Vliegen zonder vleugels

Herinnering aan mijn jongste broer, die veel te vroeg overleed.
door: Koos Dirkse

Vandaag, 2 januari 2018, is het 51 jaar geleden dat mijn jongste broer Eric werd geboren. Morgen is het zeven jaar geleden, dat hij aan de gevolgen van een astrocytoom, een kwaadaardige hersentumor, is overleden. Dit vond plaats ‘s-morgens vroeg, op de geboortedag van onze moeder, een paar uur na zijn 44ste verjaardag. Eric heeft zich tot het laatste moment zeer moedig gedragen!

Droom
Eric was een bijzonder mens, vrolijk, vriendelijk, behulpzaam en altijd weer in voor een grap. Zijn passie was piloot worden. Daar had hij ook veel voor over. Via vele bijbanen, heeft hij kans gezien om op eigen kosten zijn brevetten en licenties voor de Boeing 737 te behalen.
Hij heeft zeer veel vlieguren gemaakt in ondermeer Nieuw Zeeland en Australië. Daarnaast behaalde hij zijn bevoegdheid als vlieginstructeur. Ook heeft hij mij vlieglessen gegeven. De vele tochten die we samen hebben gemaakt naar diverse vliegvelden om een uitsmijter of hamburger te eten, waren altijd een feest. Foto’s zijn te vinden op de site: www.vliegdienst.nl.

Verkeersvlieger
Eric had in 2008 gesolliciteerd voor verkeersvlieger en was aangenomen. Zijn uniform hing al gereed voor de eerste vlucht, die binnenkort zou plaatsvinden. Hij kreeg alleen nog een laatste test. Na verder onderzoek werd hem meegedeeld, dat hij een kwaadaardige hersentumor had in zijn rechter slaap en nooit meer mocht vliegen. Binnen vier dagen vond de operatie plaats om de tumor te verwijderen.
Hij bleef optimistisch. Toen hij in de uitrustkamer lag bij te komen van de operatie en het medisch personeel om zijn bed stond om te zien of hij de operatie goed had doorstaan en geen uitvalverschijnselen had overgehouden van de operatie, kwam Eric uit de narcose met de woorden: Zo, en nu een uitsmijter, die heb ik wel verdiend!
De tijd daarna verliep redelijk. Hij bleef zo veel mogelijk actief en stond tot een half jaar voor zijn overlijden nog kubieke meters haardhout weg te hakken.

Hij mocht dan niet meer vliegen, maar hij leidde wel in die tijd theoretisch een veertigtal piloten op en instrueerde hen in de flightsimulator. Allen behaalden het brevet.
Laatste eer
Toen Eric in het hospice lag, niet meer kon zien en alleen zijn rechter hand nog iets kon bewegen, was hij nog steeds zeer helder en bleef positief. Als er ex-leerlingen op bezoek waren, gaf hij nog aanwijzingen, waarop ze moesten letten tijdens het uitoefenen van hun beroep.

Een paar uur na zijn 44ste verjaardag, op de geboortedag van onze moeder, is Eric aan de gevolgen van de hersentumor overleden. De uitvaart was zeer indrukwekkend en warm. Alle piloten, die hij had opgeleid, waren in uniform aanwezig. Voor zijn kist op zijn graf hadden zij zich in een lange rij opgesteld. Bij het langslopen deden velen, uit respect, hun strepen af en lieten deze achter op de kist.

Stichting STOPhersentumoren
Het was Eric niet gegund zijn geliefde beroep daadwerkelijk uit te oefenen. Hij had in zijn laatste maanden veel contact met Klaske Hofstee, voorzitter van de stichting StopHersentumoren. Deze stichting doet ontzettend goed werk en zamelt geld in voor onderzoek naar deze onmenselijke ziekte. Als patiënt ondervind je zeer veel persoonlijke bijstand van de stichting. Het motto van de stichting is: ‘Wij doen niet aan levensverlenging, maar aan bestrijding van de ziekte’.
Jaarlijks komen er in Nederland circa 1500 patiënten bij met een kwaadaardige hersentumor. Dagelijks sterven er 4 mensen door een hersentumor, nog verhoogd met wekelijks twee kinderen. Om het werk te kunnen verrichten is geld nodig, zeer veel geld.

Informatie over de stichting hierover vindt u op: