Politiek Den Haag, waar is de huisarts?

De zorg was een belangrijk item tijdens de verkiezingen. Niet de kwaliteit en het resultaat van de zorg, die moeilijk meetbaar zijn – omdat we in Nederland de registratie van de zorg hebben laten verslonzen – maar de kosten. Die zijn bekend en daar kun je zo lekker mee optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen. De vierde klas lagere school bij uitstek! Als je erg slim bent, dan kies je nog een perspectief, dat liefst zo hoog mogelijke kosten scoort, bijvoorbeeld de ouderenzorg..

Maar waar is het totaalbeeld van de zorg? Noem het maar het architectuurplaatje, waar je romp en aangeplakte puisten duidelijk op ziet? Diep triest dat geen enkele politicus dat kan produceren, maar de grenzen voor onze zorg, op basis van de euro die de overheid ervoor over heeft, gaat bepalen.

Laten we in de basisarchitectuur van de zorg (weer) eens een lans breken voor de rol van de huisarts. Huisarts zijn moet in een tijd van ongebreidelde besparingsdrift van een euroverslindende overheid niet echt een pretje zijn. Of je maar even meer wilt gaan doen tegen gelijke of minder inkomsten. Dat lukt natuurlijk nooit en de huisarts heeft er het beeld van medische ambtenaar, werkt van negen tot vijf, aan overgehouden.

Oh ja hoor, natuurlijk kan een huisarts na kantoortijd patiënten behandelen, maar dan in een huisartsenpost (HAP). De huisartsenpost ontvangt ongeveer tien keer zoveel voor een consult dan de huisarts tijdens zijn bedrijfstijd. Als hij/zij het waagt een vraagteken te zetten waarom een patiënt niet gewoon tijdens de spreekuurtijd op consult komt, wordt hij/zij niet alleen door de patiënt terecht gewezen, maar ook van de zorgverzekeraar mag hij/zij weinig medewerking verwachten. Die betaalt klakkeloos en wil verder geen commentaar. Niet morren, na de nachtdienst is er de volgende morgen gewoon weer de eigen praktijk met de zorgen van de patiënten. Hoezo wet werktijden? De huisarts wordt ten onrechte verguisd en vergeten in de zorg, terwijl deze dicht bij de patiënt zou moeten staan.

Genoeg hierover, laten we eens kijken wat hij/zij, de familievriend(in) van vroeger, zo allemaal kan. Zoals het woord familievriend(in) al zegt, kent hij/zij zijn patiënten door en door. Hij/zij kent hun vragen, wensen en ja, het is immers 2018, ook hun eisen en wensen. Hij/zij kent de gezondheidsrisico’s, weet welke preventie wel en niet aanslaat en is als enige op de hoogte van de veranderingen in de loop der tijd in de gezondheid en het welzijn van zijn/haar individuele patiënten.
Hij/zij is bij uitstek de monitor voor de gezondheidstoestand van de populatie en de veranderingen die zich erin voltrekken. Met recht kan hij/zij vertellen en documenteren wat de vragen en behoeften van de oudere patiënt zijn en hoe deze op individuele wijze ingevuld kunnen worden zonder dat daar een heel administratief, bureaucratische organisatie onder leiding van niet-wetende managers voor opgetuigd moet worden. Hij/zij levert de basiszorg en kan bepalen of de patiënt voor de zorg naar een ander echelon in ons zorgstelsel moet, of dat deze daar moet blijven of gewoon terug kan keren voor verdere zorg. Hij/zij kan met recht de regievoerder van de zorg op menselijke maat genoemd worden.

Om de huisarts als regievoerder van de zorg te bombarderen moet je natuurlijk wel een aantal randvoorwaarden opstellen. Zo is er het aantal huisartsen en de onderlinge concurrentie. We zullen meer huisartsen nodig hebben, die een gezonde onderlinge concurrentie voeren. De bedrijfstijden die nu voor de werkende patiënt verre van optimaal zijn, zullen aangepast moeten worden aan de veranderde vraag en het aanbod.
De huisartsen gaan de concurrentie aan met de poliklinieken van de ziekenhuizen. Die poliklinieken zijn nog steeds een gehannes met slechte logistiek, te lange toegangstijden en als je er eenmaal bent, lange wachttijden voor je eindelijk in de spreekkamer je zegje in drie minuten mag doen. Dat kan gewoonweg heel wat beter. Een blik op de geregistreerde DBC-codes, een financiële registratie op basis waarvan de ziekenhuizen betaald worden, leert je heel snel dat meer dan 30% van de poliklinische diagnoses met verrichtingen heel goed door een huisarts gedaan kunnen worden. En dat kost héél wat minder, omdat de overheadkosten van de huisarts heel wat lager zijn. Natuurlijk zal de huisarts een eerlijke prijs moeten krijgen voor de diagnosen en verrichtingen die hij erbij krijgt. Maar dan nog: een heel goede, snel toegankelijke zorg dichtbij de patiënt tegen een heel goede prijs.

Een topbesparing is er in de ondersteuning van de zorg, wanneer de huisarts echt de regie zou voeren in de kosten voor het elektronisch patiënten dossier, kortweg het EPD (veel beter is overigens de term Patiëntgebonden dossier, kortweg PGD). Geef de huisarts de regie over de digitale zorggegevensverzameling van zijn/haar patiënt. Alle dikke managementadviezen, overbetaalde consultants en overprijsde EPD’s die de ziekenhuizen voor tientallen miljoenen aanschaffen en voor evenzo vele miljoenen proberen in de lucht te krijgen en te houden ten spijt, gaat het in de basis om een slimme registratie van de zorgvraag, de diagnose, de verrichting en de medicatie.
Geef de huisarts voor een gestandaardiseerd landelijk EPD een vast bedrag per verzekerde per jaar, waarmee het systeem en de basiseisen (bijvoorbeeld de gegevensuitwisseling), die je eraan stelt, betaald kunnen worden en schrijf de uniforme codering van zorgvraag, diagnose, verrichting en medicatie voor met Internationale Classificaties. De uitwisseling van de persoonsgegevens gebeurt met een extract uit die geüniformeerde gegevens en betekent een betere kwaliteit van gegevens, een verhoging van de patiëntveiligheid en eenvoud.
De ziekenhuizen hebben het huisartssysteem dat dus bestaat uit een EPD en een gestandaardiseerde gegevensverzameling maar te volgen en te incorporeren in hun bedrijfssysteem. En dat systeem is in ieder geval vele miljoenen goedkoper dan wat ze nu invoeren en kan echt een rol spelen bij het verbeteren van hun bedrijfsproces. En laten we het dan nog maar niet over de eenheid van taal (de classificaties) hebben, die de ziekenhuizen niet of slecht gebruiken. Hoe komen ze erbij dat ze kennis over patiënten en ontwikkelingen hebben?

Je vraagt je af: Wat let de politiek om dit nu eens echt van de grond te krijgen? Het ontbreken van het architectuurplaatje op het netvlies? Zo moeilijk is het echt niet als je de moed maar hebt om echt te willen veranderen, je doelstellingen scherp formuleert, de criteria concreet definieert en het eigenaarschap van de zorgregie eindelijk eens vastlegt bij de huisarts en hem/haar er eerlijk voor honoreert.

Debat over Eigen Risico, een schijnvertoning

Afgelopen woensdagavond woonde ik in de Tweede Kamer het debat bij over het eigen risico. In de meeste verkiezingsprogramma’s werd aangegeven dat men het eigen risico wil verlagen. Zo is het ook aan de kiezer gebracht. Ook waren 98 van de 150 Kamerleden voor een verlaging. Tijdens het debat bleek, dat de kiezer een rad voor ogen is gedraaid.

Het debat duurde van 20.30 tot 23.00 uur. Lilian Marijnissen nam als eerste het woord. Zij gaf duidelijk aan, dat de patient boete krijgt op ziek zijn door het eigen risico. In Nederland zijn er 800.000 patienten, die een betalingsregeling hebben moeten treffen met de zorgverzekeraar. Zij kunnen het niet opbrengen. Vertegenwoordigers van vele partijen, zoals Ellemeet (GL), Agema (PVV), Marijnissen (SP), Sazias (50+), Nijboer (PvdA), Kuzu (Denk), Baudet (FvD) en Arissen (PvdD) namen het fel op tegen deleden van de ‘nieuwe coaltie’. VVD, D66, CDA en CU, die inmiddels de verkiezingsbelofte vergeten waren. Ze streden echt voor de kleine miljoen burgers, waar de kosten van de zorg tot aan de lippen staat.

Sneu in dit geval is, dat deze mensen lage inkomens hebben en vaak de zwaarste beroepen. Wat moet je doen als je wel de huisarts vergoed krijgt, maar de voorgeschreven medicijnen niet kan ophalen omdat dit van het eigen risico afgaat!

Het verbaasde mij, dat Kamerleden als Keijzer (CDA), Dijkstra (D66), Dik-Faber (CU) en Arno Rutte (VVD)  geen enkele boodschap aan de burger hadden. Ondanks dat er verschillende malen is aangegeven dat in de verkiezingscampagne van CDA en, CU stond aangegeven, dat het eigen risico fors werd verlaagd, werd er constant omheen gedraaid. Zuivere partijpolitiek, die net doet of de neus bloedt! Het gelieg en gedraai van deze twee Christelijke partijen was weerzinwekkend. Als ze een ruggegraat hebben zou ik met spoed die ‘C’ uit hun naam verwijderen. Met een bijbel op schoot past het niet om te liegen en de burgers te belazeren!

Enig ontzag van mijn kant gaat toch wel uit naar de leden die echt strijden namens de burger en die felle kritiek uitten op het beleid en het gesjoemel met het eigen risico.
In zijn spreektijd gaf Thierry Baudet aan, dat er wel op andere manieren binnen de zorg kan worden bezuinigd, noem alle ingehuurde consultants en managers, de 20% administratiekosten en de weelde bij de zorgverzekeraars.

Arno Rutte (VVD) interumpeerde met de volgende domme vraag: “Bezuinigen op administratiekosten? Dus een cardioloog mag na het onderzoek zijn rapporten niet meer uitwerken?”. Hoe dom kun je zijn! Deze man snapt er werkelijk niets van en zit er mijns inziens alleen voor het geld en een goede baan in de toekomst. Aan de burger heeft hij duidelijk lak!

En dan minister Schippers, ze vindt dat ze zo haar best doet en er komt zo weinig van terecht! De 15 euro eigen risico is van de baan, maar het moet uit de lengte of de breedte komen, dus gaat de premie omhoog. Op de vraag of ze dit terecht vond, antwoordde ze: Ik stel de hoogte van de zorgpremie niet vast, dat doet de zorgverzekeraar!. Zorg is nota bene een overheidstaak, maar ze hebben het volledig uit handen gegeven aan commerciële instellingen! Hoe ziek kun je zijn!

Een dag voor dit debat, op Prinsjesdag, werd in de begroting aangegeven, dat het eigen risico zou worden verhoogd naar 400 euro. Daar is later op de dag over gedebatteerd. In dat debat bleef Schippers vasthouden aan dit bedrag. Nu, een dag later, wordt aangegeven dat die verhoging van de baan is, dat via een brief door informateur Zalm (VVD) aan de Kamerleden werd meegedeeld. Veel Kamerleden hadden hier moeite mee. Als VVD, die in zowel het oude als het nieuwe kabinet zit, moet je toch op Prinsjesdag al geweten hebben, dat dit eraan zat te komen! Schippers ontkende dit. Ook Pia Dijkstra van D66, die hieraan toevoegde: als ik het had geweten, dan had ik niets gezegd, dat is aan onze partijleider!

In 2018 blijft het eigen risico gelijk, maar wat doet het nieuwe kabinet de drie jaar erna? Er zit nog 100 euro verhoging in de pocket. Niemand kon hier iets over zeggen.

De denkfout die constant wordt gemaakt is dat er naar de zorgkosten als één geheel wordt gekeken, niet waar het aan wordt uitgegeven. Ik weet uit ervaring, dat er heel veel zaken zijn, die niet door de beugel kunnen en waar veel figuren, die niets met de zorg van doen hebben, een hele dikke boterham aan verdienen. Ook het declaratiesysteem DBC is één grote geldverslindende machine, ondoorzichtig en zeer fraudegevoelig! De tarieven die aan de coderingen zijn gekoppeld zijn niet berekend, maar bepaald! Hoe ondoorzichtiger, hoe meer instanties er aan het infuus van de zorggelden komen te hangen, uurtje factuurtje!

Een dergelijk Kamerdebat zal nooit wat opleveren aan vermindering van de zorgkosten. Er wordt naar een heel klein detail gekeken, bijvoorbeeld het eigen risico, terwijl naar het geheel moet worden gekeken. Start eens met onderzoek om een zorgstelsel op poten te zetten en ga ervan uit dat er niets bestaat. Hoe zou je het aanpakken? Betrek gegevens uit het buitenland erbij, hoe doen zij dit. Maar ga niet op een wankel systeem pleisters zitten plakken om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag.

Ik vind dat het zorgstelsel en zeker de burgers serieus moeten worden genomen en opnieuw moet worden opgezet. En houdt in het achterhoofd: je wordt niet ziek omdat dit prettig is.

Daarnaast moet er eens goed gekeken worden naar dit politieke stelsel. Zo als dit nu gaat is het een schijnvertoning, waar de burger, de kiezer niet om heeft gevraagd. Veel Kamerleden  zitten hun dag uit tegen riante arbeidsvoorwaarden en zijn de burger vergeten. Het heeft geen enkele zin om op zo’n manier beleid te voeren, of zoals Baudet zei: balletje-balletje spelen!

Logica ontgaat mij volledig!

Als je vanaf de weg naar een gebouw kijkt, kun je zeggen: dat ziet er goed uit! Niets meer aan doen! Hooguit nog enkele aanpassingen aan de tuin er omheen. Je kijkt niet naar de constructie van het gebouw en of er wel vloeren, trappen en liften aanwezig zijn. En of het überhaupt leefbaar is.

Zo ziet minister Schippers het zorgstelsel. Het staat, dus we borduren daarop verder. Niets meer aan de inhoud doen! Er ontstaat nu symptoombestrijding op symptoombestrijding, terwijl men ziet, dat het niet goed gaat.
Je kunt nu wel stellen dat Nederland de beste zorg biedt van Europa, maar dat is wel aan de zorgverleners (artsen, verpleegkundigen, eerste lijn, etc) te danken, niet aan de minister of VWS of haar tientallen advies, automatisering- en consultancyclubs en zeker niet aan de zorgverzekeraars. Het is ook bekend, dat we, volgens de OESO, op de VS na, op basis van het BBP voor de zorg het duurste land ter wereld zijn.

Iedere motie, die enige verbetering zouden kunnen aanbrengen in het zorgstelsel, worden door de minister zondermeer de grond ingestampt.
Als je enige kennis hebt hoe het systeem nu in elkaar steekt en je denkt logisch na, dan valt je op dat hier sprake is van een enorm bord voor de kop. Iemand die het niet wil begrijpen! Of een enorme kokervisie, gericht op positieve resultaten van commerciële bedrijven, zoals zorgverzekeraars.
In en in triest, dat men zich zo laat leiden. En dat voor een gehele bevolking, die een verplichte basisverzekering door de strot geduwd krijgt. Een verplichte basisverzekering, die uit 70 verschillende polissen bestaat!

Wat zit daar achter?

Yab Yum voor zorgmanagement

Niemand durft het hardop te zeggen, dus zal ik het dan maar doen en erover schrijven. Ik weet dat het door sommigen niet in dank wordt afgenomen, maar hun eventuele commentaar zal ik keurig in een nieuw blog vermelden.

Kostwinner
De zorgfinanciering is geworden tot een Walhalla voor zorgondernemers, waarin de zorgverlener optreedt als kostwinner voor een heel groot gezin. Dit gezin bestaat uit administraties, projectorganisaties, externe consultancy, externe bureaus, managers, projectcoördinators, administratiekantoren en zorgverzekeraars. Deze laatsten maken ook nog eens de dienst uit hoe de kostwinnaar zijn werk moet doen en wat hij mag declareren.
Sommige bestuurders van die verzekeraars innen jaarlijks een inkomen, waarvoor een hardwerkende dag-en-nacht verpleegkundige 40 jaar moet werken! En nu wordt er gelijk gedacht: Ja maar die bestuurders dragen een grote verantwoordelijkheid! Die zorgverlener niet? Hun werk is vaak een kwestie van leven of dood! Er is alleen één verschil. Doet die zorgverlener zijn werk niet goed, dan komt deze voor een tuchtcommissie of zelfs de rechter. Doet de bestuurder het totaal verkeerd, dan mag deze vertrekken met een riant bedrag en wordt deze ook nog eens elders met open armen ontvangen voor een nog beter betaalde functie.

Bezuiniging
De zorgverlener en de patiënt dienen in dit circus beide één doel: de zorgverlener om zijn taken uit te voeren en dus als kostwinner inkomen voor dat grote gezin te genereren en de patiënt om de kostwinner te betalen. Men is nu zo ver gekomen dat de zorgverlener gezien wordt als een kostenpost, waarop sterk bezuinigd moet worden. De positie van de zorgverlener komt steeds meer in het geding en deze zou men het liefst willen opheffen. Het bekende verhaal van de brugwachter staat mij hierbij voor ogen.

Voor degene, die dit verhaal niet kent, lees dit:
Er werd een brug gebouwd. Eerst was de doorvaart gratis, maar er moest hiervoor betaald gaan worden. Naast de brugwachter kwam er een kassier. En omdat deze mensen ook salaris moesten krijgen werd er een boekhouder aangesteld, die op zijn beurt een typiste nodig had. Dat waren al vier mensen en die vereisten leiding. Dus benoemde men een chef. Inmiddels was er veel telefoonverkeer en post, dus werd er een receptioniste/telefoniste aangenomen. Dit team kon niet zomaar alleen aanmodderen, dus werd het managementteam aangevuld met een extra chef, die direct in verbinding stond met een hoofdambtenaar. Daarop volgde de benoeming van een directeur, die korte tijd later een directiesecretaris nodig had. Toen was alles zo ingewikkeld geworden, dat er een Raad van Bestuur in het leven werd geroepen. De Raad van Bestuur besloot dat er bezuinigd moest worden, waarop de brugwachter werd ontslagen.

Tot slot
Beleidsmakers, bestuurders en politiek denk hier eens over na en gooi het roer om. Zie alles wat met administratie te maken heeft als een verplichte kostenpost. Het gaat uiteindelijk om een patiënt die geholpen moet worden en die hiervoor een rekening moet ontvangen. En zorg daarbij dat die rekening daadwerkelijk de kosten aangeeft van hetgeen er is gebeurd. Zorg daarbij ook dat de patiënt, buiten de aanhef en het onderschrift van de rekening, ook begrijpt wat er tussen die teksten staat beschreven, helder en in begrijpelijke taal. En zorg eens dat dit circus, waarbij zeer veel figuren hun zakken vullen met hetgeen de zorgverlener aan omzet binnenhaalt, eindelijk eens ophoudt.
Ieder initiatief dat getoond wordt om bezuinigingen in te voeren of de declaratiemethodiek transparanter te maken, wordt direct met de grond gelijk gemaakt. Er zijn teveel belangen mee gemoeid.

Denk niet, dat ik tegen geld verdienen ben. Zeker niet. Maar doe dit niet in overdreven mate over de rug van onze medemens, die aangewezen is op ons zorgstelsel, dat nog steeds tot één van de beste ter wereld behoort. Anderzijds staan wij al enkele jaren in de top drie van de wereld voor wat betreft de hoogste kosten in de zorg!