Wat de zorgsector van de bank- en verzekeringssector kan leren

Wat de zorgsector van de bank- en verzekeringssector kan leren!

De zorgkosten, het jaarlijks zorgnieuws in september en oktober. Ik ben te rade gegaan bij de banken- en verzekeringssector en heb eruit gehaald waar de zorgsector van kan leren; ICT op hoog niveau en aandeelhouders in plaats van een RvT. Natuurlijk dient zo’n ontwikkeling met cijfers onderbouwd te worden, beschouw ze dus als krijtlijnen naar een conversie die veel losmaakt.

Op 28 september jl. stond in Zorgvisie een artikel van Wim Groot, die een forse stijging van de zorgkosten verwacht. De beteugeling van de zorguitgaven was van een tijdelijke aard en de komende jaren staan kostenstijgingen van circa 8 procent voor de deur.
Oorzaken als vergrijzing en medisch technische ontwikkelingen zijn ondertussen grijs geschreven. Prima om de oorzaken te kennen, maar het probleemgericht denken lost de kostenstijging niet op. Resultaat gericht denken en handelen wordt gevraagd. Laten we de zorgsector eens, heel kort de bocht, ik weet het, vergelijken met de banken- en verzekeringssector. In die sectoren speelt kostenbeheersing een extreme rol, willen ze niet door de concurrentie opgeslokt of uit de markt geduwd worden. Kostenbeheersing ingegeven door meer winst, ook dat heeft u juist, omdat de aandeelhouders het maximale eruit willen halen. Kostenbeheersing door de cliënt zoveel mogelijk zelf te laten doen met ter beschikking gestelde software. Niet willen is geen optie. De recente voorbeelden van RABO en ING spreken voor zichzelf.

De zorgsector is een kostenintensieve sector. Niemand zal dat ontkennen, En die sector is op een bijzonder chaotische wijze georganiseerd, als die al georganiseerd is. Hebt u wel eens geprobeerd de kosten voor de zorg uitgesplitst naar sector, te achterhalen? Hebt u na alle sites, die u bezocht, een consistent beeld wat de kosten zijn? Het is maar een voorbeeld.
De marktwerking dan, die goed tien jaar geleden met veel bombarie is ingevoerd. Wat merkt u er ervan? Niets anders dan dat een handjevol verzekeringsmaatschappijen ieder jaar opnieuw naar uw portemonnee lonkt. En de overheid haalt nog een duit uit uw loonzakje door de belastingen te verhogen, deels voor de financiering van de zorg. Hebt u trouwens een rekenmodel, of een idee, hoeveel u in het totaal per jaar aan de zorg bijdraagt?
Om nu te lezen dat de marktwerking de kostenstijging de afgelopen jaren beteugeld heeft, is gewoonweg kort door de bocht. Dat vraagt bewijs en dat is niet eenvoudig, gezien het aantal variabelen dat een rol speelt. Spreekt u wel eens mensen die in de zorg op de werkvloer werken? Zeker eens doen en goed luisteren. Als de commercie zijn onderneming zo zou organiseren en leiden, was het snel gebeurd. Over en uit. Het ‘driedelig streep’ heeft het voor het zeggen in de zorg en heeft carte blanche. Leuke ideeën, maar actie?

Wat kan de banksector de zorgsector leren? Luister naar je klanten en wees ze een stap voor. Zo kun je, als je klanten een computer hebben, deze heel veel zelf laten doen. Oké, het vraagt een heel andere benadering en natuurlijk zullen niet alle cliënten staan te juichen. Maar wil je de kosten in de hand houden en snel betaalbaar kunnen inspelen op de ontwikkelingen, kun je gewoonweg niet anders. En met ICT vervang je fysieke ziekenhuizen door een centraal virtueel ziekenhuis. Van het decentraal denken, veelal ingegeven en gekoesterd door de artsen, naar centralisatie van processen.

Vervang het ‘driedelig streep’ door het T-shirt van de ICT’er, van praten, nog eens praten, overwegen, opnieuw praten naar: actie! Niet langer een gezellig keuvelende Raad van Toezicht: ‘de afspraken met de zorgverzekeraar zijn weer rond, we kunnen weer een jaar’, maar kritische aandeelhouders. Wordt koploper en verover je cliënten met de juiste informatie, communicatie en prijs. Drie onderwerpen waar de zorgsector nog steeds schandalig slecht in is.

De bouwstenen liggen klaar, het is enkel nog een stap naar de bouw. En ja, dat gebouw wordt dan een stuk kleiner dan de megalomane bouw die nu nog steeds wordt gepleegd. Maar wel veel functioneler!

Wat een koe een manager leert….

Wat een koe de manager leert….

door: Koos Dirkse

koeGuido Thys het boek ‘8erlijk Management’ geschreven. Volgens Thys hebben managers een rotbaan. Ze worden geteisterd door stress, burn-out en depressie. En hun populariteit is ook verre van hét. Het management zoals we het kennen dateert uit de 19e en 20e eeuw en is hopeloos verouderd. Toch zou er hoop zijn voor de managers als ze het roer drastisch zouden omgooien. Hun prioriteiten moeten niet langer bij het managen van processen liggen, maar bij het leiden van mensen.

Guido Thys is een bekend en erkend deskundige, maar nu schrijft hij toch het zoveelste kladboek over een vaak overbodige en euroverbrandende laag in het bedrijf. Aan de ene kant stelt hij dat de huidige manager er niet zo veel van begrijpt, omdat z’n kennis gedateerd is. Oké, daar zijn de medewerkers en klanten het mee eens en wordt dagelijks bewezen. Aan de andere kant stelt hij een verandering voor die niets minder is dan genmanipulatie om een nieuw ras in het bedrijf te brengen. Van managen naar leidinggeven… Omgaan met mensen, communiceren, brrrrrr. Da’s nu juist het missing gen van de manager. Dat bereik je niet door het lezen van een boekje en het volkladden van een werkboekje.

Ik stel voor dat we iedere schrijver van een managementboek verplichten tot een jaar lang koeien te weiden op een Zwitserse alm, hoog in de bergen ver weg van alle ruis. Observeren van de rustig grazende koeien die hun nakomelingen voor langstrekkende wandelaars beschermen is hun horizon. Hun eye-opener: niks geen gestress, rustig grazen, je werk mogen doen en de productie leveren.
Continue gaan ze om met verandering: van felle zon tot vernietigend onweer. Van alm naar alm. En wat blijkt, daar hebben de koeien helemaal geen overstresste leider voor nodig die hen zo nodig de grassprietjes moet aanwijzen, hun Milka-paars wilt kleuren en chocolademelk laten geven. Kijk naar je koeien, wees er goed voor, melk ze op tijd en bescherm ze. Dan gaan ze voor jou. It’s so simple.
Zo jammer dat we al twee eeuwen met management hebben verspeeld en er nu nog een derde aan zouden moeten koppelen. Niet doen!

Ik stel voor dat iedere leidinggevende een foto van koeien op z’n bureau plaatst en, wanneer hij de aandrang krijgt om een manager of consultant aan te trekken, daar naar kijkt en overpeinst wat zij er van zouden denken.

Dan komt het écht nog goed: blije medewerkers en klanten!

Nieuwjaarsgedachten….

Nieuwjaarsgedachten….

door: Koos Dirkse
foto5De laatste dagen van 2015 tellen af. In deze periode evalueer je het afgelopen jaar en denk je wat kan er nu verbeterd worden en in het Nieuwjaar tot uitvoering worden gebracht. Zelf gaat mij de zorg erg aan het hart. Hoewel ik al drie jaar de pensioengerechtigde leeftijd heb overschreden, zet ik mij buitengewoon in om het stelsel transparanter, efficiënter en goedkoper te maken. Vaak werkweken van meer dan 60 uur, geen vakanties en geen enkele vergoeding die hier tegenover staat. Integendeel, veel kosten (blogs, een boek, websites) betaal ik van mijn AOW en bescheiden pensioen! Toch zou ik veel kunnen inbrengen als voormalig directeur binnen een ziekenhuis, met ruim 35 jaar ervaring en zowel een geneeskundige als ICT achtergrond.

Het is voor mij geen vanzelfsprekendheid, dat de zorg steeds duurder wordt en dat je er steeds minder voor terugkrijgt. Ouderen, die hun levenlang hard hebben geknokt om Nederland op te bouwen worden door het huidige beleid volledig in de kou gezet. De laagste inkomens en bijstandgerechtigden betalen binnen vijf jaar circa veertig procent van hun inkomen aan zorg. Organisaties voor huishoudelijke hulp ontslaan de medewerkers of ze laten hen 30% van hun inkomen inleveren, terwijl het management, dat 8 tot 10 keer zoveel verdient, hiervan verschoond blijft.

Zorgstelsel
Per 1 januari 2006 is de nieuwe zorgverzekeringswet van kracht geworden. Hoog in het vaandel staat ‘marktwerking’. Hoe kan een overheid zijn burgers dit aandoen? Gezondheid in het geding stellen door de zorg uit te besteden aan commerciële instellingen (zorgverzekeraars), die één ding voor ogen hebben: geld verdienen. De marktwerking is dan ook alleen voor hen van toepassing: zoveel mogelijk de zorg uitkleden en dan de hoogst mogelijke tarieven hanteren. Bepalen waar de patiënt geholpen wordt, welke behandeling deze moet ondergaan en wordt deze te duur (medicatie) de behandeling dan niet meer vergoeden. Zorgverzekeraars worden volledig gedekt door de burger. Komen ze een jaar niet uit met de kosten, dan wordt het jaar daarop gewoon de premie verhoogd. Ze lopen dus geen enkel risico! En, hoewel zij door de EU gezien worden als commerciële instellingen, behoeven ze geen winstbelasting af te dragen!

DBC-systematiek
Per 1 januari 2005 is het nieuwe declaratiesysteem ‘DBC’, de Diagnose Behandel Combinatie, ingevoerd. – Deze afkorting overigens niet te verwarren met Damage Boundary Curve (schadegrenscurve). Dit is een maat voor de fragiliteit van een product -.
Hoewel er al diverse aanpassingen hebben plaatsgevonden, zoals DOT (DBC’s opweg naar Transparantie), blijkt dit een compleet fiasco. Geen beleidsvoerder die dit ooit zal toegeven. Toch wordt dit kunstmatig doorgezet. Aan alle kanten worden er hulpprogramma’s aan gekoppeld om het ‘gebruikersvriendelijker’ te maken. Hele batterijen managers en consultants worden op de zorg losgelaten om meer duidelijkheid te brengen à raison van minimaal 1000 euro per persoon per dag!
DBC’s zijn zeer ‘verschrijvingen’ en fouten gevoelig, doordat het over zeer vele schijven gaat binnen en buiten de organisatie, de basisadministratie niet deugt en er weinig tot geen controle plaatsvindt. Het verbaast mij dat er nog nooit een accountantscontrole heeft plaatsgevonden met als resultaat, dat er is gefactureerd wat er ook daadwerkelijk is gebeurd.

DRG-systematiek
Veel landen gebruiken DRG’s (Diagnose Relatie Groepen). Nederland is het enige land dat zelf een systeem heeft ontwikkeld. Dit is niet alleen zeer kostbaar, doordat men niet kon meeliften, maar ook uiterst arbeidsintensief. De EU heeft nu opgemerkt, dat Nederland geen vergelijkingen kan maken met andere landen en heeft de opdracht gegeven om hiervoor een oplossing te vinden. Dit houdt in dat er weer tienduizenden uren moeten worden besteed om conversietabellen te maken. Kassa voor het management! Maar om het DBC-systeem aan de kant te zetten: geen sprake van!
Toen een afvaardiging vanuit Nederland het DRG-systeem in Duitsland ging bekijken, bood Duitsland aan om te begeleiden met de invoering van dit systeem. Iedereen was daar vol lof over. Na afloop gaf men onderling te kennen dit niet te willen, want het systeem werd te doorzichtig en daardoor was ‘uurtje-factuurtje’ niet meer aantrekkelijk!

Zorgtraject
Ook kan men kritisch zijn over het zorgtraject dat een patiënt aflegt. De specialisten hebben ieder hun eigen ‘gebiedje’ waar ze uitstekend in functioneren. Maar wie houdt nu het geheel, de behandeling, in de gaten? Kortgeleden werd iemand binnen een ziekenhuis van de ene aan de andere afdeling overgedragen, een opname gedurende 15 dagen, zonder dat er uiteindelijk een diagnose kon worden gesteld. En wat doen artsen als ze het niet weten? Geen overleg met collega’s in tertiaire ziekenhuizen, maar recepten uitschrijven met pijnstillers, in dit geval morfine. Geen enkele nacontrole; zie er maar mee te leven, zal wel tussen de oren zitten! De patiënte functioneerde nog amper, werd vergiftigd door de medicijnen, totdat ze op eigen kracht hiermee ging minderen. De klachten werden minder en ze functioneert weer!
Een ander voorbeeld: een patiënte is, met toestemming van haar zorgverzekeraar, onder behandeling gekomen van een universitair medisch centrum, dat aan de andere kant van het land is gevestigd. Door onderzoeken komen er steeds weer nieuwe feiten naar boven. Hiervoor moet er bloed worden onderzocht. Het gevolg is, dat patiënte om één buisje bloed af te laten nemen, steeds weer naar dat UMC moet. Naast de reiskosten kost dit ook nog een (vrije) dag. Het is niet mogelijk om dit bloed te laten afnemen in het ziekenhuis van haar eigen woonplaats!

Huisartsen
Huisartsen, die volledig in de greep worden gehouden van de zorgverzekeraars. Die bepalen de tijd die aan een patiënt mag worden besteed en ontvangen € 9,04 per consult. De eerste de beste afgestuurde Hbo’er met een praktijk (fysiotherapie, Logopedie, etc) ontvangt al gauw het drievoudige! Tijdens nachtdiensten mag de HAP (Huisartsenpost) per consult € 125 in rekening brengen en in het weekend ligt dit tarief vaak op het dubbele! Een groot deel van de patiënten die een HAP bezoeken hadden met hun klachten ook tot de volgende dag kunnen wachten. Dit drijft de kosten behoorlijk op. Een huisarts, die een opmerking maakte tegen een patiënt, die met drie kinderen ’s-avonds de HAP bezocht met griepklachten, kreeg de volgende dag van de zorgverzekeraar een reprimande: waar hij zich mee bemoeide. Zij betaalde de rekening toch!

Management
Organisaties zijn blijkbaar idolaat van management. Ieder jaar wordt de zorgmanager van het jaar gekozen. Dit is altijd een ‘studeerkamergeleerde’, die zich nog nooit op de werkvloer heeft begeven en nog geen injectienaald van een verband kunnen onderscheiden. Voor mij is een zorgmanager bijvoorbeeld een SEH-verpleegkundige, die alles in goede banen moet leiden anders vallen er doden! Dit, ondanks het krappe budget dat aan deze posten wordt toegekend. Altijd lange wachttijden door personeelsgebrek en dit met het feit dat iedere DBC die wordt geopend een minimumbedrag van 1000 euro oplevert. Of er nu een uitgebreid onderzoek moet plaatsvinden of dat er alleen een pleister moet worden geplakt.
Zoals Jos de Blok van Buurtzorg heeft bewezen, zijn managers in de meeste gevallen overbodig. Sterker nog, ze vertragen de zaak en drijven de kosten enorm op! Ook wordt de sfeer binnen die afdelingen er niet beter op! Met zelfsturende teams werkt het uitstekend. Het is toch belachelijk dat een team binnen een ziekenhuis het werk goed doet en dat de leiding er een manager op afstuurt. Dagen is men bezig om die manager te vertellen wat ze doen (kunnen dus geen patiënten worden geholpen) en dat de manager dan gaat bepalen wat ze moeten doen en wanneer. Alleen om zijn lijstjes te kunnen maken!

Wat is het doel?
Wat is nu het doel van het zorgstelsel? Een patiënt heeft een probleem, dat verholpen moet worden en na afloop moet er een factuur worden aangemaakt. Hiervoor betaalt hij dik. Niet alleen aan premie, eigen risico en, in bepaalde gevallen, ook een eigen bijdrage. Het overgrote deel betaalt hij via de belastingen. Over 2014 is berekend, dat iedere Nederlander ruim 5300 aan de zorg heeft bijgedragen. Als uiteindelijk de factuur is opgemaakt wordt deze betaald via de zorgverzekering en/of de patiënt. Is daarvoor zo’n hele kermis aan toeters en bellen nodig, dat ook nog eens is gebaseerd op een fout declaratiesysteem, de DBC’s?

Digitalisering
Sinds 2001 zijn vele instanties bezig met het zogenaamde Elektronische Patiënten Dossier (EPD). Een vreselijk woord, dat voor het laatst gebruikt is in de zeventiger jaren voor elektronische rekenmachines. Hoe verzin je het, noem het gewoon Digitaal Zorgdossier (DZD)! Wat is er tot nu toe van terecht gekomen: weinig! Heeft miljarden gekost en het werkt nog steeds niet. Er is een landelijk schakelpunt (LSP) ingesteld, dat de verschillende informatie over een patiënt aan elkaar verbindt. Deze informatie over de patiënt is bijeengebracht door de verschillende behandelaars. Deze behandelaars zijn ook eigenaar hiervan. De organisaties die bezig zijn met EPD’s praten over de patiënt, zonder dat deze er bij betrokken wordt. Tijdens de vergaderingen wordt het woord ‘patiënt’ niet eens genoemd!
De correspondentie tussen veel ziekenhuizen, specialisten, huisartsen, apotheken en andere zorgaanbieders verloopt nog steeds op papier. En dit in deze tijd! Het meest ‘moderne’ dat men zo nu en dan hanteert is een fax! Als een specialist een brief naar een huisarts stuurt, die is gevestigd in een andere regio, duurt het een week, voordat de huisarts deze heeft ontvangen en verdere actie kan ondernemen.

Satellietorganisaties
Het bedrijfsleven heeft de melkkoe (zorgstelsel) al lang geleden ontdekt en verdient er dik aan. Ook roept de overheid clubs bijeen, die met ruimschootse jaarlijkse subsidies een dikke boterham verdienen. Steeds meer organisaties en ZZP’ers gaan zich aan de zorg verbinden, hetgeen de kosten enorm opvoert!

Kanteling binnen de zorg
Als men de zorg nog betaalbaar wil blijven houden, dan wordt het hoog tijd dat er wordt ingegrepen! Niet alleen bij het registratie- en declaratiesysteem, maar ook binnen het zorgtraject zelf:

  • Het DBC-systeem moet overboord.
  • Er dient meer multidisciplinair overleg plaats te vinden en een regievoerend arts aangesteld, die het lot en de voortgang van de behandeling van de patiënt in de gaten houdt en waarop de patiënt ook daadwerkelijk kan terugvallen!
  • Er moet veel meer aan preventie worden gedaan. Dit moet ook worden vergoed door de verzekering. Ik roep al jaren dat er meer gekeken moet worden naar oa vitamine D en vitamine B12 tekort. Mijns inziens zien veel artsen dit nog steeds als alternatieve praatjes. Nu is gebleken, dat een vitamine B12 tekort door verdere behandelingen de zorg jaarlijks zo’n acht miljard euro kan gaan kosten.
  • Ga uit van gezondheid en gezond blijven en niet van ziekte en zorg, dit is een afgeleide hiervan.
  • Stop met de zorgkosten uit te besteden aan commerciële instellingen en breng de basisverzekering weer onder bij de overheid als een nationale volksverzekering en laat de premie innen via de belastingen. Scheelt een hoop kosten (incasso’s, reclame, management, etc.). Dit is echt een overheidstaak, de belastingdienst besteed je ook niet uit ivm marktwerking. Dit geld overigens ook voor openbaar vervoer, onderwijs en energie! Wil men zich bijverzekeren (aanvullend) dan kan men bij een zorgverzekeraar terecht.

Initiatieven
Veel initiatieven om de zorg / het zorgstelsel te verbeteren vinden momenteel plaats. Mensen, die vinden dat er iets moet veranderen zetten Zich volop in en steken er veel geld en tijd in om dit tot stand te kunnen brengen. Alleen het beleid in Den Haag is nog niet hierop ingericht en gaat zijn eigen weg.
Via de sociaal media is er een club opgericht de ‘Zorgdenkers’, die veel aan de weg timmert en opduikt bij openbare gelegenheden, waar initiatieven binnen de zorg worden besproken, om hun steentje bij te dragen aan verandering.
De Healthy Community Foundation (HCF) zet zich in om de burger een stem te geven, niet alleen over het verloop van hun behandeling, maar ook om de burgers eigenaar te laten worden over hun gegevens. Zo kan je een Persoonlijk Gezondheidsdossier opstellen.
Jos de Blok van Buurtzorg en Jan Rotmans zetten zich in om een nieuwe zorgverzekering ‘Zorgeloos’ op te richten, waarbij al het geld, ook de winsten, terugvloeien naar de zorg. Om te kunnen starten per 1 januari 2017 was het zaak om 10000 leden te werven, die ze in de loop van 2016 hoopten te bereiken. Na de start op 3 december 2015 bereikten zij al ruimschoots de 10000 leden voor Kerst, in drie weken! Dit duidt er toch wel op dat er behoefte aan is.
Naast deze organisaties zijn er nog vele initiatieven op dit gebied. Dit zou geïnventariseerd kunnen worden.

Aanpak
Hoe pak je de kanteling binnen de zorg aan. Niet om een club managers, zorgverzekeraars, overheidspersoneel of iets dergelijks bij elkaar te zetten om uiteindelijk een rapport op te stellen, dat de minister eventueel naast zich neer kan leggen.
Dit moet gebeuren uit het veld, mensen die al jaren binnen de zorg werken en weten waar ze over praten. Een club als de Zorgdenkers zou hiervoor uitstekend geschikt zijn. Naast specialisten bevinden zich hierin oud-directeuren van zorgorganisaties, ICT’ers, vertegenwoordigers van diverse zorgorganisaties en zorgaanbieders met een eigen praktijk. Winst maken of er geld aan verdienen is hier niet aan de orde. Tot nu toe gebeurt dit geheel belangeloos. Zij kunnen het voortouw nemen om uiteindelijk het gewenste doel te kunnen bereiken.

Financiering
Om een grote slag te maken zal er wel een vorm van financiering nodig zijn om de onkosten van de mensen te vergoeden. Hiervoor is geld nodig. Het is niet verstandig om dit te halen bij een zorgverzekeraar, de farmaceutische industrie of het ministerie van VWS. Hierdoor zal de onafhankelijkheid verdwijnen. Gedacht wordt aan crowdfunding of personen/organisatie die dit willen sponsoren. Het gaat hierbij niet om de leden een dikke vergoeding uit te betalen voor hun aanwezigheid, maar om de kosten te dekken, die de leden maken en om taken te laten uitvoeren.

Tot slot
Vrijdag begint het nieuwe jaar, 2016. Ik hoop dat dit een jaar wordt, waarbij de beleidsmakers in de zorg het licht gaan zien door een beter zorgbeleid te gaan voeren en meer naar de burgers te luisteren. Voor geïnteresseerden beveel ik twee sites aan: www.zorgeloos.care, waar men zich kan aanmelden als ondersteuner voor de nieuwe zorgverzekeraar. Daarnaast is er de (voorlopige) website van de Stichting Healthy Community: www.hcfn.nl en tenslotte de website van De Zorgdenkers www.zorgdenkers.nl, waarop men zich kan aanmelden als meedenker. Ik wil u tevens wijzen op het boek ‘Kerngezond’ van Frank Jonkers (ISBN 978-90-389-2457-1) dat een andere kijk op de zorg geeft. Zeker het lezen waard!

Wat zou het mooi zijn als er op korte termijn financiering beschikbaar komt voor HCF en De Zorgdenkers, zodat deze organisaties in het verlengde van elkaar hun zienswijzen en taken kunnen uitvoeren. Het zal de zorg efficiënter, transparanter en aanmerkelijk goedkoper maken!

Ik wens u een goede jaarwisseling en een gezond en vertrouwend 2016 toe!

Vertrouwen versus wantrouwen


Koosblog1Veel organisaties binnen de ‘nieuwe’ zorg houden zich enkel bezig met kerntaken. Zo werkt men nagenoeg zonder managers en laat men de taken over aan de zorgverleners. Dit schept een band van vertrouwen. Een mooi voorbeeld in deze is de opzet van Buurtzorg door Jos de Blok. Op 8 oktober 2014 is er over dit bedrijf een stukje verschenen van Haico Meijerink met als titel: ‘Buurtzorg: Wij doen niet aan strategische flauwekul’. Dit is waar het vaak om draait!

Het is een mooi verhaal. Jammer dat de schrijver de conclusie weglaat. Ik zou als conclusie willen toevoegen:

  • Vertrouwen ipv wantrouwen.
    De Nederlandse zorg is gebaseerd op wantrouwen. Kijk maar naar de registratielijstjes, scorelijstjes, controles door VWS, IGZ, NZa, Zorgverzekeraars etc. Dat kost een kapitaal dat je niet aan vertrouwde zorg kan besteden.
    Vraag je altijd af: wat heeft de patiënt eraan?
  • Nederigheid (dienstbaarheid) in plaats van hoogmoed.
    Geen paleizen van ziekenhuizen, verzekeringskantoren en noem maar op, maar functionaliteit in dienst van de zorg die je levert. Een vide in een ziekenhuis van vele honderden m2 is misschien wel heel erg mooi, maar of het bijdraagt aan de functie van een ziekenhuis? Waarom een paleis als je ernaar streeft de behandeltijd van de patiënt zo kort mogelijk te houden/maken?
    Vraag je hier ook altijd af: wat heeft de patiënt eraan?
  • De kracht van de organisatie zit ‘m in je professionals.
    Een manager is niet alleen een vaag begrip, in de zorg is het absoluut geen professie. Ze gedijen trouwens het beste in een klimaat van wantrouwen, omdat dat veel administratie en geregel betekent. Zo min mogelijk van die regelaars dus. Menselijke leidinggevenden die de professie kennen, zijn waardevol.
    Ook hier de vraag, wat heeft de patiënt eraan? (niets aan managers dus……….)

Als je over een zorgorganisatie nieuwe stijl denkt, zou ik die conclusies meenemen en me altijd bij ieder idee “out of the box” de vraag stellen : Wat heeft de patiënt eraan? Kom je vanzelf voor je antwoord bij je gesprekspartners, de patiëntverenigingen uit.

Echt iets om over na te denken!

Regering sponsort commerciële zorgverzekeraars!

 

Koos Dirkse 6Stel de regering besteedt de uitvoering van de belastingen uit aan commerciële organisaties, om zodoende meer marktwerking te creëren. Het teveel aan geïnde belastinggelden mogen de organisaties behouden en er behoeft geen winstbelasting te worden betaald. Hoe de ondernemingen hun organisatie runnen is niet aan de regering, ook niet als er van het geïnde belastinggeld riante bedragen aan salarissen, dienstauto’s, onkostenvergoedingen, kantoren en pensioenvoorzieningen worden betaald.

Dit klinkt misschien vreemd in de oren, maar zo gaat het al jaren in de gezondheidszorg. De burger is verplicht een basisverzekering af te sluiten bij een privéorganisatie en is geheel afhankelijk hoe die organisatie met het geïnde geld omgaat. Die ondernemingen lopen ook geen enkel risico. Komen ze een jaar met het premiegeld niet uit, dan gaat eenvoudig weg het jaar daarop de premie omhoog! Hoewel de zorgverzekeraars door de EU worden beschouwd als commerciële organisaties, behoeven ze geen winstbelasting af te dragen!
Zoals bekend gaat het bij de zorgverzekeraars om zeer veel geld. Ze hebben miljarden aan reserves. Aan het eind van het jaar beginnen de campagnes om nog meer klanten, dus omzet/winst, te verwerven. Er wordt in die tijd, voornamelijk door ‘de grote vier’ (Achmea, VGZ, CZ en Menzis), bijna een half miljard euro aan marketing uitgegeven!

Om de winst nog meer te vergroten, wil de regering de vrije artsenkeuze aan banden leggen en deze zelfs via een wet ten uitvoer brengen. Nadat deze wet uiteindelijk door de senaat werd weggestemd, heeft het kabinet besloten deze opnieuw in te dienen, met de verwachting dat de drie ‘dissidente senatoren’ nu wel vóór zullen stemmen. Stemt de senaat wederom tegen dit wetsvoorstel, dan zullen slinkse zijweggetjes worden gebruikt via een Algemene Maatregel van Bestuur (AMvB) om de senaat te passeren. Hoe democratisch kan een regering zijn!

De zorgverzekeraars krijgen steeds meer macht en de huidige minister, Edith Schippers, laat dit gewoon gebeuren. Zorg is geen markt! Je kunt niet over de gezondheid of zelfs over levens van burgers beschikken door te manipuleren met zorgverlening. Hoe stelt men dit zich eigenlijk voor? Twee amputaties voor de prijs van één?
De Nederlandse zorg staat hoog aangeschreven, in de top vijf van de wereld. Maar, volgens de OESO, ook, op de Verenigde Staten na, als hoogste in de kosten, op basis van het Bruto Binnenlands Product!

Aan alle kanten probeert de regering nu de kosten te temperen door middel van het eigen risico en de eigen bijdragen te verhogen, behandelingen en medicijnen uit de basisverzekering te gooien, de vrije artsenkeuze in te perken, etc. etc. Echter zonder resultaat. Dit is fantoombestrijding!
Wil men daadwerkelijk iets aan de kostenstijging doen, dan moet men het bij de wortels aanpakken en uitzoeken hoe die enorme kostenstijging tot stand is gekomen. Het is ongehoord om dit over te laten aan particuliere organisaties (zorgverzekeraars), die het dan maar moeten regelen. Dit kan beslist niet! Daarbij krijgen die organisaties zoveel macht, dat het steeds moeilijker wordt om de zeggenschap weer bij de overheid onder te brengen.

Ik vraag me ook af: Heeft er wel eens een accountantsonderzoek plaatsgevonden met het doel: wat is er, op basis van de diagnose, daadwerkelijk uitgevoerd (bv bij een heupoperatie) en hoe is het declaratiebedrag tot stand gekomen? Hoe komt het, dat deze operatie nu 5x zoveel kost dan 20 jaar geleden, ondanks dat de opnameperiode (de hoogste kostenpost) is teruggebracht van ruim 14 dagen tot 1 à 2 dagen!
Ik denk het niet. En dan heb ik het niet over de kostenbestanddelen van de zorgverleners, want die hebben er weinig tot geen zeggenschap in!

Zorg, net als openbaar vervoer, behoren tot de overheidstaken, Dit kan en mag je niet privatiseren. De basiszorg moet gezien worden als een (verplichte) sociale verzekering, net als de AOW, en dient geregeld te worden door de overheid, dus geïnd door de belastingdienst en uitgevoerd door bijvoorbeeld de Sociale Verzekeringsbank. Dan kan er worden bespaard! Het scheelt al heel veel geld met het berekenen, innen en evalueren van zorgtoeslagen. De overheid krijgt (weer) zeggenschap over het zorgstelsel en de onzin van contractering, dat heel veel geld en ergernis kost, kan de prullenmand in.

Hierdoor kan de overheid meer inzicht krijgen in de kosten en zorgen voor transparante en duidelijk leesbare declaraties, die ook voor de gemiddelde patiënt begrijpelijk zijn. Deze kan dan ook controleren of de gefactureerde behandeling daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
De PvdA is in het verleden al ver gekomen met een inkomensafhankelijke zorgpremie. Dit werd tegengehouden, omdat de zorgverzekeraars dan de inkomensgegevens van de patiënt moesten ontvangen en dat stond de Kamer, ivm de privacy, niet toe. Hier dacht men wederom alleen weer aan de zorgverzekeraars.
Er werd ook gemeld dat de hogere inkomens dan teveel zouden gaan betalen. Het kan geregeld worden via de laagste belastingschijven, waardoor de premie gemaximeerd kan worden, net als bij de AOW-premie.

Alle taken en alle macht wordt nu naar de zorgverzekeraars geschoven en de minister laat dit allemaal gebeuren. Het vreemde is, dat, als zij na haar ambtsperiode een topfunctie bij een zorgverzekeraar aanvaardt (kijk naar de heren Klink en Rouvoet), met een honorarium dat gelijk is aan viermaal de Balkenendenorm, niemand zich zal afvragen, waarom zij tijdens haar ambtsperiode de zorgverzekeraars zo tegemoet is gekomen.
Een open sollicitatie door ondermeer wetten aan te passen?

De zorg moet naar de dokter!

LEIDERDORP - Koos DirkseIn een middelgrote stad is er bij een woning een schoorsteenbrandje uitgebroken. Geen enorme fik, het zou bij wijze van spreken kunnen worden geblust met twee emmers water.
Nu bestaat het plaatselijke brandweerkorps voor een groot deel uit goed opgeleide managers. Heren in keurige streepjespakken met stropdas.

Projectgroep
De brandmelding was net binnen en de heren kwamen direct in actie. Meteen werd er een projectgroep gevormd om deze zaak goed aan te pakken. De projectgroep, ook alert, stelde gelijk twee werkgroepen in, want er diende toch op breed niveau te worden bekeken, hoe die brand moest worden geblust. Er werden wandborden vol geschreven met berekeningen betreffende het aantal spuitgasten en brandspuiten, die nodig waren, hoeveel wagens er naar toe moesten, wat de druk van het water was om te kunnen spuiten, hoe lang de slangen waren, enz. enz. Geen eenvoudige klus.

Extern bureau
Een extern ingehuurd bureau bracht tenslotte de uitslag en kwam met een gedegen rapport, dat van begin tot het eind werd bestudeerd. Na evaluatie bleek, dat er voldoende mensen in dienst waren bij het korps, maar te weinig voor het uitvoerende werk. Het grootste deel van de brandweerlieden was wegbezuinigd. Hierdoor konden slechts enkele spuitgasten naar die brand, want er moest een deel achterblijven in de kazerne voor eventuele nieuwe calamiteiten. Dus ging er slechts 1 wagen op pad. Uiteraard zonder sirene. Dit in het kader van de privacy van de bewoners. Inmiddels stond de halve stad in lichterlaaie.

Intern onderzoek
Een intern onderzoek heeft later uitgewezen, dat er een verkeerd beleid was gevoerd bij dat korps. De managers hadden er een grote puinhoop van gemaakt en moesten het veld ruimen. Naast het riante honorarium kregen ze uiteraard nog een buitenproportionele bonus mee. Je kunt mensen van dat niveau toch niet zo op straat zetten……

Betere zorg voor minder geld
Het lijkt een onwerkelijk verhaal, maar zo gaat het nu al jaren in de zorgsector, met name de ziekenhuizen.
Zo’n dertig jaar geleden bestond een ziekenhuis voor het merendeel uit (para)medisch personeel, zoals verpleegkundigen, laboratoriumpersoneel en artsen. Deze zorgverleners voerden op eigen initiatief hun werk uit en dit voldeed uitstekend. Aan de top van het ziekenhuis hadden drie directeuren de leiding: een algemeen directeur, een medisch directeur en een directeur beheer. De zorg was betaalbaar. Er waren geen verrichtingen of opnames, die om een eigen bijdrage van de patiënt vroegen. Dit gold ook voor de gehele eerstelijnszorg. Alles werd betaald en geen eigen risico of eigen bijdrage.
Was er kraamzorg nodig, dan kreeg men 10 dagen kraamhulp thuis. Zonder beperkingen kon de fysiotherapie worden bezocht en medicijnen werden volledig vergoed. En dit, terwijl men niet eens merkte dat men zorgpremie betaalde.

Nieuwe structuur
In die tijd waren er (nog) geen Pc’s. Een administratieve dienst van een academisch ziekenhuis bestond uit circa 25 medewerkers, die nog te maken hadden met drie soorten verzekeringen: ziekenfonds, particulier en privépatiënten. Zij konden het werk ruimschoots aan!
Toen kwam de grote ommekeer. De directie van een ziekenhuis werd omgevormd tot een Raad van Bestuur. Daaronder kwam een brede laag aan directeuren (in het ziekenhuis waar ik werkte: 24 stuks). De administratieve dienst werd omgedoopt tot financieel-economische dienst, zo’n 160 medewerkers. Magazijnen vol met alle mogelijke computerapparatuur. Externe bureaus werden ingehuurd en men struikelde over de (externe) managers à minimaal 1.000 euro per dag (waarvoor je circa 12 verpleegkundigen kon betalen). Ik heb ziekenhuizen meegemaakt, die meer dan 40 externe managers hadden rondlopen. Vaak wist de leiding niet eens meer dat ze waren ingehuurd.

Zorgmonteurs
De zorgsector wordt nog steeds gezien als melkkoe. Er gaan tientallen miljarden euro’s in om en velen willen hiervan graag een graantje meepikken. Deze situatie is teveel doorgeslagen. Het is toch te gek voor woorden, dat een manager gaat uitmaken óf en wanneer een patiënt behandeld wordt en die bepaalt of een operatie al dan niet zal worden uitgevoerd. Medisch personeel moet veel tijd besteden om een manager uit te leggen wat ze aan het doen zijn en met welk doel. En vervolgens gaat de manager, die vaak niet eens een pleister van een verbandje kan onderscheiden, bepalen wat hij of zij moet doen!
Ziekenhuizen kun je tegenwoordig vergelijken met garagebedrijven, waarin het medisch personeel voor monteurs mogen spelen. Vindt men tijdens de werkzaamheden iets dat afwijkt, dan moet men eerst van hogerhand toestemming krijgen of dit ook gelijk ‘gerepareerd’ mag worden.

Zorgverzekeraars
Dit zie je over de gehele sector. Zorgverzekeraars, die uitmaken of een verzekerde een bepaalde behandeling mag ondergaan, door wie het zal gebeuren en waar dit dan zal plaatsvinden. Bovendien maken zij uit of een ziekenhuis bestaansrecht heeft. Voor sluiting draaien zij de hand niet om. Waarom zal je aan patiënten denken, die kosten alleen maar geld! Zij krijgen steeds meer macht binnen de zorg. Enorme organisaties, waar miljarden in omgaan, waarvoor de Wet op de Privacy niet van toepassing is en door de EU worden beschouwd als commerciële instellingen, maar geen winstbelasting behoeven af te dragen. Dit komt omgerekend neer op 541 euro per overstapper (meer dan de helft van de jaarpremie). Voor dit geld hadden we fulltime 25.000 extra verpleegkundigen gehad.

Management
De zorg kent twee ontwikkelingen:
1, de kwaliteit van de zorg, die met sprongen vooruit gaat, te danken aan de medici, de medische onderzoekers, hulpafdelingen, etc.
2. de kostenontwikkeling. Dit wordt geregeld door het management en zijn niet meer in de hand te houden.
Het valt mij op dat ditzelfde op andere gebieden ook gebeurt. Kijk naar de banken en het Europese gebeuren….. Het Verdrag van Maastricht was een samenwerking op een paar gebieden. Zie wat ervan is geworden: Brussel bepaalt straks de kleur van je toiletpapier!
Het is wederom het management dat hiervoor verantwoordelijk is. En dan de manier hoe je door sommige managers benaderd wordt, van “dat regelen we wel even!”, naast een stortvloed aan Engelse managementtermen. Iedere keer verbaast mij de uitspraak weer van bestuurders die moeten dalen tot de Balkenendenorm: Voor dat geld heb je geen goede managers. Voor meer ook niet, dat is wel gebleken.
Enige jaren geleden heb ik hiervoor een term bedacht: Siliconenmentaliteit: je gewichtiger doen voorkomen, dan je in werkelijkheid bent….

Zorgkosten
Iets waar ik me ook over verbaas zijn cijfers over de zorgkosten. Prachtige tabellen hoe de kosten zullen oplopen tot boven de 150 miljard in 2025. Daarnaast worden getallen over de premies gepresenteerd op basis van de formule: de jaarlijkse zorgkosten gedeeld door het aantal afnemers. Dit moeten we met z’n allen opbrengen.
Er is nog nooit iemand opgestaan die zegt: zijn die kosten wel reëel, zijn er geen aannames in verwerkt die overbodig zijn? Er wordt nu maar aangenomen dat dit vaststaande cijfers zijn.
Enige tijd geleden las ik een artikel, dat de artsen de schuld zijn van de enorme toename van de kosten. Te zot voor woorden om dit te concluderen!

Verandering
Het wordt hoog tijd voor de grote ommekeer. Meer handen aan het bed en terugdringen van het niet-medisch personeel. Administratief personeel moet weer worden gezien als ondersteuning van het medisch handelen en niet omgekeerd. En niet zoals enige tijd geleden uit een onderzoek bleek: gemiddeld zeven medewerkers per bed, waarvan 5 niet-medisch. En dan wordt er nota bene bezuinigd op de verpleegkundige die er tussen staat……

Het wordt tijd dat de medici weer gaan uitmaken hoe een zorginstelling patiënten moet behandelen.
De zorg moet echt naar de dokter!

De overstap wordt duur betaald

 

eurodeclMateloos irriteer ik me aan de reclames van zorgverzekeraars aan het eind van het jaar, waarin hun producten en de lage zorgpremie worden aangeprezen. Dus ‘tijd om over te stappen!’. Dit is het resultaat van ‘marktwerking’ in de zorg. Een enorme miskleun van de overheid. Gezondheid van mensen is geen ‘ding’ waarop je concurrentie moet loslaten. Het moet tot de overheidstaken behoren.

Zorgverzekeringswet
De Zorgverzekeringswet (Zvw) is op 1 januari 2006 in werking getreden. Naast de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) maakt de Zvw deel uit van het Nederlandse zorgverzekeringsstelsel.
De Zvw stelt een zorgverzekering verplicht voor iedereen die in Nederland belasting betaalt.
De zorgverzekeringswet is een private verzekering, waarbij de zorgverzekeraars een aantal publieke randvoorwaarden in acht moeten nemen. De Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) controleert of de zorgverzekeraars zich houden aan deze randvoorwaarden, zoals:

  • Acceptatieplicht
    Zorgverzekeraars moeten ingezetenen accepteren voor de basisverzekering.
  • Zorgplicht
    Zorgverzekeraars moeten de zorg leveren die wettelijk in de basisverzekering is geregeld.
  • Verbod op premiedifferentiatie
    Verzekeraars mogen geen verschillende premies vragen op grond van ‘gezondheidskenmerken’.
  • Transparante informatie/prestatie-informatie
    Op basis van de informatie van zorgverzekeraars moet de consument een goede afweging kunnen maken voor een product.
  • Risicoverevening
    Sommige verzekerden kosten de zorgverzekeraar bovengemiddeld veel geld. In een zogenoemd herverdelingsmechanisme tussen zorgverzekeraars wordt de risicoselectie op grond van ‘gezondheidskenmerken van verzekerden’ zoveel mogelijk voorkomen. De hoge kosten worden in het mechanisme naar evenredigheid gedragen.

Marktwerking
Bij het in werking treden van de zorgverzekeringswet is de marktwerking voor de zorg ingegaan. Voor die tijd bepaalde de overheid hoeveel geld de ziekenhuizen jaarlijks kregen om behandelingen uit te voeren, de zogenaamde budgettering. De kosten stegen toen met gemiddeld 5% per jaar. Ook binnen de zorg moest de markt van vraag en aanbod zijn werk gaan doen. De concurrentiestrijd tussen ziekenhuizen en andere zorgaanbieders zou zorgen voor lagere prijzen. Om inzicht te krijgen wat een behandeling moest kosten, werd een nieuw systeem ingevoerd, de Diagnose Behandel Combinatie (DBC, lees hierover mijn blogs: oa http://dirkse.eu/?page_id=297).

De SP gaf al aan dat ‘De toegenomen marktwerking leidt tot verkeerde prikkels in de zorg, meer gericht op prijs dan op kwaliteit. Meer marktwerking leidt ook tot meer concurrentie tussen instellingen, in plaats van samenwerking’.

Basisverzekering
Voor ingezetenen van Nederland is de basisverzekering een verplichte ziektekostenverzekering. Deze zorgverzekering dekt noodzakelijke, op genezing gerichte zorg. De verzekeringsplichtigen moeten zich verzekeren en de verzekeraars zijn verplicht iedereen die dat wil, te accepteren. De overheid stelt de inhoud van de basisdekking vast.
Voor volwassenen geldt sinds 1 januari 2008 een eigenrisicoregeling, terwijl in 2006 en 2007 een noclaimregeling van toepassing was.
De omvang van de dekking van de zorgverzekering wordt door de Zvw en de onderliggende wetgeving (Besluit zorgverzekering en Regeling zorgverzekering) bepaald. De mensen met een lager inkomen kunnen tegemoetkoming krijgen vanuit de Wet op de Zorgtoeslag.

Zorgverzekeraars
Nederland kent een dertigtal zorgverzekeraars, die zijn verenigd in Zorgverzekeraars Nederland (ZN). Zij voeren, in opdracht van de overheid, de taken uit die in de zorgverzekeringswet zijn opgenomen. Zorgverzekeraars hebben een andere status dan ‘gewone’ verzekeraars. Zij hebben immers te maken met twee soorten cliënten:
1. die van de (verplichte) basisverzekering (gedelegeerd door de overheid) en
2. de cliënten die vrijwillig een aanvullende verzekering afsluiten.
Door de vrije marktwerking proberen zorgverzekeraars op alle mogelijke manieren klanten aan zich te binden. Zo is er in 2013 een bedrag van ruim 550 miljoen euro aan reclame uitgegeven.
Regelmatig komt de hoogte van de honorering van de bestuurders van zorgverzekeraars in het nieuws. Zij worden voor een groot deel betaald uit de (verplichte) basisverzekering.

Sociale Verzekeringsbank (SVB)
Als uitvoerder van een publieke taak speelt de SVB in de samenleving een grote rol van betekenis. De deskundigheid, die in de organisatie aanwezig is, wordt breed ingezet, want de SVB ontwikkelt, vernieuwt én excelleert in dienstverlening. De SVB voert wetten en regelingen uit in opdracht van de overheid. Om er enkele te noemen:

  • AOW-pensioen;
  • Algemene Nabestaandenwet (Anw);
  • Kinderbijslagwet;
  • Tegemoetkoming ouders van thuiswonende gehandicapte kinderen (TOG);
  • Persoonsgebonden budget (AWBZ en Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo);
  • Mantelzorgcompliment;
  • Aanvullende inkomensvoorziening voor ouderen (AIO);
  • Wet op het kindgebonden budget (WKB) / Wet Kinderopvang (Wko).

Mogelijke oplossing
Onder meer door marktwerking proberen de zorgverzekeraars aan het eind van het jaar verzekerden te werven. Hiervoor worden grote reclamecampagnes opgezet. Daar is een bedrag van ruim een half miljard euro mee gemoeid. Dit bedrag kan beter aan zorg worden besteed.
Voor alleen al dit bedrag – de gezamenlijke maandpremie van een zeven miljoen verzekerden– zou je 25.000 verpleegkundigen extra in dienst kunnen nemen!
Het is vreemd dat er reclame wordt gemaakt voor een product dat door de overheid verplicht is gesteld en het is nog vreemder dat de prijs van dat product per aanbieder verschilt. De basisverzekering zou vanuit de overheid geregeld moeten worden en voor iedereen gelijk moeten zijn.
Dit zou zeer goed door de SVB uitgevoerd kunnen worden. Die onnodige reclamekosten zouden dan achterwege kunnen blijven en geïnvesteerd kunnen worden in waar het hoort: de zorg!
De zorgverzekeraars worden dan ‘normale’ verzekeraars en behoeven zich alleen nog met vrijwillige verzekeringen bezig te houden. De bestuurders hebben dan alle vrijheid om hun honorering vast te stellen, zonder dat hier overheidsbemoeienis aan te pas komt en de burger hiervoor niet verplicht moet betalen. (Zie mijn blog ‘Salarisingreep bestuurders’ http://dirkse.eu/?page_id=474).

Belastingdienst
De premies van andere sociale verzekeringen, zoals de AOW, worden geïnd door de belastingdienst. Laat men de basisverzekering innen door deze instantie, dan kan de zorgtoeslag vervallen. Binnen de laagste schijven van de belastingen kan de verdeling inkomen-premie geregeld worden. Dit scheelt heel veel in kosten, waardoor het eigen risico voor de verzekerden ook omlaag kan. En door er een maximumpremie aan te verbinden (net als bij de AOW) behoeven de hogere inkomens zich ook geen zorgen te maken, dat ze eindeloos zouden moeten betalen.

Tot slot
Uitvoering van de basisverzekering door de SVB en inning door de belastingdienst bespaart miljarden euro’s. De overheid krijgt volledig zicht op de uitgaven binnen de zorg en het wordt voor de patiënt duidelijker en goedkoper. Daarnaast zijn er nog veel andere grote bezuinigingen te behalen.

Wordt vervolgd……

Zonder patiënt is het zorgteam niet compleet!

Zonder patiënt is het zorgteam niet compleet!

door: Koos Dirkse

foto (32)

Een titel boven een artikel in Zorgvisie. Zover is het dus al gekomen: de patiënt mag er bij zijn, maar het moet niet…………………..

Ofwel: marktwerking draait om niets anders dan om macht, financieel gewin, postjespikken, vriendjespolitiek, corruptie.
En denk niet dat de hoogste gezagvoerder, in ons geval VWS, erboven staat. Nee, het is een onderdeel, een radertje in het mechanisme van zakkenvullers dat helemaal niet begaan is met zorg, laat staan goede zorg.
Trouwens in dat rijtje van zakkenvullers en megalomane egoïsten draaien de pensioenfondsen vrolijk fluitende mee: de geldpotten stromen over dus graaien maar. En de spaarder? Wie is dat?

De oude Romeinen ten tijde van Julius Caesar wisten het al: je kan niet zonder soldaat, een senator mis je écht niet. Dit blijft dus niet goed gaan.
Times they are a changin’: draai het nog eens: Bob Dylan, een nummer dat dateert uit 1964 en is dus 50 jaar oud maar nog steeds héél erg actueel.

Nieuwe website van ZN en NVZ

 

IMG_9253Op donderdag 31 juni jl. werd de website ‘dezorgnota.nl’ geïntroduceerd. Het was een gezamenlijk initiatief van Zorgverzekeraars Nederland (ZN) en de Nederlandse Verenigingen van Ziekenhuizen (NVZ). Op deze website wordt aan de patiënt/verzekerde uitleg gegeven over de vernieuwde zorgnota en de zorgkosten.

Patiënten ontvangen voor behandelingen die per 1 juni 2014 in ziekenhuizen zijn gestart een nieuwe zorgnota. Hierop staan het specialisme van de behandelaar, de diagnose, de naam van de zorgaanbieder, de kosten en de handelingen die zijn uitgevoerd.
Toen ik de betreffende website www.dezorgnota.nl opende viel ik van mijn stoel van verbazing!
dezorgnota

Hoe onduidelijk en weerzienwekkend kun je een website bouwen. Maar er zal wel een tweede website volgen, waarop uitleg wordt gegeven hoe je de site www.dezorgnota.nl moet interpreteren.

Nu even terug naar de basis, wat aan het geheel ten grondslag ligt.

De uitleg over de factuur
Alle mooie pogingen van ZN en NVZ ten spijt, het blijft dweilen met de kraan open. Het is als het plakken van pleisters, terwijl een transplantatie nodig is.
Een nota in de gezondheidszorg hoort zelfverklarend te zijn. Het geeft een antwoord op de vragen:
• wat is er aan de hand?
• wat is eraan gedaan?
• en hoeveel kosten je die onderzoeken en behandelingen?

Ga toch weg met een productprijs, wat zegt dat de patiënt?
De jongens en meisjes van ZN en NVZ hebben het nog steeds niet begrepen. Niet moeilijk als de gemiddelde leeftijd van de bestuurder 55 jaar zou zijn en de meesten een loopbaan in de zorg achter de rug hebben. Ze hebben geleerd voor de patiënt te denken en te vertellen wat zij goed voor hem of haar houden. Liefst zo omfloerst mogelijk en daar past zo’n productinformatie in. Zegt namelijk niets, of in ieder geval heel weinig. Beroepsblind noemen we dat. Terwijl de patiënt al lang veel en veel mondiger is en gewoonweg recht heeft op duidelijkheid.

Hoe simpel kan het zijn!
Het zit er dus niet in dat ze dit bij ZN en NVZ begrepen hebben en ze blijven blind voor de ontwikkelingen. Ontwikkelingen zoals die door Google en Apple geïnitieerd worden: De gegevens zijn van de patiënt en voor de patiënt, gewoon in de taal die je spreekt en begrijpt.
En daar moet een reële prijs aanhangen, niet meer en niet minder!

Ziekenhuisfraude is veenbrand

door: Koos Dirkse

De veenbrand
De veenbrand van fraude woekert voort in de ziekenhuiszorg. Na de felle brand vorig jaar, leek het zaakje geblust en gingen VWS, de zorgverzekeraars en de ziekenhuizen over tot de orde van de dag. Met een ziekenhuis dat een flinke veeg uit de pan kreeg, een boete en terugbetaling van het teveel gedeclareerde, kon iedereen leven. De ziekenhuizen hielden zich heel stil en vanuit hun koepel, de NVZ, was ook weinig medeleven te bespeuren. Niet dat die NVZ nu zo actief is, maar als er werkelijk niets aan de hand was met de ziekenhuisdeclaraties had je toch meer tromgeroffel als tegengas verwacht.


Medio 2014 wakkert de veenbrand ineens aan en staan de ziekenhuisdeclaraties weer op de agenda. Benieuwd welke blusmiddelen Edith Schippers nu inzet om de brand definitief te blussen.
Lees verder