Je ontwaakt in stilte, starend naar het plafond.
\nEn dan begint het lange wachten, wachten tot de deur open gaat.
\nEn de verzorgende in ijltempo door de ruimte rent.
\nJe zou zoveel willen vragen en zeggen, maar dat lukt al zo lang niet meer.
\nAlzheimer, je raakt het leven kwijt.
\nJe voelt je een gevangene in je lichaam, met af en toe een helder moment.
\nDan denk je aan voorheen, thuis met je gezin, hoe gezellig het was.
\nNu wacht je op de tijd dat ook het buitenlicht je zal worden ontnomen.
\ndoor de ogen voor eeuwig te sluiten\u2026..<\/p>\n
Koos Dirkse<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Je ontwaakt in stilte, starend naar het plafond. En dan begint het lange wachten, wachten tot de deur open gaat. En de verzorgende in ijltempo door de ruimte rent. Je zou zoveel willen vragen en zeggen, maar dat lukt al … Lees verder