Wat de zorgsector van de bank- en verzekeringssector kan leren

Wat de zorgsector van de bank- en verzekeringssector kan leren!

De zorgkosten, het jaarlijks zorgnieuws in september en oktober. Ik ben te rade gegaan bij de banken- en verzekeringssector en heb eruit gehaald waar de zorgsector van kan leren; ICT op hoog niveau en aandeelhouders in plaats van een RvT. Natuurlijk dient zo’n ontwikkeling met cijfers onderbouwd te worden, beschouw ze dus als krijtlijnen naar een conversie die veel losmaakt.

Op 28 september jl. stond in Zorgvisie een artikel van Wim Groot, die een forse stijging van de zorgkosten verwacht. De beteugeling van de zorguitgaven was van een tijdelijke aard en de komende jaren staan kostenstijgingen van circa 8 procent voor de deur.
Oorzaken als vergrijzing en medisch technische ontwikkelingen zijn ondertussen grijs geschreven. Prima om de oorzaken te kennen, maar het probleemgericht denken lost de kostenstijging niet op. Resultaat gericht denken en handelen wordt gevraagd. Laten we de zorgsector eens, heel kort de bocht, ik weet het, vergelijken met de banken- en verzekeringssector. In die sectoren speelt kostenbeheersing een extreme rol, willen ze niet door de concurrentie opgeslokt of uit de markt geduwd worden. Kostenbeheersing ingegeven door meer winst, ook dat heeft u juist, omdat de aandeelhouders het maximale eruit willen halen. Kostenbeheersing door de cliënt zoveel mogelijk zelf te laten doen met ter beschikking gestelde software. Niet willen is geen optie. De recente voorbeelden van RABO en ING spreken voor zichzelf.

De zorgsector is een kostenintensieve sector. Niemand zal dat ontkennen, En die sector is op een bijzonder chaotische wijze georganiseerd, als die al georganiseerd is. Hebt u wel eens geprobeerd de kosten voor de zorg uitgesplitst naar sector, te achterhalen? Hebt u na alle sites, die u bezocht, een consistent beeld wat de kosten zijn? Het is maar een voorbeeld.
De marktwerking dan, die goed tien jaar geleden met veel bombarie is ingevoerd. Wat merkt u er ervan? Niets anders dan dat een handjevol verzekeringsmaatschappijen ieder jaar opnieuw naar uw portemonnee lonkt. En de overheid haalt nog een duit uit uw loonzakje door de belastingen te verhogen, deels voor de financiering van de zorg. Hebt u trouwens een rekenmodel, of een idee, hoeveel u in het totaal per jaar aan de zorg bijdraagt?
Om nu te lezen dat de marktwerking de kostenstijging de afgelopen jaren beteugeld heeft, is gewoonweg kort door de bocht. Dat vraagt bewijs en dat is niet eenvoudig, gezien het aantal variabelen dat een rol speelt. Spreekt u wel eens mensen die in de zorg op de werkvloer werken? Zeker eens doen en goed luisteren. Als de commercie zijn onderneming zo zou organiseren en leiden, was het snel gebeurd. Over en uit. Het ‘driedelig streep’ heeft het voor het zeggen in de zorg en heeft carte blanche. Leuke ideeën, maar actie?

Wat kan de banksector de zorgsector leren? Luister naar je klanten en wees ze een stap voor. Zo kun je, als je klanten een computer hebben, deze heel veel zelf laten doen. Oké, het vraagt een heel andere benadering en natuurlijk zullen niet alle cliënten staan te juichen. Maar wil je de kosten in de hand houden en snel betaalbaar kunnen inspelen op de ontwikkelingen, kun je gewoonweg niet anders. En met ICT vervang je fysieke ziekenhuizen door een centraal virtueel ziekenhuis. Van het decentraal denken, veelal ingegeven en gekoesterd door de artsen, naar centralisatie van processen.

Vervang het ‘driedelig streep’ door het T-shirt van de ICT’er, van praten, nog eens praten, overwegen, opnieuw praten naar: actie! Niet langer een gezellig keuvelende Raad van Toezicht: ‘de afspraken met de zorgverzekeraar zijn weer rond, we kunnen weer een jaar’, maar kritische aandeelhouders. Wordt koploper en verover je cliënten met de juiste informatie, communicatie en prijs. Drie onderwerpen waar de zorgsector nog steeds schandalig slecht in is.

De bouwstenen liggen klaar, het is enkel nog een stap naar de bouw. En ja, dat gebouw wordt dan een stuk kleiner dan de megalomane bouw die nu nog steeds wordt gepleegd. Maar wel veel functioneler!

Regering sponsort commerciële zorgverzekeraars!

 

Koos Dirkse 6Stel de regering besteedt de uitvoering van de belastingen uit aan commerciële organisaties, om zodoende meer marktwerking te creëren. Het teveel aan geïnde belastinggelden mogen de organisaties behouden en er behoeft geen winstbelasting te worden betaald. Hoe de ondernemingen hun organisatie runnen is niet aan de regering, ook niet als er van het geïnde belastinggeld riante bedragen aan salarissen, dienstauto’s, onkostenvergoedingen, kantoren en pensioenvoorzieningen worden betaald.

Dit klinkt misschien vreemd in de oren, maar zo gaat het al jaren in de gezondheidszorg. De burger is verplicht een basisverzekering af te sluiten bij een privéorganisatie en is geheel afhankelijk hoe die organisatie met het geïnde geld omgaat. Die ondernemingen lopen ook geen enkel risico. Komen ze een jaar met het premiegeld niet uit, dan gaat eenvoudig weg het jaar daarop de premie omhoog! Hoewel de zorgverzekeraars door de EU worden beschouwd als commerciële organisaties, behoeven ze geen winstbelasting af te dragen!
Zoals bekend gaat het bij de zorgverzekeraars om zeer veel geld. Ze hebben miljarden aan reserves. Aan het eind van het jaar beginnen de campagnes om nog meer klanten, dus omzet/winst, te verwerven. Er wordt in die tijd, voornamelijk door ‘de grote vier’ (Achmea, VGZ, CZ en Menzis), bijna een half miljard euro aan marketing uitgegeven!

Om de winst nog meer te vergroten, wil de regering de vrije artsenkeuze aan banden leggen en deze zelfs via een wet ten uitvoer brengen. Nadat deze wet uiteindelijk door de senaat werd weggestemd, heeft het kabinet besloten deze opnieuw in te dienen, met de verwachting dat de drie ‘dissidente senatoren’ nu wel vóór zullen stemmen. Stemt de senaat wederom tegen dit wetsvoorstel, dan zullen slinkse zijweggetjes worden gebruikt via een Algemene Maatregel van Bestuur (AMvB) om de senaat te passeren. Hoe democratisch kan een regering zijn!

De zorgverzekeraars krijgen steeds meer macht en de huidige minister, Edith Schippers, laat dit gewoon gebeuren. Zorg is geen markt! Je kunt niet over de gezondheid of zelfs over levens van burgers beschikken door te manipuleren met zorgverlening. Hoe stelt men dit zich eigenlijk voor? Twee amputaties voor de prijs van één?
De Nederlandse zorg staat hoog aangeschreven, in de top vijf van de wereld. Maar, volgens de OESO, ook, op de Verenigde Staten na, als hoogste in de kosten, op basis van het Bruto Binnenlands Product!

Aan alle kanten probeert de regering nu de kosten te temperen door middel van het eigen risico en de eigen bijdragen te verhogen, behandelingen en medicijnen uit de basisverzekering te gooien, de vrije artsenkeuze in te perken, etc. etc. Echter zonder resultaat. Dit is fantoombestrijding!
Wil men daadwerkelijk iets aan de kostenstijging doen, dan moet men het bij de wortels aanpakken en uitzoeken hoe die enorme kostenstijging tot stand is gekomen. Het is ongehoord om dit over te laten aan particuliere organisaties (zorgverzekeraars), die het dan maar moeten regelen. Dit kan beslist niet! Daarbij krijgen die organisaties zoveel macht, dat het steeds moeilijker wordt om de zeggenschap weer bij de overheid onder te brengen.

Ik vraag me ook af: Heeft er wel eens een accountantsonderzoek plaatsgevonden met het doel: wat is er, op basis van de diagnose, daadwerkelijk uitgevoerd (bv bij een heupoperatie) en hoe is het declaratiebedrag tot stand gekomen? Hoe komt het, dat deze operatie nu 5x zoveel kost dan 20 jaar geleden, ondanks dat de opnameperiode (de hoogste kostenpost) is teruggebracht van ruim 14 dagen tot 1 à 2 dagen!
Ik denk het niet. En dan heb ik het niet over de kostenbestanddelen van de zorgverleners, want die hebben er weinig tot geen zeggenschap in!

Zorg, net als openbaar vervoer, behoren tot de overheidstaken, Dit kan en mag je niet privatiseren. De basiszorg moet gezien worden als een (verplichte) sociale verzekering, net als de AOW, en dient geregeld te worden door de overheid, dus geïnd door de belastingdienst en uitgevoerd door bijvoorbeeld de Sociale Verzekeringsbank. Dan kan er worden bespaard! Het scheelt al heel veel geld met het berekenen, innen en evalueren van zorgtoeslagen. De overheid krijgt (weer) zeggenschap over het zorgstelsel en de onzin van contractering, dat heel veel geld en ergernis kost, kan de prullenmand in.

Hierdoor kan de overheid meer inzicht krijgen in de kosten en zorgen voor transparante en duidelijk leesbare declaraties, die ook voor de gemiddelde patiënt begrijpelijk zijn. Deze kan dan ook controleren of de gefactureerde behandeling daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
De PvdA is in het verleden al ver gekomen met een inkomensafhankelijke zorgpremie. Dit werd tegengehouden, omdat de zorgverzekeraars dan de inkomensgegevens van de patiënt moesten ontvangen en dat stond de Kamer, ivm de privacy, niet toe. Hier dacht men wederom alleen weer aan de zorgverzekeraars.
Er werd ook gemeld dat de hogere inkomens dan teveel zouden gaan betalen. Het kan geregeld worden via de laagste belastingschijven, waardoor de premie gemaximeerd kan worden, net als bij de AOW-premie.

Alle taken en alle macht wordt nu naar de zorgverzekeraars geschoven en de minister laat dit allemaal gebeuren. Het vreemde is, dat, als zij na haar ambtsperiode een topfunctie bij een zorgverzekeraar aanvaardt (kijk naar de heren Klink en Rouvoet), met een honorarium dat gelijk is aan viermaal de Balkenendenorm, niemand zich zal afvragen, waarom zij tijdens haar ambtsperiode de zorgverzekeraars zo tegemoet is gekomen.
Een open sollicitatie door ondermeer wetten aan te passen?

Grensoverschrijdende zorg

 

IMG_4502
Grensoverschrijdende zorg is er altijd al geweest en zal er altijd blijven. En niet alleen blijven, ook toenemen door de verschillen in snelheid, waarin de zorg zich op organisatorisch en technisch vlak in de lidstaten ontwikkelt.
En ook omdat de toegankelijkheid tot de zorg per lidstaat sterk uiteenloopt.

Behandeling in het buitenland
Zo kennen niet alle lidstaten een bovengrens in leeftijd voor behandelingen en/of transplantatie van organen. Een vitale oudere zal zich dus de kans niet laten ontnemen om in het buitenland de ingreep te ondergaan, die hem in Nederland onthouden wordt. Maar ook de zorginnovatie kent grote verschillen in snelheid. Zo is België koploper op het gebied van de ontwikkeling van scopische ingrepen. En menig Nederlandse zorgverzekeraar heeft zijn jongere hartpatiënt naar België zien uitwijken om daar scopisch aan het hart te worden geopereerd. Geen enkel probleem voor de verzekeraar, omdat de kosten lager zijn dan voor een open hartoperatie in het gecontracteerde Nederlandse ziekenhuis.
En als u een vervelend chronisch huidprobleem heeft, kunt u beter direct naar het huidcentrum van Europa vertrekken, we noemen geen naam, maar ook dat vind je in België. Dus zorg zoals zorg moet zijn: individuele zorg, de patiënt centraal.
In Nederland blijft daar helaas nog maar bitter weinig van over sinds de zorgverzekeraars de regie voeren. Meer dan kookboekzorg is er niet voor de patiënt. Ieder stapje erbuiten wordt direct afgestraft door het keurslijf waarin de contracten zijn gegoten.

Kwaliteitsnorm
En hebben de ons omringende landen dan geen kwaliteitscriteria voor de zorg? Natuurlijk wel, en wel zodanig dat de zorg in de onderscheiden lidstaten onderling vergelijkbaar zijn. Nederland is een buitenbeentje, want doet niet mee aan de DRG-systematiek. De Landelijke ziekenhuisregistratie waarmee inzicht wordt verkregen in de geleverde zorg met de International Classification of Diseases (versie 10) is een rommeltje en met de DBC-registratie kom je voor een Europese vergelijking de grens niet over.
Dat plaatst de opmerking van CZ, dat “het strenger is in België, maar dan op basis van kwaliteitsnormen” in een ander perspectief. De financiële invalshoek en dan met name voor de categorie van patiënten die in Nederland buiten de zorg wordt gehouden, speelt een grotere rol.

Controle
In Nederland zijn er de laatste jaren sluipend drempels in de toegankelijkheid van zorg opgeworpen, die niet enkel gebaseerd zijn op kwaliteit maar op kostenbeheersing. Dat is een keuze die de beleidsmakers, VWS en ZN, hebben genomen en daar moeten we tussen onze grenzen mee leven. Maar daarnaast is er Europa, dat de patiënt meer te bieden heeft en dat met graagte en toewijding doet. Ervan uitgaande dat circa 1/3 van de Nederlanders in een grensregio woont en de Nederlandse zorg steeds minder toegankelijk wordt, komen de controlerende grensacties van de zorgverzekeraars niet onverwacht. Maar of onze regelneven daar veel aan kunnen doen is nog maar de vraag. In Europa zijn de grenzen geslecht en is er immers vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal.
Nederlandse zorgverzekeraars maken het patiënten lastiger die in België behandeld willen worden. De verzekeraars willen meer controle hebben over de Belgische artsen, want die zouden te snel dure behandelingen uitvoeren bij patiënten die al in Nederland zijn uitbehandeld. Dat meldt de Volkskrant afgelopen zaterdag.

Kostenefficiëntie
“In Nederland zal men een patiënt van 80 jaar niet meer opereren aan een hartklep, die is te oud. In België zullen we nooit alleen op de leeftijd afgaan”, zegt Inez Rodrigus van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen. Daar zijn de Nederlandse zorgverzekeraars, die vooral op kostenefficiëntie sturen, niet blij mee. Tussen 2008 en 2014 is de grensoverschrijdende zorg met bijna 40 procent gestegen.

Zorgverzekeraar CZ
Zorgverzekeraar CZ geeft toe dat het strenger is in België, maar zegt dit te doen op basis van kwaliteitsnormen. ,,Als we in Nederland zo bezig zijn met grip te krijgen op goede zorg, zou het vreemd zijn als we zeggen: in België maakt het niet uit”, aldus een woordvoerster.

Contractering zorg is ziek

In 2006 werd het nieuwe zorgstelsel ingevoerd; niet langer een systeem waarbij de overheid prijs en aanbod sterk bepaalde, maar een vraaggestuurd systeem, waarin marktpartijen een belangrijke rol krijgen. Verzekeraars worden geacht namens hun verzekerden te onderhandelen met aanbieders over de prijs en kwaliteit van de zorg: contracteren.

Contracteren houdt in dat zorgverzekeraars en zorgaanbieders een contract met elkaar aangaan met daarin precies alle afspraken vermeld omtrent prijs, kwaliteit van de zorg en onder welke voorwaarden dit gebeurt.

Wat zijn de voor- en nadelen van zo’n contract?
Een zorgaanbieder biedt het inkomenszekerheid, service aan de klant (die weet van tevoren precies wat er vergoed wordt en wat niet) en kan uit concurrentieoverwegingen voordeel opleveren, omdat de klant een bewuste keuze kan maken uit de verschillende zorgaanbieders en degene kan kiezen met het beste aanbod.
Dit klinkt allemaal heel mooi, maar wat zijn de nadelen?

  • Voor ZZP’ers is het nu (nog) onmogelijk om een contract aan te gaan, omdat de zorgverzekeraar simpelweg hen die gelegenheid niet biedt;
  • Zorgaanbieders hebben niet de mogelijkheid hun eigen prijs, kwaliteit en voorwaarden te bepalen. Men levert de grip op de praktijkvoering in;
  • Het onderhandelen tussen zorgverzekeraars en ziekenhuizen is een moeizaam en geldverslindend proces door de eisen die gesteld worden door de zorgverzekeraars. Zij stellen niet alleen eisen aan de kosten en kwaliteit van zorg, maar ook aan de organisatie en hebben grote invloed op het beleid. Ze verplichten ziekenhuizen tot extra administratie die voortvloeit uit de contractering;
  • Voor een zorgaanbieder is het een tijdrovende en ingewikkelde klus om uit de vele zorgverzekeraars, die op hun beurt ook nog weer vele contractopties aanbieden, het beste contract te kiezen;
  • Niet-gecontracteerde zorg wordt slechts gedeeltelijk of niet vergoed door de zorgverzekeraar. Wil men de behandeling vergoed krijgen, dan is de verzekerde verplicht om naar een gecontracteerde zorgaanbieder te gaan. De zorgaanbieder is min of meer ‘loonslaaf’ van de zorgverzekeraar geworden.

Er kleven dus best wat nadelen aan dit systeem, maar het meest verontrustende is toch wel deze:

Zorgverzekeraars bepalen in hoge mate de prijs van een behandeling en nóg belangrijker: de kwaliteit van die behandeling en de plaats waar die behandeling zal moeten plaatsvinden.
Het is niet langer de zorgaanbieder, die op basis van kennis en ervaring de juiste behandelingsmethode kiest voor de klant, maar de zorgverzekeraar, die dat doet vanuit een heel ander uitgangspunt: geld.

Contractering wenselijk? Het antwoord lijkt mij duidelijk…..

Wildgroei in de volumenormen

 

IMG_9781CDA-kamerlid Hanke Bruins Slot benadrukt dat volumenormen op zich goed zijn om de kwaliteit van zorg te verbeteren. ‘Maar als verzekeraars afwijken van de volumenormen die de wetenschappelijke verenigingen van medisch specialisten hebben opgesteld, dan vraag ik mij af of dat echt elke keer wel noodzakelijk is. Uiteindelijk zijn de artsen de echte specialisten en behoren zij en niet de verzekeraars daarover te gaan.’

Kort nadat de minister van VWS stellig heeft verkondigd dat 2015 het jaar van de transparantie is, komt het bericht dat de verzekeraars de ziekenhuizen voor dezelfde behandeling verschillende volumenormen opleggen. In de wirwar aan wetten, regelgeving, regeltjes en procedures, waar de gezondheidszorg houtje-touwtje-paperclip bijeengehouden wordt, is de patiënt het spoor al lang bijster. Zijn zorgverzekering stuurt hem voor een behandeling naar een ziekenhuis ruim 100 kilometer verderop omdat daar de relatie kwaliteit-kosten voor zijn behandeling het meest optimaal zou zijn.
Zijn vrouw, verzekerd bij een concollega zorgverzekeraar kan voor dezelfde behandeling in het ziekenhuis om de hoek terecht.

Dit gegoochel met minimale volumes voor het bepalen van de kwaliteit ruikt heel sterk naar euro’s. Een lesje uit de marktwerking: des te groter het volume, des te lager de prijs. De kwaliteit van zorg is dus niet de prioriteit, maar het kostenvoordeel voor de verzekeraar. Door het opschroeven van de volumes zonder cijfermatige opbouw van de relatie die dat heeft met de geleverde kwaliteit en dan met name op de uitkomst van de behandeling, balanceren de zorgverzekeraars op de rand van laakbaar handelen. Nooit ofte nimmer mag kwaliteit van zorg gebruikt worden voor de camouflage van lagere kosten; dat is ronduit onethisch handelen.

De NZa, als waakhond bij de uitvoering van de Zorgverzekeringswet, dient de zorgverzekeraars onmiddellijk te sommeren om de onderliggende stukken met de onderbouwing van de volumeophoging te overleggen. Als dat niet mogelijk of onvoldoende onderbouwd is, dienen de contracten, die gebaseerd zijn op de opgehoogde volumes, onwettig te worden verklaard. Het staat de zorgverzekerden vrij om hierover aan de bel te trekken bij de waakhond NZa.

En, alle Nederlanders zouden dat moeten doen als we de regie over onze eigen gezondheid in eigen hand willen houden!

Hoe schoffeer je patiënten…..

door: Koos Dirkse

Op 21 januari 2014 publiceerde het NRC een artikel met als kop: “Tarieven in de zorg voortaan openbaar; de patiënt kan vergelijken”’. Ook publiceert DBC-onderhoud tarieven op zijn website. De reactie van de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ) liet niet lang op zich wachten. Hieruit wordt weer duidelijk, dat men de patiënt niet serieus neemt.

Reactie NVZ op gepubliceerde tarieven
De prijzen die vanmiddag in NRC zijn gepubliceerd zijn oude tarieven (2012). Het gaat om indicaties en gemiddelden. De contracttarieven over 2014 zijn niet openbaar.
Lees verder