogelijk producten aan de patiënt slijten voor zoveel mogelijk geld. Alles wat geld oplevert is goed. Het lijkt erop dat de managers alleen maar bezig zijn met het uitdenken van nieuwe producten, het creëren van een nieuwe vraag daarvoor en tegelijkertijd continu bezuinigen.
De vederlichte ziekenhuismanagers laten zich hierbij helpen door consultants die in groten getale in de ziekenhuizen zijn neergestreken. Ook hun creativiteit reikt niet ver, zeker niet omdat er op korte termijn resultaat móet zijn. Daar de managers en de consultants werken vanuit een korte termijn visie, scoren ze snel het zo gewilde resultaat door mensen te ontslaan en gebruiken ze daarvoor dezelfde trucs: continu aanpassen van functiebeschrijvingen, competentie-aanpassingen, assessments en leeftijdsdiscriminatie. Dat is zonder meer onethisch en bovendien ook nog eens niet efficiënt.

Pas op! Dat wil niet zeggen dat er geen goede arbeidsorganisatie moet zijn. Maar dat is een doel voor middellange termijn, waarvoor een goed bestuur helemaal geen consultants nodig heeft, omdat zij het zelf met hun eigen mensen, hun échte zorgkapitaal, kunnen klaren. Zo’n echt hechte organisatie van mensen zal zich ook niet gek laten maken door marktwerking, omdat ze het verschil kent tussen waarde en euro en heel goed weet wat de patiënt van hen verwacht. Helaas zijn deze ziekenhuizen dik in de minderheid. De meerderheid speelt hoog spel voor het grote geld. Wie herinnert zich immers niet de geschiedenis van France Telecom?

Woningnood! Regering: doe er eens wat aan!

De woningnood binnen de goedkopere ofwel sociale huurwoningen viert al jaren hoogtij. Je bent starter, moet door een lichamelijk ongemak gelijkvloers gaan wonen of je hebt een relatie achter de rug en moet de gezamenlijke woning verlaten, dan heb je een groot probleem.

Regeltjes
Ondanks dat de overheid zich al sinds de oorlog bezighoudt met veel nieuwbouw, schijnt het toch niet te lukken om het zodanig aan te pakken, dat het ook effect heeft. Het opstellen van regeltjes hoe de huurwoningen moeten worden verdeeld en hier allerlei commissies voor in te stellen, weet men het niet aan te pakken.
Op tv wordt er veel aandacht aan besteed, zoals afgelopen 6 mei nog bij Kassa. De gesprekspartners wijzen duidelijk naar elkaar die de regels bepalen.

Overheid
Het tekort aan sociale huurwoningen bedraagt op dit moment 160.000! Bij een dergelijk tekort zou je denken dat men er alles aan doet om die achterstand weg te werken. Maar nee, het aanbod van sociale huurwoningen liep in zes jaar (2009-2015) terug van 75% naar 58%.
Daarbij vond men schijnbaar de woningnood opgelost, zodat men het ministerie van Volkshuisvesting zijn zelfstandigheid (na ruim 65 jaar) ontnam en onder een ander ministerie schoof. De taken van het departement gingen per 14 oktober 2010 deels over naar het ministerie van Infrastructuur en Milieu. De verantwoordelijkheid voor taken op het gebied van volkshuisvesting, wijken en integratie ging over naar het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
Nou, daar schiet de burger veel mee op! Een beetje schuiven met departementen, heel veel commissies in het leven roepen, stapels papier produceren met hoe het zal moeten en dat is het.

Ministerie van VROM
Zelf heb ik 13 jaar op het ministerie van Volkshuisvesting en RO gewerkt, van 1968 tot 1981. In die tijd had het departement nog invloed op woningbouwverenigingen. Er werden richtlijnen opgesteld over het aantal woningen en hoe die moesten worden verdeeld in woningwet, premiehuur en vrije sector woningen en er werd streng op gecontroleerd. Ook de aanvangshuur en de huurverhoging de komende jaren werd door ons bepaald. Dit gebeurde op basis van een dynamische kostprijshuur.
Mijns inziens bouwen die woningcorporaties maar raak en dan het liefst in de vrije sector. Dit levert namelijk meer op. In Leiden wordt er nieuwbouw gepleegd. Huren van €1500 tot €2000 worden met een strak gezicht aangeboden! Schaamteloos!

Passend Toewijzen
Per 1 januari 2016 is de regel ‘Passend Toewijzen’ ingevoerd. Zij wijzen de woningen toe aan mensen met een laag inkomen, die in aanmerking komen voor huurtoeslag.
De corporaties schuiven alles naar die commissie, die de aanvragen theoretisch bekijkt en beoordeelt. Het is een soort loterij. Bij de gemeente of bij de corporatie behoef je niet aan te kloppen, want voor je het weet sta je weer buiten, zonder resultaat.

Te weinig betaalbaar aanbod
Voor woningzoekenden met een laag inkomen, worden er zeer weinig sociale woningen aangeboden. Mocht er een woning vrijkomen, dan kun je, met voldoende punten, hierop reageren. De kans dat je de woning dan toegewezen krijgt is nihil. Je moet je niet verbazen als er nog 300 kandidaten voor je zijn. De wachttijd op zo een woning is wel 5 tot 6 jaar!
Starters kunnen het vergeten om een goedkope huurwoning aangeboden te krijgen. Vaak is het inkomen te laag en hebben zij geen of onvoldoende woningpunten. Het kan jaren duren voordat zij zelfstandig kunnen gaan wonen.

Woningnood
Naast de starters zijn er nog drie groepen mensen met een zeer groot probleem op het gebied van huisvesting.

Groep 1
De mensen met een lichamelijke beperking. Velen hebben een aangepaste woning nodig, die hun huidige huis niet kan bieden, zoals een beganegrond woning of een woning waar een lift aanwezig is, alles gelijkvloers, rolstoel begaanbaar, etc. Vaak zijn ze aangewezen op een WIA-uitkering, dus hun keuze is zeer beperkt. Het resultaat is, dat ze nog wel enige tijd in hun huidige huis moeten verblijven, ondanks alle (ondoenlijke) ongemakken.

Groep 2
Eén op de drie huwelijken/relaties worden verbroken. Hierdoor zal één van de twee de woning moeten verlaten. Vaak is dit de vrouw. Heeft men pech, dan heeft de vrouw weinig carrière opgebouwd. Woningpunten zijn er ook vaak niet. Waar moeten deze mensen naar toe? En dat zijn er zeer veel! Vaak krijgen zij onderdak bij familie of vrienden of zijn aangewezen op een noodwoning of vakantiehuisje, waar vaak de huur gigantisch hoog is!

Groep 3
Voor studenten is het zeer moeilijk om een kamer te bemachtigen. De ‘huisjesmelkers’ maken woekerwinsten met de huurprijs van kamers. Deze week kwam er nog het bericht, dat buitenlandse studenten zelf in asielzoekerscentra slapen of in de auto. Een makelaar gaf mij aan dat hij soms de vraagprijs van een kamer niet over zijn lippen kon krijgen: €850 euro voor 15 m2 en het toilet en de douche delen met 16 man!

Corporaties aan zet
De corporaties moeten door de overheid worden gewezen op hun verantwoordelijkheid. Zij moeten worden gedwongen en gestimuleerd om zich voornamelijk te richten op goedkope huurwoningen. En dit geldt niet alleen voor woningen onder de huurtoeslaggrens van € 592,55, maar ook woningen die net boven die grens liggen. Om dit tekort van 160.000 woningen weg te werken, bij een bouw van circa 30.000 per jaar, is men nog wel even bezig.

Eigen woning
Er moet meer ruimte geboden worden om een woning te kunnen aanschaffen. Er wordt nu naar het inkomen gekeken en gelijk afgewezen. Het onderpand is niet van belang, ook de huidige lage rente niet. Gaat men uit van een woning van € 125.000 op basis van een annuïteit en een rente van 2%, dan betaalt men per maand, inclusief de WOZ-waarde, rond de €400,-. Met ondersteuning van de overheid (garantie) en subsidie, die nu aan huursubsidie zou worden uitgegeven, zijn deze mensen veel goedkoper uit! En er is onderpand. Alleen nog een instantie die zich gaat richten op hypotheekverstrekking.

Tot slot
Al enige tijd zet ik mij hard in voor een dame, die door haar ex op straat werd gezet. Zij heeft geen woningpunten kunnen opbouwen en had, door lichamelijke aandoeningen, op dat moment geen baan. Het enige waar zij terecht kon was een vakantiewoning, die van alles mankeerde en zeer duur was in huur. Bovendien lag deze woning op 50km afstand van het ziekenhuis, waar ze enkele malen per week op aangewezen was.
Vele instanties heb ik gebeld. Toen ik de grootste woningbouwvereniging aan de lijn had en het verhaal uitlegde, dat deze dame het aan de nieren, het hart, de longen en de vaten had, kreeg ik als antwoord: “Iedereen heeft wel eens wat. De wachttijd is zes jaar voor haar!” Op mijn vraag of zij dan maar buiten op een bank moest gaan slapen, zei hij: “Die keuze is aan haar!”

Zorgverzekeraars betrouwbaar?

De media staan bol met de proefballonnen die de zorgverzekeraars oplaten. Om er twee te noemen: de geplande afschaffing van de restitutiepolis en duizenden onnodig uitgevoerde operaties. Het afschaffen van de restitutiepolis koppelt de patiënt aan het ziekenhuis waar zijn zorgverzekeraar een contract mee afsluit.

De restitutiepolis
Onder het mom van de kosten in de hand houden is je vrije artsenkeuze weg. Zo ben je straks uren onderweg om het ziekenhuis van de zorgverzekeraar te bereiken. Dat wordt dus een dagje vrij nemen voor het consult waar de arts vijf minuten aan mag besteden. Want je werkgever staat niet te trappelen om je door te betalen terwijl je niets voor hem produceert. Trouwens als hij je wel door zou betalen zou de winst die de zorgverzekeraar behaalt op macro-economisch niveau wel eens verlies kunnen betekenen.

De onnodige operaties
Dat was schrikken. Ben ik nu terecht of onterecht geopereerd? De zorgverzekeraar kan het niet vertellen, want die heeft natuurlijk geen inzage in mijn medisch dossier. En in dat medisch dossier, dat voor iedere buitenstaander gesloten blijft door het beroepsgeheim van mijn arts, staat waarom ik zo nodig geopereerd moest worden. Hoe komt de zorgverzekeraar dan aan die gegevens? Weten ze iets wat ik niet weet en hebben ze stiekem toch wat informatie over mij in hun databases gestopt?

Nee, zeggen ze, we doen dat op basis van vergelijkingen. Vergelijkingen? Waar vergelijken ze me mee? Natuurlijk kunnen ze mijn gegeven tegen gestandaardiseerde gegevens houden, maar welke gegevens hebben ze dan wel gebruikt? Hoe meer ik erover nadenk, hoe kriegeliger ik ervan word.
De volgende keer laat ik me maar in België opereren. Daar hebben de zorgverzekeraars helemaal geen probleem mee. En als ze dat wel hebben, moeten ze met een heel goede verklaring komen waarom ze zoveel miljoenen euro’s klakkeloos betalen om die 150.000 opnamen in de Belgische ziekenhuizen te betalen. Ben je tenminste niet onnodig geopereerd.

Wat wil de zorgverzekeraar werkelijk?
Proefballonnetjes hebben in de politiek, en daartoe rekenen we ook de zorgverzekeraars als verlengstuk van VWS, een doel. Wat zou het doel zijn? Niet moeilijk als je de discussie volgt over het uit de hand lopen van de kosten van de zorg. De overheid heeft er totaal geen controle meer over en iedere afspraak die ze met de zorg maken over de kostenontwikkeling wordt met voeten getreden. Het stereotype antwoord is: we kunnen niet anders, er is een groeiende vraag die we moeten beantwoorden.
Dat is maar een deel van het verhaal. De OESO heeft immers becijferd dat Nederland het op één na duurste land voor zorg ter wereld is. Alleen de VS moeten we nog voor ons laten. Kenners van de ziekenhuiszorg weten je te vertellen dat het DBC/DOT factureringsysteem daar de reden van is en dat door het ontbreken van een goede medische registratie ieder inzicht in de feitelijk behandelde morbiditeit en dus de sturing, ontbreekt. Patiënten klagen dan ook niet voor niets over nota’s met onbegrijpelijke omschrijvingen.

Het doel van de ballonnetjes is dat de zorgverzekeraars grip krijgen op de ziekenhuizen. Het bestuur van het ziekenhuis buitenspel, de medisch specialisten onder curatele en de zorgverzekeraars aan het roer. Zij gaan de inhoud van de zorg en de prijzen bepalen die ze ervoor betalen. En dat er minder ziekenhuizen overblijven is colleteral damage.

Heeft u nog vertrouwen in uw zorgverzekeraar?

Zorgregistratie nog niet voor morgen!

In het NTvG van 16 mei jl. las ik het volgende artikel: ‘Niet blindvaren op registratiegegevens’. Zelfs met een bril van maximale sterkte zou ik de huidige zorgregistratie nog terzijde leggen. De zorgregistratie, of met de modernistische term “medical intelligence’ is in de meeste ziekenhuizen immatuur.

Wil de eenmalige zorgregistratie werkelijk van de grond komen en de verwachtingen van hergebruik voor diverse doeleinden waar maken, zullen er nog bergen verzet moeten worden.
Zo maar drie knelpunten uit een analyse over de eenmalige zorgregistratie die kort geleden is gehouden:

  • de automatisering schiet te kort (het EPD),
  • de referentietabellen van Dutch Hospital Data, waarmee we diagnosen en binnenkort verrichtingen vastleggen, zijn verre van volledig; eigenlijk niet geschikt voor een eenmalige vastlegging van de zorggegevens
  • het ontbreekt aan afspraken over de verantwoordelijkheid van de kwaliteit van de registratie.

Talloze medewerkers van arts tot poli-assistente zijn bij de zorgregistratie betrokken, maar de verantwoordelijkheid voor het eindproduct is niemand bekend.

Die automatisering is een heikel onderwerp. De ziekenhuizen tezamen hebben de afgelopen jaren honderden miljoenen euro’s geïnvesteerd in de aanschaf van EPD’s en de ombouw daarvan naar de DBC-systematiek. Nu zullen weer honderden miljoenen geïnvesteerd moeten worden om de eenheid van zorgregistratie – we hebben het over uniformiteit – te realiseren.
Nu blijkt de ziekenhuisautomatisering één grote verbrandingsoven van euro’s te zijn. Misschien wordt het eens tijd om vanuit één centraal punt de organisatie en het afstemming van het primaire proces, het documentatieproces en registratieproces aan te sturen.
Laten we als voorbeeld het ‘automatisch autorijden’. De ontwikkeling in de automotive industry gaat als een speer, de betrokken overheden nemen de uitdaging op, ondersteunen de ontwikkeling en scheppen het kader voor de praktijk.

Schandelijk voor de rijke westerse landen dat ze de zorg en daarmee hun inwoners overlaten aan goedwillende amateurs, die gezien de historie, er weinig van bakken.

Healthy Community Foundation

Veel discussies zijn er gaande over het politieke beleid en hoe dit zou moeten worden verbeterd. Diverse onderwerpen komen aan de orde, waaraan de burger zich het meest stoort. De belangrijkste hiervan zijn zorg en welzijn, direct gevolgd door wonen, persoonlijke ontwikkeling en werken.

Het kabinetsbeleid zorgde de afgelopen jaren voor veel afbraak. Hoewel de burger hiertegen protesteerde, gebeurde er weinig om dit te veranderen, ondanks alle beloften. Die beloftes komen ineens naar voren nu er verkiezingen aankomen. De visie van de heren politici schijnt plotsklaps te zijn veranderd, want veel van de punten kunnen ineens wel worden verbeterd: bakken met geld worden beschikbaar gesteld, partijen kunnen nu wel met elkaar gaan samenwerken en ‘de burger komt dit allemaal ten goede!’ Als men maar op die bepaalde partij zal stemmen!

Huidige politiek
Het is jammer, dat de politiek alleen de burger tijdens de verkiezingen ziet staan. De politici houden zich meer bezig met ‘partijpolitiek’ dan met het luisteren naar en het zorgen voor het welzijn van de burger. Veel nieuwe partijen dienen zich aan om het pluche te veroveren. De belangrijkste vraag hierbij is: Hoe komen we in de Tweede Kamer en hoe halen wij de meeste zetels binnen! Het ene partijpunt wordt nog mooier voorgesteld dan het ander, totdat de partijen (opnieuw) zijn geïnstalleerd. Dan worden de beloftes weer in de lade geschoven en gaat men over tot de orde van de dag.
Iets dat mij al jaren verbaast is, dat beleidsvisies op een negatieve manier worden uitgevoerd. Heeft de ene partij een plan, dan komt voor het zelfde onderwerp de tweede partij met een ander plan, als die partij maar niet vereenzelvigd wordt met de eerste partij, ondanks dat de plannen voor het grootste gedeelte vaak overeen komen! Ik zou zeggen: kijk waar de overeenkomsten liggen en bespreek de verschillen. Maar dat kan niet, want je partij moet zich wel weten te onderscheiden!’ Haantjesgedrag! Politiek moet je ook liggen. Vaak moet je tegen beter weten in kunnen praten! Sommige figuren maken er zelfs hun ‘beroep’ van, als ze maar in de Tweede Kamer zitten.
Echter, je hebt de politiek toch nodig om veranderingen teweeg te brengen, maar op de huidige manier, zoals hiervoor beschreven, wordt het vaak een eindeloze weg.

Een nieuw inzicht met de steun van de burger
Enkele maanden terug heb ik drie bijzondere mensen ontmoet, die, naast een brede ervaring op verschillende gebieden, ook van een korte politieke carrière hebben mogen genieten. Zij vormden dezelfde gedachten als ik: politiek is een middel, geen doel en de bevolking moet actiever kunnen deelnemen.
Na een aantal gesprekken kwamen wij vieren tot de conclusie, dat wij alles in huis hadden om daadwerkelijk veranderingen te kunnen gaan brengen in bestaande stelsels. Wij besloten om ons te gaan inzetten voor een betere politiek, waarin de burger meer zeggenschap krijgt bij politieke beslissingen. De volgende stap was voor ons om een aanspreekpunt in het leven te roepen en kregen de mogelijkheid om een niet actieve stichting nieuw leven in te blazen.
‘Healthy Community Foundation’ (HCF) is per 1 januari 2017 gestart met de verdere uitwerking van ons gedachtegoed, namelijk om in samenwerking met de burger en professionals uit het veld datgene in Den Haag aan te kaarten, dat onder de bevolking leeft. De stichting heeft geen winstoogmerk en is politiek neutraal.

De stichting hanteert vier pijlers:

  • Zorg en Zorgstelsel
  • Persoonlijke Ontwikkeling
  • Werken
  • Wonen en Woonomgeving

Aan de hand van de informatie die burgers en professionals aanleveren, zal onze ‘denktank’ analyses maken, die zullen worden verwerkt tot beleidsadviezen. Deze adviezen worden met de beleidsvoerders besproken. Om hieraan enige druk te verbinden, zullen de burgers over het verloop van de gesprekken worden geïnformeerd via de website en via diverse (social)media.
De bekendheid van HCF verloopt snel en er is veel vraag naar. De doelstelling van de stichting spreekt aan en is alsvolgt verwoord:

Doelstelling:

“Het creëren van een gezonde samenleving, waarin het welzijn van mensen – zoals een goede gezondheid, een ideale woon- en leefomgeving en goede persoonlijke ontwikkeling – centraal staat en dat voor iedere burger bereikbaar, beschikbaar en betaalbaar is”.

Uitvoering
HCF is op dit moment bezig om haar beleidsplannen verder uit te werken. Het bouwen van de website heeft daarnaast hoge prioriteit. Contacten worden gelegd met politieke partijen, overkoepelende organen en overheidsinstanties.
Het eerste plan dat wordt uitgewerkt is Zorg en Welzijn, een onderwerp dat mij zeer aanspreekt. Het huidige beleid op dit gebied laat veel te wensen over en is mijns inziens totaal de verkeerde weg ingeslagen. Onze visie voor een beter, bereikbaar, beschikbaar en betaalbaar zorgsysteem is opgesteld en hierover zal binnenkort worden gepubliceerd. Voor dit plan is uitgegaan van hetgeen ‘leeft’ onder de burgers, de praktijkhouders en andere zorgverleners.
Er wordt neutraal gekeken hoe de onderwerpen het beste tot hun recht kunnen komen, zonder dat wordt uitgegaan van bestaande situaties, die eventueel aangepast zouden kunnen worden. Dit zou anders een ‘pleister op pleister worden!’
Zorg kun je in feite niet loskoppelen van wonen. Kijk bijvoorbeeld naar zorg en huisvesting van ouderen. Beide onderwerpen vallen onder welzijn. Dit geldt ook voor persoonlijke ontwikkeling, een breed begrip, dat vele aspecten van iemands leven omhelzen. Deze onderwerpen worden na ‘zorg en welzijn’ uitgewerkt. Vooruitlopend op de website, is er een korte omschrijving van HCF opgesteld, die HIER is te vinden.

HCF is ook te vinden op de social media:

Verdere informatie kunt u inwinnen via Email: info@stichtingHCF.nl

Ik hoop op veel ondersteuning vanuit de bevolking. Wij doen ons uiterste best om HCF tot een groot succes te maken.
hier