Begrijpelijke zorgnota’s

Zou u een nota betalen die in wartaal is opgesteld? Nee toch? De zorgverzekeraars doen het klakkeloos.

Managementgebrabbel
Af en toe komt zo’n nota boven water, omdat de verzekeraar die doorstuurt naar de verzekerde omdat hij zijn eigen risico nog niet heeft opgesoupeerd.
Als je de verzekeraar belt om uitleg over de nota, omdat je ervan uitgaat dat die nota in vaktaal is opgesteld en door vakdeskundigen vertaald kan worden in normale mensentaal, begint het pingpongen. Om een lang verhaal kort te maken, ook die jongens en meisjes van de verzekeraar kunnen je geen steek verder helpen bij het vertalen van de wartaal en ze verwijzen je naar de afdeling facturering van het ziekenhuis.
Voor je de kans grijpt bij het ziekenhuis, krap je je eens achter de oren en vraag je je af wat die harde werkers in die verzekeringspaleizen eigenlijk met je verzekeringspenningen uitspoken, zeker omdat ze het zelf ook niet blijken te weten. Je leest wel eens dat ze afspraken met ziekenhuizen maken over de prijs en de kwaliteit van de zorg en dat ze dat niet doen als zo’n ziekenhuis zich niet houdt aan hun eisen. Die eisen zouden gaan over kwaliteit en prijs. Ja denk je dan, mooie managementgebrabbel, maar je moet toch eerst weten wat en hoe die ziekenhuizen het doen? En dat kunnen ze je niet vertellen!
Ook de afdeling facturering van het ziekenhuis kan je niet veel verder helpen. Ze komen met termen aan als DBC, DOT, adds-on, dure medicatie en lekenvertaling. Nog steeds heb je geen antwoord op de vraag waarvoor je betaalt en of dat terecht is. Op den duur betaal je de nota. En dat moet je niet doen!

Van DBC naar DOT
Het probleem van de wartaalnota ligt bij de overheid, de Wetenschappelijke verenigingen en de zorgverzekeraars die in de jaren 90 van de vorige eeuw gezamenlijk gestart zijn met de ontwikkeling van de Diagnose Behandel Combinatie (DBC) als factuurvehikel. Het is per 2005 in de ziekenhuizen ingevoerd. De gegevens waaruit de DBC is opgebouwd, en dan met name de diagnose- en verrichtinggegevens, sluiten niet aan bij de medische terminologie, zeg maar de vaktaal, van de medisch specialist. In het dossier registreert de medisch specialist je diagnose en je verrichting en die gegevens wijken mijlen ver af van de taal waarin de nota wordt opgesteld.
Een doorsnee ziekenhuis kent al snel circa 15.000 referentiediagnosen en de DBC telt slechts 2411 diagnoseomschrijvingen. In 2012 heeft de DBC een belangrijke aanpassing ondergaan en is het DOT (DBC’s op weg naar Transparantie) geworden. In het kort komt het erop neer dat de tekst die al niet zelfverklarend was nog eens omgezet wordt en steeds verder af komt te staan van de werkelijkheid. Een puur Nederlands probleem omdat, het is al genoemd, de overheid ,de Wetenschappelijke Verenigingen en de Zorgverzekeraars hebben besloten tot het ontwerp van het factuurvehikel naast de zelfverklarende medische registraties die al lang bestaan en overal ter wereld hun nut in het factureren van de zorg hebben bewezen.

Oplossing
En de patiënt die zo’n wartaalnota krijgt? De nota terugsturen naar de zorgverzekeraar en vragen om een deugdelijke vertaling. Tegelijk een kopie van je dossier opvragen bij de behandelend specialist en de teksten in nota en dossier goed met elkaar vergelijken. Net zo lang doorgaan bij de verzekeraar tot de teksten vergelijkbaar zijn en de nota met de werkelijkheid overeenstemt. Kost je wat werk, OK, maar zeker een hoop actie bij de zorgverzekeraars en ziekenhuizen, die actief hebben meegewerkt aan dit gedrocht.

Wat de zorgsector van de bank- en verzekeringssector kan leren

Wat de zorgsector van de bank- en verzekeringssector kan leren!

De zorgkosten, het jaarlijks zorgnieuws in september en oktober. Ik ben te rade gegaan bij de banken- en verzekeringssector en heb eruit gehaald waar de zorgsector van kan leren; ICT op hoog niveau en aandeelhouders in plaats van een RvT. Natuurlijk dient zo’n ontwikkeling met cijfers onderbouwd te worden, beschouw ze dus als krijtlijnen naar een conversie die veel losmaakt.

Op 28 september jl. stond in Zorgvisie een artikel van Wim Groot, die een forse stijging van de zorgkosten verwacht. De beteugeling van de zorguitgaven was van een tijdelijke aard en de komende jaren staan kostenstijgingen van circa 8 procent voor de deur.
Oorzaken als vergrijzing en medisch technische ontwikkelingen zijn ondertussen grijs geschreven. Prima om de oorzaken te kennen, maar het probleemgericht denken lost de kostenstijging niet op. Resultaat gericht denken en handelen wordt gevraagd. Laten we de zorgsector eens, heel kort de bocht, ik weet het, vergelijken met de banken- en verzekeringssector. In die sectoren speelt kostenbeheersing een extreme rol, willen ze niet door de concurrentie opgeslokt of uit de markt geduwd worden. Kostenbeheersing ingegeven door meer winst, ook dat heeft u juist, omdat de aandeelhouders het maximale eruit willen halen. Kostenbeheersing door de cliënt zoveel mogelijk zelf te laten doen met ter beschikking gestelde software. Niet willen is geen optie. De recente voorbeelden van RABO en ING spreken voor zichzelf.

De zorgsector is een kostenintensieve sector. Niemand zal dat ontkennen, En die sector is op een bijzonder chaotische wijze georganiseerd, als die al georganiseerd is. Hebt u wel eens geprobeerd de kosten voor de zorg uitgesplitst naar sector, te achterhalen? Hebt u na alle sites, die u bezocht, een consistent beeld wat de kosten zijn? Het is maar een voorbeeld.
De marktwerking dan, die goed tien jaar geleden met veel bombarie is ingevoerd. Wat merkt u er ervan? Niets anders dan dat een handjevol verzekeringsmaatschappijen ieder jaar opnieuw naar uw portemonnee lonkt. En de overheid haalt nog een duit uit uw loonzakje door de belastingen te verhogen, deels voor de financiering van de zorg. Hebt u trouwens een rekenmodel, of een idee, hoeveel u in het totaal per jaar aan de zorg bijdraagt?
Om nu te lezen dat de marktwerking de kostenstijging de afgelopen jaren beteugeld heeft, is gewoonweg kort door de bocht. Dat vraagt bewijs en dat is niet eenvoudig, gezien het aantal variabelen dat een rol speelt. Spreekt u wel eens mensen die in de zorg op de werkvloer werken? Zeker eens doen en goed luisteren. Als de commercie zijn onderneming zo zou organiseren en leiden, was het snel gebeurd. Over en uit. Het ‘driedelig streep’ heeft het voor het zeggen in de zorg en heeft carte blanche. Leuke ideeën, maar actie?

Wat kan de banksector de zorgsector leren? Luister naar je klanten en wees ze een stap voor. Zo kun je, als je klanten een computer hebben, deze heel veel zelf laten doen. Oké, het vraagt een heel andere benadering en natuurlijk zullen niet alle cliënten staan te juichen. Maar wil je de kosten in de hand houden en snel betaalbaar kunnen inspelen op de ontwikkelingen, kun je gewoonweg niet anders. En met ICT vervang je fysieke ziekenhuizen door een centraal virtueel ziekenhuis. Van het decentraal denken, veelal ingegeven en gekoesterd door de artsen, naar centralisatie van processen.

Vervang het ‘driedelig streep’ door het T-shirt van de ICT’er, van praten, nog eens praten, overwegen, opnieuw praten naar: actie! Niet langer een gezellig keuvelende Raad van Toezicht: ‘de afspraken met de zorgverzekeraar zijn weer rond, we kunnen weer een jaar’, maar kritische aandeelhouders. Wordt koploper en verover je cliënten met de juiste informatie, communicatie en prijs. Drie onderwerpen waar de zorgsector nog steeds schandalig slecht in is.

De bouwstenen liggen klaar, het is enkel nog een stap naar de bouw. En ja, dat gebouw wordt dan een stuk kleiner dan de megalomane bouw die nu nog steeds wordt gepleegd. Maar wel veel functioneler!

Inzicht kosten behandeltraject….

Inzicht kosten behandeltraject….
CZ maakte deze maand een prijslijst openbaar. ‘Met de code voor het behandeltraject vindt u de kosten’, schrijft CZ als toelichting op de prijslijst op de website. ‘Het is belangrijk dat u precies weet welke behandeling u krijgt. U kunt het beste de declaratiecodes van uw behandeltraject opvragen bij het ziekenhuis’.

Deze prijslijst van CZ gaat over tweemaal heel weinig. Het klopt zonder meer dat CZ de populaire tour opgaat; dat de patiënt pas na de behandeling de kosten weet, dat de zorg duurder wordt, dat er met cijfers gegoocheld en gelogen wordt.
Maar wat veel en veel belangrijker is, is dat de achilleshiel van het systeem haarscherp wordt blootgelegd: eerst doen, dan coderen en dan factureren. Deze werkwijze heeft met het principe van marktwerking weinig tot niets van doen. Een offerte hoort daar gewoonweg bij.
Het wordt tijd dat we ons unieke DBC-systeem, zowel geprezen als vergruisd, eens goed gaan overdenken. Waarom kan een patiënt geen offerte krijgen voor zijn aanstaande behandeling?
Ik ga u het antwoord niet geven, omdat er vele wijzen zijn waarop het wel mogelijk is.

Maar één advies aan de Nederlanders die in de grensstreek met België wonen wil ik geven: informeer daar eens naar de kosten van uw behandeling: U krijgt ze, ziekenhuiskosten, specialismekosten, extra-kosten.
De artsen moeten in België overigens wel heel wat harder werken om de Nederlandse DBC-bonussen ook maar te kunnen benaderen.

Tja, de zorg wordt duurder……..