Een slinger van fietsers

Al enige tijd loop ik met vragen rond over fietsers en dan met name over grote groepen fietsers.
Hierbij denk ik dan vooral aan de lange slierten lagere school leerlingen die in een lange stoet door de stad fietsen, kletsen, slingeren en amper opletten.

Ik vraag me af of hier wettelijk regels voor zijn daar ik het vaak best gevaarlijk eruit vind zien. Niet elke school heeft veiligheidshesje, waardoor ook lastig te zien is wie er wel of niet bijhoort. Daarnaast zie ik soms maar weinig begeleiders. Ook vraag ik me af of het verantwoord is om met jonge kinderen in zo een grote groep te gaan fietsen. Deze kinderen hebben vaak (te) weinig verkeersinzicht, kennen nog weinig tot geen regels en/of kennis van verkeersborden en zeker nog geen verkeersexamen gedaan.
Dit spookt vaak door mijn hoofd wanneer ik dit weer eens zie op straat en dus vaart ga minderen en zal deze groep voorzichtig passeren.

Helaas is dit afgelopen week weer mis gegaan. Naar ik vernomen heb is een groep fietsers gepasseerd door een busje met aanhanger en daarbij is een achtjarig jongetje om het leven gekomen. Wanneer ik dan hoor dat er maar twee begeleiders aanwezig waren, dan gaan mijn haren omhoog staan.
Gelukkig zorgt de school van mijn kinderen altijd voor drie extra begeleiders, naast de juf en wordt er pas gefietst vanaf groep 6.

Daarvoor stel ik de vraag: Zijn er wettelijke regels over leeftijd, ervaring, veiligheidsmaatregelen en aantal begeleiders en wie er verantwoordelijk is in geval van incidenten?

Régine Dirkse

Wat is stress en wat kunnen de gevolgen hiervan zijn

door: Koos Dirkse

Stress is in de eerste plaats een fysieke reactie. Bij stress denkt het lichaam dat het wordt aangevallen en schakelt het over op de ‘vecht of vlucht’ modus, waarbij een complexe mix van hormonen en chemicaliën zoals adrenaline, cortisol en noradrenaline worden vrijgegeven om het lichaam voor te bereiden op fysieke actie. Dit veroorzaakt een aantal reacties van bloed dat naar spieren wordt geleid om onnodige lichaamsfuncties zoals de spijsvertering uit te schakelen.

Het probleem is als ons lichaam door onaangename situaties in een staat van stress terechtkomt. Wanneer de bloedstroom alleen de belangrijkste spieren bereikt, die nodig zijn om te vechten of te vluchten, wordt de hersenfunctie geminimaliseerd. Dit kan leiden tot een onvermogen om ‘juist te denken’; een toestand die een grote belemmering kan zijn voor zowel ons werk als thuis. Als we lange tijd in een staat van stress verkeren, kan dit schadelijk zijn voor onze gezondheid. De resultaten van verhoogde cortisolspiegels kunnen een toename van het suiker- en bloeddrukniveau en een afname van het libido betekenen.
De reactie van het lichaam op stress kan hoofdpijn, rugpijn of buikpijn veroorzaken. Stress kan ook je energie verminderen, je slaap verwoesten en er voor zorgen dat je je humeurig, vergeetachtig en lusteloos voelt.
Een stressvolle situatie veroorzaakt een reeks gebeurtenissen. Je lichaam maakt adrenaline vrij, een hormoon dat tijdelijk je ademhaling en hartslag versnelt en je bloeddruk verhoogt. Deze reacties bereiden je voor om de situatie aan te pakken, de “vecht of vlucht” reactie.
Wanneer er continu stress is, blijft je lichaam dagenlang of wekenlang in een hoge versnelling functioneren.

Iedereen voelt stress op verschillende manieren en reageert er ook verschillend op. Hoeveel stress je ervaart en hoe je erop reageert, kan leiden tot een breed scala aan gezondheidsproblemen en daarom is het van cruciaal belang om te weten wat je eraan kunt doen.
Maar als je stressreactie niet stopt en deze stressniveaus veel langer hoger blijven dan nodig is om te overleven, kan dit een negatieve invloed hebben op je gezondheid. Chronische stress kan verschillende symptomen veroorzaken en invloed hebben op je algehele welzijn. Symptomen van chronische stress zijn:

  • prikkelbaarheid
  • angst
  • depressie
  • hoofdpijn
  • rugpijn
  • pijn in de spieren
  • maagpijn
  • slapeloosheid

“Wanneer stress excessief is, kan het bijdragen aan hoge bloeddruk, ook hypertensie genoemd, astma, ontstekingen, prikkelbare darmsyndroom,” zei Ernesto L. Schiffrin, MD, Ph.D., chefarts bij Sir Mortimer B. Davis-Jewish General Hospital, professor en vice-voorzitter van onderzoek voor het Department of Medicine aan de McGill University in Montreal.

Stress en je hart
Meer onderzoek is nodig om te bepalen hoe stress bijdraagt aan hartziekten, de leidende moordenaar bij Amerikanen. Stress kan van invloed zijn op gedrag en factoren die het risico op hart- en vaatziekten verhogen: hoge bloeddruk en cholesterol, roken, lichamelijke inactiviteit en te veel eten. Hoewel het verband tussen stress en hartaandoeningen niet duidelijk is, kan chronische stress ertoe leiden dat sommige mensen te veel gaan roken en/of alcohol gaan drinken om de stress te ‘beheersen’, maar deze gewoonten kunnen de bloeddruk verhogen en kunnen de wanden van de slagaders beschadigen.

Kan het beheersen van stress hartziekten verminderen of voorkomen?
Het beheren van stress is noodzakelijk voor je algehele gezondheid. Onderzoekers bestuderen momenteel of het omgaan met stress effectief is voor hartziekten. Uit studies is gebleken, hoe goed behandeling of therapieën werken bij het verminderen van de effecten van stress op hart- en vaatziekten. Studies met psychosociale therapieën – met zowel psychologische als sociale aspecten – zijn veelbelovend in het voorkomen van tweede hartaanvallen. Na een hartaanval of een beroerte moeten mensen die zich depressief of angstig voelen door stress, met hun arts of andere beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg praten.

Hormonale problemen
Stress vermindert het ‘goede’ testosteron hormoon en verhoogt daarmee het ‘slechte’ oestrogeen hormoon. De levensstijl is dus van invloed op de balans van oestrogeen in het lichaam. Hierdoor kan een oestrogeendominantie ontstaan, waardoor een hormonale onbalans met als gevolg: vocht vasthouden. Na het 35ste levensjaar begint het oestrogeenpeil te dalen en is er dus nog meer kans op het vasthouden van vocht.

Centraal zenuwstelsel en endocriene systemen
Het centrale zenuwstelsel (CZS) is verantwoordelijk voor de “vecht of vlucht” -respons. In de hersenen krijgt de hypothalamus de bal aan het rollen en vertelt de bijnieren om de stresshormonen adrenaline en cortisol aan te maken. Deze hormonen doen het hart sneller kloppen en sturen bloed naar de gebieden die dit het meest nodig hebben in een noodgeval, zoals de spieren, hart, longen en andere belangrijke organen.
Wanneer de waargenomen angst weg is, moet de hypothalamus alle systemen vertellen om weer normaal te gaan functioneren. Als het centrale zenuwstelsel niet normaal terugkeert, of als de stressfactor niet verdwijnt, zal de stress aanhouden.
Chronische stress is ook een gedragsfactor zoals te veel eten of te weinig eten, alcohol- of drugsmisbruik en sociale afzondering.

Luchtwegen en cardiovasculaire systemen
Stresshormonen beïnvloeden de ademhalings- en cardiovasculaire systemen. Tijdens de stressreactie adem je sneller in, een poging om snel zuurstofrijk bloed naar je lichaam te verspreiden. Als je al een ademhalingsprobleem hebt zoals astma, emfyseem of embolieën, kan stress het nog moeilijker maken om te ademen.
Tijdens stress pompt je hart ook sneller. Stresshormonen zorgen ervoor dat je bloedvaten samentrekken en meer zuurstof naar je spieren leiden, zodat je meer kracht hebt om actie te ondernemen. Maar dit verhoogt ook de bloeddruk. Dientengevolge, zal frequente of chronische spanning uw hart te lang te hard laten werken. Wanneer uw bloeddruk stijgt, neemt ook het risico toe voor het krijgen van een hartaanval of een beroerte.

Spijsverteringskanaal
Onder stress produceert de lever extra bloedsuiker ( glucose ) om je een boost van energie te geven. Als men onder chronische stress verkeert, kan het lichaam deze extra glucosestoot misschien niet bijhouden. Chronische stress kan het risico de ontwikkeling vergroten van diabetes type 2.
De golf van hormonen, een snelle ademhaling en een verhoogde hartslag kunnen je ook van streek maken tijdens de spijsvertering. Je hebt meer kans op maagzuur of zure reflux dankzij een toename van maagzuur. Stress veroorzaakt geen zweren (een bacterie genaamd H. pylori doet dit meestal), maar het kan het risico verhogen en ervoor zorgen dat men last krijgt van maagzweren.
Stress kan ook invloed hebben op de manier waarop voedsel zich door het lichaam begeeft, wat leidt tot diarree of constipatie. Je zou ook last kunnen hebben van misselijkheid, braken of maagpijn.

Spierstelsel
De spieren worden gespannen om zichzelf te beschermen tegen verwondingen als men gestrest is. Ze hebben de neiging om weer te ontspannen als de stress vermindert. Doch als men constant onder stress verkeert, krijgen de spieren weinig kans om te ontspannen. Strakke spieren veroorzaken hoofdpijn, rugpijn, schouderpijn en pijn in andere delen van het lichaam. In de loop van de tijd kan dit een ongezonde cyclus veroorzaken als men stopt met sporten en pijnstillers moet gebruiken voor verlichting.

Seksualiteit en voortplantingssysteem
Stress is vermoeiend voor zowel lichaam als geest. Het is niet ongewoon om je verlangen te verliezen als je onder constante stress staat. Hoewel stress op de korte termijn ertoe kan leiden dat mannen meer van het mannelijk hormoon testosteron produceren, duurt dit effect niet lang.
Als de stress lang aanhoudt, kan het testosteronniveau van een man beginnen te dalen. Dit kan de productie van sperma verstoren en erectiestoornissen of impotentie veroorzaken. Chronische stress kan ook het risico op infectie van mannelijke voortplantingsorganen verhogen, zoals de prostaat en teelballen.
Voor vrouwen kan stress de menstruatiecyclus beïnvloeden. Het kan leiden tot onregelmatige, zwaardere of pijnlijkere periodes, waarbij de pijn vlak voord en tijdens de menstruatie zeer sterk uitstraalt naar de onderrug. Chronische stress kan ook de fysieke symptomen vergroten van de menopauze.

Immuunsysteem
Stress stimuleert het immuunsysteem, wat een voordeel kan zijn tijdens acute situaties. Deze stimulatie kan helpen infecties te voorkomen en wonden te genezen. Maar na verloop van tijd zullen stresshormonen het immuunsysteem verzwakken en de reactie van het lichaam op indringers van buitenaf, verminderen. Mensen met chronische stress zijn vatbaarder voor virale ziekten zoals griep en verkoudheid en andere infecties. Stress kan ook de tijd die nodig is om te herstellen van een ziekte of verwonding, verlengen.

Wat kun je doen aan stress?
Sporten, een positieve houding handhaven, niet roken, niet te veel koffie drinken, een gezond voedingspatroon volgen en een gezond gewicht nastreven, zijn goede manieren om met stress om te gaan, zei Schiffrin, die ook de Canadese onderzoekstoel Hypertensie en Vasculair Onderzoek bekleedt bij het Davis Institute for Medical Research.
Medicijnen zijn voor veel klachten nuttig, maar meestal niet voor stress. Sommige mensen nemen kalmeringsmiddelen om snel rustig te worden, maar het is op de lange termijn veel beter om te leren omgaan met je stress door middel van ontspanning- of stressbeheersingstechnieken. Zorg ervoor dat je stress niet verwart met angst. Als je last hebt van angst, spreek dan met je arts over een behandelplan, ook of je medicatie nodig hebt. Uitzoeken hoe stress je leven beïnvloedt, is een belangrijke stap om ermee om te gaan.
Als je stress hebt, wat doe je dan:

  • eten om te kalmeren?
  • praat en eet heel snel?
  • alcohol drinken en/of roken?
  • rondrennen, maar niet veel gedaan krijgen?
  • te veel werken?
  • treuzelen in alles?
  • te weinig of teveel slapen of beide
  • proberen om te veel dingen tegelijk te doen?

Het onderkennen van zelfs één van deze gedragingen kan betekenen dat je niet zo goed met stress kunt omgaan als zou moeten. Als je stress non-stop is, kan stressbeheersingstherapie ook helpen.

Politiek Den Haag, waar is de huisarts?

De zorg was een belangrijk item tijdens de verkiezingen. Niet de kwaliteit en het resultaat van de zorg, die moeilijk meetbaar zijn – omdat we in Nederland de registratie van de zorg hebben laten verslonzen – maar de kosten. Die zijn bekend en daar kun je zo lekker mee optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen. De vierde klas lagere school bij uitstek! Als je erg slim bent, dan kies je nog een perspectief, dat liefst zo hoog mogelijke kosten scoort, bijvoorbeeld de ouderenzorg..

Maar waar is het totaalbeeld van de zorg? Noem het maar het architectuurplaatje, waar je romp en aangeplakte puisten duidelijk op ziet? Diep triest dat geen enkele politicus dat kan produceren, maar de grenzen voor onze zorg, op basis van de euro die de overheid ervoor over heeft, gaat bepalen.

Laten we in de basisarchitectuur van de zorg (weer) eens een lans breken voor de rol van de huisarts. Huisarts zijn moet in een tijd van ongebreidelde besparingsdrift van een euroverslindende overheid niet echt een pretje zijn. Of je maar even meer wilt gaan doen tegen gelijke of minder inkomsten. Dat lukt natuurlijk nooit en de huisarts heeft er het beeld van medische ambtenaar, werkt van negen tot vijf, aan overgehouden.

Oh ja hoor, natuurlijk kan een huisarts na kantoortijd patiënten behandelen, maar dan in een huisartsenpost (HAP). De huisartsenpost ontvangt ongeveer tien keer zoveel voor een consult dan de huisarts tijdens zijn bedrijfstijd. Als hij/zij het waagt een vraagteken te zetten waarom een patiënt niet gewoon tijdens de spreekuurtijd op consult komt, wordt hij/zij niet alleen door de patiënt terecht gewezen, maar ook van de zorgverzekeraar mag hij/zij weinig medewerking verwachten. Die betaalt klakkeloos en wil verder geen commentaar. Niet morren, na de nachtdienst is er de volgende morgen gewoon weer de eigen praktijk met de zorgen van de patiënten. Hoezo wet werktijden? De huisarts wordt ten onrechte verguisd en vergeten in de zorg, terwijl deze dicht bij de patiënt zou moeten staan.

Genoeg hierover, laten we eens kijken wat hij/zij, de familievriend(in) van vroeger, zo allemaal kan. Zoals het woord familievriend(in) al zegt, kent hij/zij zijn patiënten door en door. Hij/zij kent hun vragen, wensen en ja, het is immers 2018, ook hun eisen en wensen. Hij/zij kent de gezondheidsrisico’s, weet welke preventie wel en niet aanslaat en is als enige op de hoogte van de veranderingen in de loop der tijd in de gezondheid en het welzijn van zijn/haar individuele patiënten.
Hij/zij is bij uitstek de monitor voor de gezondheidstoestand van de populatie en de veranderingen die zich erin voltrekken. Met recht kan hij/zij vertellen en documenteren wat de vragen en behoeften van de oudere patiënt zijn en hoe deze op individuele wijze ingevuld kunnen worden zonder dat daar een heel administratief, bureaucratische organisatie onder leiding van niet-wetende managers voor opgetuigd moet worden. Hij/zij levert de basiszorg en kan bepalen of de patiënt voor de zorg naar een ander echelon in ons zorgstelsel moet, of dat deze daar moet blijven of gewoon terug kan keren voor verdere zorg. Hij/zij kan met recht de regievoerder van de zorg op menselijke maat genoemd worden.

Om de huisarts als regievoerder van de zorg te bombarderen moet je natuurlijk wel een aantal randvoorwaarden opstellen. Zo is er het aantal huisartsen en de onderlinge concurrentie. We zullen meer huisartsen nodig hebben, die een gezonde onderlinge concurrentie voeren. De bedrijfstijden die nu voor de werkende patiënt verre van optimaal zijn, zullen aangepast moeten worden aan de veranderde vraag en het aanbod.
De huisartsen gaan de concurrentie aan met de poliklinieken van de ziekenhuizen. Die poliklinieken zijn nog steeds een gehannes met slechte logistiek, te lange toegangstijden en als je er eenmaal bent, lange wachttijden voor je eindelijk in de spreekkamer je zegje in drie minuten mag doen. Dat kan gewoonweg heel wat beter. Een blik op de geregistreerde DBC-codes, een financiële registratie op basis waarvan de ziekenhuizen betaald worden, leert je heel snel dat meer dan 30% van de poliklinische diagnoses met verrichtingen heel goed door een huisarts gedaan kunnen worden. En dat kost héél wat minder, omdat de overheadkosten van de huisarts heel wat lager zijn. Natuurlijk zal de huisarts een eerlijke prijs moeten krijgen voor de diagnosen en verrichtingen die hij erbij krijgt. Maar dan nog: een heel goede, snel toegankelijke zorg dichtbij de patiënt tegen een heel goede prijs.

Een topbesparing is er in de ondersteuning van de zorg, wanneer de huisarts echt de regie zou voeren in de kosten voor het elektronisch patiënten dossier, kortweg het EPD (veel beter is overigens de term Patiëntgebonden dossier, kortweg PGD). Geef de huisarts de regie over de digitale zorggegevensverzameling van zijn/haar patiënt. Alle dikke managementadviezen, overbetaalde consultants en overprijsde EPD’s die de ziekenhuizen voor tientallen miljoenen aanschaffen en voor evenzo vele miljoenen proberen in de lucht te krijgen en te houden ten spijt, gaat het in de basis om een slimme registratie van de zorgvraag, de diagnose, de verrichting en de medicatie.
Geef de huisarts voor een gestandaardiseerd landelijk EPD een vast bedrag per verzekerde per jaar, waarmee het systeem en de basiseisen (bijvoorbeeld de gegevensuitwisseling), die je eraan stelt, betaald kunnen worden en schrijf de uniforme codering van zorgvraag, diagnose, verrichting en medicatie voor met Internationale Classificaties. De uitwisseling van de persoonsgegevens gebeurt met een extract uit die geüniformeerde gegevens en betekent een betere kwaliteit van gegevens, een verhoging van de patiëntveiligheid en eenvoud.
De ziekenhuizen hebben het huisartssysteem dat dus bestaat uit een EPD en een gestandaardiseerde gegevensverzameling maar te volgen en te incorporeren in hun bedrijfssysteem. En dat systeem is in ieder geval vele miljoenen goedkoper dan wat ze nu invoeren en kan echt een rol spelen bij het verbeteren van hun bedrijfsproces. En laten we het dan nog maar niet over de eenheid van taal (de classificaties) hebben, die de ziekenhuizen niet of slecht gebruiken. Hoe komen ze erbij dat ze kennis over patiënten en ontwikkelingen hebben?

Je vraagt je af: Wat let de politiek om dit nu eens echt van de grond te krijgen? Het ontbreken van het architectuurplaatje op het netvlies? Zo moeilijk is het echt niet als je de moed maar hebt om echt te willen veranderen, je doelstellingen scherp formuleert, de criteria concreet definieert en het eigenaarschap van de zorgregie eindelijk eens vastlegt bij de huisarts en hem/haar er eerlijk voor honoreert.

Ongecontracteerde zorg fysiotherapie

Echt belachelijk: als patiënten hun verzekeraar bellen met de vraag wat de verzekeraar vergoedt als ze naar een niet gecontracteerde fysiotherapeut gaan, dan krijgen ze met regelmaat als antwoord: dat ze niets vergoeden van behandeling door niet-gecontracteerde fysiotherapeuten, daar die geen kwaliteit leveren.

Het is ongehoord, dat zorgverzekeraars verkondigen, dat ‘ongecontracteerd’ inhoudt, dat de fysiotherapeut niet gekwalificeerd/goed genoeg is en daarom niet in aanmerking komt voor een contract.
De verzekeraars vertellen uiteraard niet de werkelijke redenen waarom fysiotherapeuten weigeren de aangeboden contracten te ondertekenen.

    1. Contracten zijn eenzijdig door de verzekeraar opgesteld en nauwelijks onderhandelbaar.
    2. De verzekeraars passen de absurde behandelindex toe. Dat wil zeggen: enerzijds dure polissen met bijvoorbeeld 30 fysiotherapiebehandelingen verkopen en anderzijds de uitvoerders/fysiotherapeuten straffen door bijvoorbeeld het laagste tarief nog maar uit te betalen, als de fysiotherapeut gemiddeld boven de 9 behandelingen per patiënt uitkomt.
    3. De tarieven die de verzekeraars hanteren bij vergoeding van fysiotherapie zijn al meer dan 10 jaar bevroren. Stelt u zich eens voor dat u steeds meer (administratief) werk te verrichten krijgt en uw inkomen blijft al 10 jaar lang hetzelfde, terwijl alles duurder wordt.

En ga zo maar door. Dat dit redenen zijn waarom onder andere contracten niet worden getekend wordt in alle toonaarden verzwegen.

Ziekenhuizen en ’t grote geld

In de marketing gaat het in de kern om het geld. Geld dat zorgt voor continuïteit van het bedrijf en werkzekerheid biedt aan de medewerkers. Geld dat verdiend moet worden met de producten of diensten die het bedrijf aanbiedt. Geld dat verdiend wordt met het beantwoorden van de vraag van de consument. Het betekent een commerciële wijze van denken en doen, die door de bloedbanen van de organisatie stroomt.

Een terugtredende overheid en veeleisende banken
Tot voor kort was commercieel denken nog ver van mijn bed in de ziekenhuizen. Maar dat is snel veranderd. Een terugtredende overheid betekent dat ziekenhuizen, zorgverzekeraars, patiënten en banken zelf hun spel moeten spelen. Niemand kon een paar jaar geleden bedenken dat de eurocrisis zo hard zou toeslaan en dat de spelregels alleen maar zouden verharden. Maar het spel moet worden gespeeld en dat vraagt heel veel van de ziekenhuizen.
Ziekenhuisbestuurders die er gewoonweg niet klaar voor zijn en hun vlucht hebben genomen tot de meest excessieve organisatiestructuren, die ze ook nog eens volgestouwd hebben met managers van diverse pluimage. Want wat goed is voor het bedrijfsleven is toch ook goed voor de ziekenhuizen?
Nou, dat valt nog wel eens te bezien. Zo vragen de banken een vette winst die de ziekenhuizen moeten scoren en die gestort wordt op een nog vettere vermogensrekening, voordat ze ook maar een euro lenen voor de nieuw- of verbouw of de investering in de ICT. Dát hebben al die managers wel gemeenschappelijk op hun netvlies: steeds luxere gebouwen om patiënten te lokken en megalomane ICT projecten, die gebaseerd zijn op wankele business plannen. Manager en functionaliteit is immers een contradictio in terminis.

Kwalitatieve zorg wordt ingeruild voor het grote geld
De prioriteit van de ziekenhuizen is dan ook niet langer de patiëntenzorg, maar de winst op korte termijn. Niet de patiënt centraal en kwalitatieve zorg tegen een goede prijs, maar zoveel mogelijk producten aan de patiënt slijten voor zoveel mogelijk geld. Alles wat geld oplevert is goed. Het lijkt erop dat de managers alleen maar bezig zijn met het uitdenken van nieuwe producten, het creëren van een nieuwe vraag daarvoor en tegelijkertijd continu bezuinigen.
De vederlichte ziekenhuismanagers laten zich hierbij helpen door consultants die in groten getale in de ziekenhuizen zijn neergestrijken. Ook hun creativiteit reikt niet ver, zeker niet omdat er op korte termijn resultaat móet zijn. Daar de managers en de consultants werken vanuit een korte termijn visie, scoren ze snel het zo gewilde resultaat door mensen te ontslaan en gebruiken ze daarvoor dezelfde trucs: continu aanpassen van functiebeschrijvingen, competentie-aanpassingen, assessments en leeftijdsdiscriminatie. Dat is zonder meer onethisch en bovendien ook nog eens niet efficiënt.
Naar de zorgverleners wordt bijzonder weinig geluisterd. Het enige latijn dat hen aanspreekt is: Pecunia non olet!

Pas op! Dat wil niet zeggen dat er geen goede arbeidsorganisatie moet zijn. Maar dat is een doel voor middellange termijn, waarvoor een goed bestuur helemaal geen consultants nodig heeft, omdat zij het zelf met hun eigen mensen, hun échte zorgkapitaal, kunnen klaren. Zo’n echt hechte organisatie van mensen zal zich ook niet gek laten maken door marktwerking, omdat ze het verschil kent tussen waarde en euro en heel goed weet wat de patiënt van hen verwacht. Helaas zijn deze ziekenhuizen dik in de minderheid. De meerderheid speelt hoog spel voor het grote geld. Wie herinnert zich immers niet de geschiedenis van France Telecom?

Vliegen zonder vleugels

Herinnering aan mijn jongste broer, die veel te vroeg overleed.
door: Koos Dirkse

Vandaag, 2 januari 2018, is het 51 jaar geleden dat mijn jongste broer Eric werd geboren. Morgen is het zeven jaar geleden, dat hij aan de gevolgen van een astrocytoom, een kwaadaardige hersentumor, is overleden. Dit vond plaats ‘s-morgens vroeg, op de geboortedag van onze moeder, een paar uur na zijn 44ste verjaardag. Eric heeft zich tot het laatste moment zeer moedig gedragen!

Droom
Eric was een bijzonder mens, vrolijk, vriendelijk, behulpzaam en altijd weer in voor een grap. Zijn passie was piloot worden. Daar had hij ook veel voor over. Via vele bijbanen, heeft hij kans gezien om op eigen kosten zijn brevetten en licenties voor de Boeing 737 te behalen.
Hij heeft zeer veel vlieguren gemaakt in ondermeer Nieuw Zeeland en Australië. Daarnaast behaalde hij zijn bevoegdheid als vlieginstructeur. Ook heeft hij mij vlieglessen gegeven. De vele tochten die we samen hebben gemaakt naar diverse vliegvelden om een uitsmijter of hamburger te eten, waren altijd een feest. Foto’s zijn te vinden op de site: www.vliegdienst.nl.

Verkeersvlieger
Eric had in 2008 gesolliciteerd voor verkeersvlieger en was aangenomen. Zijn uniform hing al gereed voor de eerste vlucht, die binnenkort zou plaatsvinden. Hij kreeg alleen nog een laatste test. Na verder onderzoek werd hem meegedeeld, dat hij een kwaadaardige hersentumor had in zijn rechter slaap en nooit meer mocht vliegen. Binnen vier dagen vond de operatie plaats om de tumor te verwijderen.
Hij bleef optimistisch. Toen hij in de uitrustkamer lag bij te komen van de operatie en het medisch personeel om zijn bed stond om te zien of hij de operatie goed had doorstaan en geen uitvalverschijnselen had overgehouden van de operatie, kwam Eric uit de narcose met de woorden: Zo, en nu een uitsmijter, die heb ik wel verdiend!
De tijd daarna verliep redelijk. Hij bleef zo veel mogelijk actief en stond tot een half jaar voor zijn overlijden nog kubieke meters haardhout weg te hakken.

Hij mocht dan niet meer vliegen, maar hij leidde wel in die tijd theoretisch een veertigtal piloten op en instrueerde hen in de flightsimulator. Allen behaalden het brevet.
Laatste eer
Toen Eric in het hospice lag, niet meer kon zien en alleen zijn rechter hand nog iets kon bewegen, was hij nog steeds zeer helder en bleef positief. Als er ex-leerlingen op bezoek waren, gaf hij nog aanwijzingen, waarop ze moesten letten tijdens het uitoefenen van hun beroep.

Een paar uur na zijn 44ste verjaardag, op de geboortedag van onze moeder, is Eric aan de gevolgen van de hersentumor overleden. De uitvaart was zeer indrukwekkend en warm. Alle piloten, die hij had opgeleid, waren in uniform aanwezig. Voor zijn kist op zijn graf hadden zij zich in een lange rij opgesteld. Bij het langslopen deden velen, uit respect, hun strepen af en lieten deze achter op de kist.

Stichting STOPhersentumoren
Het was Eric niet gegund zijn geliefde beroep daadwerkelijk uit te oefenen. Hij had in zijn laatste maanden veel contact met Klaske Hofstee, voorzitter van de stichting StopHersentumoren. Deze stichting doet ontzettend goed werk en zamelt geld in voor onderzoek naar deze onmenselijke ziekte. Als patiënt ondervind je zeer veel persoonlijke bijstand van de stichting. Het motto van de stichting is: ‘Wij doen niet aan levensverlenging, maar aan bestrijding van de ziekte’.
Jaarlijks komen er in Nederland circa 1500 patiënten bij met een kwaadaardige hersentumor. Dagelijks sterven er 4 mensen door een hersentumor, nog verhoogd met wekelijks twee kinderen. Om het werk te kunnen verrichten is geld nodig, zeer veel geld.

Informatie over de stichting hierover vindt u op:

Dokter, behandel met je hart en neem je verantwoordelijkheid!

Vrijdagnacht, Nicole wordt wakker met een hevige zeurende pijn, rechts in de bovenbuik, uitstralend naar de rug. Daarnaast is ze erg misselijk. De volgende dag heeft ze een bezoek gebracht aan de huisartsenpost. De wat oudere, ervaren huisarts had sterke vermoedens van een galblaasontsteking en hij verwees haar naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis.

Opname
Nicole werd daar onderzocht door een assistent-chirurg, die besloot om haar op te nemen. De volgende dag zouden er meer onderzoeken plaatsvinden, waaronder het maken van een echo. De dienst van de eerste arts zat erop en die volgende ochtend kwam er een andere assistent-chirurg aan haar bed. Zij gaf aan, dat verder onderzoek niet nodig was, ook geen echo. Nicole kon naar huis met het advies eenmaal daags 80 mg Omeprazol (een maagzuurremmer) te nemen en 8 tabletten paracetamol, of meer, tegen de pijn.

Naar huis
Thuisgekomen ging het niet goed met Nicole. De misselijkheid was enorm, ze kon niets eten. Daarbij was de pijn ondraaglijk! Nicole is alleenstaande moeder met nog twee kinderen thuis, waar ze nu niet voor kon zorgen. Daarnaast maakte ze zich zorgen over haar nieuwe baan waar ze kort geleden is begonnen.
Woensdag was haar situatie zo heftig dat ze een bezoek bracht aan de huisarts. Deze wilde toch een echo hebben en bloeduitslagen. Een echo aanvragen duurt drie tot vier weken, tenzij Nicole bereid is naar een gemeente 20 km verderop te gaan (het ziekenhuis waar ze was opgenomen is nog geen tien minuten van haar woning, maar daar had men geen tijd). Dit zou de volgende dag kunnen. Ze moest familie met een auto vragen om met haar mee te gaan, het openbaar vervoer zou uren extra kosten.

Uitslag echo
De dag daarop (vrijdag) zou de uitslag bekend zijn. Haar eigen huisarts belde haar die middag op. Bij de eerste blik was het al duidelijk: een hevige galblaasontsteking, waaraan ze op korte termijn geholpen dient te worden. Maar met het weekend en de Kerstdagen voor de deur, zal dit nog minstens een week duren.

Wat is het resultaat?
Als de assistent-chirurg haar werk goed had gedaan en haar supervisor de moeite had genomen om haar ook te onderzoeken, was er direct een echo gemaakt en was Nicole niet al die ellende aangedaan. De leidinggevende vindt het blijkbaar niet nodig om betere controle uit te oefenen. Stel je voor zeg, in je weekend! Als je zo met patiënten omgaat had je tuinman op een begraafplaats moeten worden en geen arts!
Dat door deze verzaking van hun taak:

  • Nicole minstens 14 dagen behoorlijk ziek is;
  • Ze met haar kinderen vreselijke Kerstdagen ingaat;
  • Het hele circus met opname weer opnieuw gaat beginnen;
  • Zij langdurig haar werk niet kan oppakken;
  • Als het tegenzit zij haar nieuw verworven baan kwijt is;
  • De zorgkosten enorm oplopen; het eerste weekend, waaronder twee opname dagen worden doorberekend, zonder dat er iets is gebeurd.

In deze gevallen dienen patiënten toch mondiger te worden en klachten over zulke zaken in te dienen. Krijgt men geen bevredigend antwoord, stap dan naar het medisch tuchtcollege, want dit soort wanprestaties, waaraan nog een hoop geld aan wordt verdiend, dient de kop te worden ingedrukt.

Om privacyredenen heb ik voor de patiënte de naam Nicole toegekend.

Waarom trekken HSP’ers narcisten aan en andersom?

Zoals veel mensen weten is HSP een afkorting uit het Engels: Highly Sensitive Person. In Nederland spreekt men over hooggevoelige personen, of hoog sensitieve personen. In de psychologie ziet men HSP niet als een pathologische afwijking, maar wordt bij HSP enkel de benaming gegeven voor mensen die kenmerken vertonen van hooggevoeligheid.

Gebrek aan empathie
Wat opmerkelijk is aan de kenmerken van HSP, is dat deze veel van deze kenmerken mogelijk niet herkend worden en niet echt wordt verwacht bij mannen en vrouwen met een verborgen narcistische persoonlijkheidsstoornis. Hooggevoeligheid is een kenmerk, dat ook bij narcisten in hun karakter kan zitten. Uit ervaringen blijkt dat vrouwelijke verborgen narcisten doorgaans meer kenmerken kunnen vertonen van HSP, dan mannelijke. Maar eigenlijk is het belangrijkste kenmerk van HSP dat dit nu juist ontbreekt bij narcisten. Het kenmerk dat HSP heeft is een groot empathisch vermogen en narcisten hebben dat nu juist niet. Als je het zo bekijkt kan je dus zeggen dat verborgen narcisten gevoelige personen zijn, die “mogelijk” kenmerken kunnen vertonen van HSP, maar tevens dus ook een gebrek aan empathie hebben.

Wat is empathie
Empathie is een eigenschap, dat wat veel mensen hebben, de één iets meer dan de andere. Empathie betekent: ‘het kunnen voelen en begrijpen wat andere mensen voelen’. Het wordt ook wel invoelend vermogen genoemd. Zij kunnen zich bijvoorbeeld ‘invoelen’ in iemand als deze een emotionele of fysieke pijn heeft. En dan kan het goed zijn dat die zich zorgen maakt over deze persoon. Als er dan iets gedaan kan worden om deze pijn te verlichten, dan zal er snel worden nagedacht hoe snel dit probleem kan worden opgelost.
Bij narcisten ontbreekt dit deel om iemand te helpen, want ze kunnen zichzelf eigenlijk niet in andermans schoenen verplaatsen. Je kunt dus zeggen dat de pijn die ze jou veroorzaken niet bestaat in hun verstand. Het ontbreekt de narcist daarom ook aan schuldgevoelens wanneer ze iemand pijn doen en wanneer ze hun misbruik op die persoon toepassen. Maar hoe komt het dan dat de verborgen narcist een gebrek aan empathie heeft?

Ontwikkeling
Eigenlijk heeft het te maken met problematiek in hun kinderjaren. Het kan zijn dat de narcist vroeger zelf slachtoffer is geweest van manipulatie door een narcistische ouder, of ouders. Helaas, als opgroeiende kinderen blootgesteld worden aan aanhoudend narcistisch misbruik, dan kunnen er mogelijk verstoringen optreden in de ontwikkeling van een empathisch vermogen in het brein. Dit houdt in, dat verborgen narcisten niet in staat zijn om de menselijke ervaring van empathische gevoelens te kunnen invoelen, zoals andere dit ervaren.
Het emotioneel en/of fysiek misbruik dat narcisten waarschijnlijk in hun kindertijd hebben ondergaan, heeft naast een gebrek aan empathie, er bij hen ook toe geleid dat ze diep van binnen een bijzonder laag zelfbeeld en een zeer egoïstisch en egocentrisch karakter hebben ontwikkeld. Daarbij kregen ze sterke sadistische trekken, omdat verborgen narcisten door de tijd heen hebben geleerd hun ware karaktereigenschappen voor de meeste mensen verborgen te houden. De verborgen narcist slaagt er vaak in, om onbaatzuchtig, zorgzaam, sociaal en vol zelfvertrouwen over te komen bij anderen mensen. Ze kunnen bovendien, net als een acteur, mogelijk ook doen alsof ze empathie hebben.

Verborgen narcist
Veel mensen die in een relatie komen met een narcist, denken helemaal happy te zijn en dat ze hun soulmate hebben gevonden, die ene speciale persoon op aarde. Veel later, vaak na het aangaan van een verbintenis, zoals bijvoorbeeld een huwelijk, partnerschap, geboorte, verhuizing, of een andere levensverandering, kan de verborgen narcist ineens een totaal andere kant van zichzelf laten zien. De persoon die voor hen eerst perfect was, wordt nu ineens snel boos, gaat vernederen, doet gemeen, is veeleisend en meedogenloos kritisch. Vooral wanneer er alcohol of drugs in het spel is, wordt het misbruik nog alleen maar erger. Voor de persoon waar men dan diepe gevoelens voor heeft ontwikkeld, zijn deze acties erg wreed en niet te begrijpen. Het begrip, dat verborgen narcisten in het begin van de relatie tijdens discussies kunnen tonen, is dan uiteindelijk ver te zoeken en is hun houding hoofdzakelijk veranderd in onbegrip.
De verborgen narcisten laten zichzelf steeds meer zien als mensen die niet in staat zijn om tijdens discussies hun eigen fouten toe te geven. Ook niet wanneer de fysieke bewijzen, die zich ook ondertussen gaan afspelen, overduidelijk hun kant op wijzen. De zeldzame keren dat ze tijdens ruzie’s wel hun fouten kunnen toegeven, is er enkel en alleen op gericht, dat de partner de relatie niet verlaat. Omdat verborgen narcisten een onweerstaanbare en onverzadigbare drang hebben naar repetitief negatief gedrag, kun je opmerken dat ze niet in staat zijn om zich aan hun beloftes te houden, zelfs als ze je bij hoog en laag beloven om hun slechte gedrag te verbeteren. De kans op herhaling van negatief gedrag is ontzettend groot, ook als narcisten besluiten om professionele therapeutische hulp in te schakelen.

Brainwashing
Weer iets anders waar veel slachtoffers van verborgen narcisten mee te maken kunnen krijgen is een manipulatietechniek. Deze vorm van manipulatie kan er bij de partner voor zorgen dat deze persoon langzaam hun eigen realiteitsgevoel gaat verliezen. Dit houdt in dat verborgen narcisten zullen proberen om hun partner zo te manipuleren, dat deze gaat twijfelen aan zichzelf en hun eigen waarheidsbevinding, waardoor het gevoel van onzekerheid en frustratie bij het slachtoffer steeds meer toeneemt. Door middel van deze enge vorm van brainwashing probeert de verborgen narcist het slachtoffer er van te overtuigen dat er iets grondig mis is met het slachtoffer zelf, waarna de narcist dan zichzelf vervolgens als een rots in de branding aanbiedt. Veel partners zullen zich voor hun “veiligheid” dan ook op de dader richten en dat is dan ook exact de bedoeling van de verborgen narcist. De angsten en onzekerheid neemt hierdoor bij het slachtoffer nog meer toe. Het slachtoffer raakt nog dieper in de nesten en komt vast te zitten in hun toxische web van misbruik. Veel van dit soort types gaan ook heel makkelijk en geregeld vreemd en slagen verborgen narcisten er vaak in om hun partner te misleiden. Ze kunnen hierbij een mogelijk dubbelleven leiden, omdat ze de beste leugenaars en acteurs zijn die je je maar kunt voorstellen. En wanneer het slachtoffer vraagtekens begint te plaatsen bij het gedrag van de narcist, dan zullen de verborgen narcisten gebruikmaken van allerlei manipulatietechnieken.
Dit doen ze heel geniepig door in te spelen op het gevoel bij de partner. Door middel van ontwijkend gedrag te vertonen, zoals het slachtoffer verwijten voor de voeten te gooien over jaloers zijn. Dat het slachtoffer zich inbeeldt en aanstelt en ook zich druk maakt om niets, oftewel dat het allemaal in het hoofd van het slachtoffer zit. Deze manipulatie kan er voor zorgen dat er veel partners van verborgen narcisten vaak met het gevoel komen te zitten dat het voor hen onmogelijk lijkt om de waarheid boven tafel te krijgen, of dat de slachtoffers uiteindelijk van zichzelf beginnen te denken, dat ze paranoïde worden. Bij deze manier van brainwashing proberen verborgen narcisten hun egoïstische en egocentrische plannen te waarborgen en komen ze er vaak mee weg om hun escapades geheim te houden.

Onvoorspelbaar karakter
Het is erg belangrijk dat slachtoffers zich realiseren dat het bij narcisten ontbreekt aan schuldgevoelens, wanneer ze het slachtoffer pijn doen. Daarom zijn narcisten niet in staat om verantwoording te nemen voor hun eigen negatieve, manipulatieve gedrag. Vooral wanneer ze zich in het nauw gedreven voelen, zullen verborgen narcisten er vervolgens alles aan doen en elke techniek gebruiken, om maar niet door de mand te vallen omtrent hun kwaadaardig gedrag. Dit alles, hoe bizar ook, zonder dat ze zich daar ook maar één moment schuldig over voelen. Wanneer een verborgen narcist en een partner al een geruime tijd in een relatie zitten en de partner besluit om de relatie te stoppen, heeft dit een bijzonder sterk effect op de narcist. Het verliezen van controle over de partner vindt een narcist vreselijk. Om de controle over alles te houden neemt de verborgen narcist de toevlucht tot een aantal ongelooflijk inventieve strategieën en mechanismen. Let op, de verborgen narcist kan potentieel gevaarlijk worden vanwege hun onvoorspelbare karakter. Ze kunnen agressief worden, wraak nemen en gaan stalken, want de verborgen narcist zal zichzelf nog het meeste als slachtoffer zien en voordoen. De narcist weet dit goed naar de buitenwereld uit te dragen door diverse roddels en leugens te verspreiden over de ex-partner om deze zo zwart mogelijk te maken. Het doel is ook om de geloofwaardigheid van het slachtoffer onderuit te halen, wanneer deze naar buiten treedt met verhalen over misbruik. Met als gevolg dat veel slachtoffers van verborgen narcisten daardoor niet geloofd worden door vrienden en familie en in een isolement terecht kunnen komen.

Manipulatie en misbruik
De verborgen narcist heeft door de jaren heen en door schade en schande geleerd om zijn narcistische karaktereigenschap voor de meeste mensen verborgen te houden en kunnen zo naar de buitenwereld toe een smetteloos imago van zichzelf neerzetten. Ze weten door hun façade bijna iedereen te overtuigen dat ze erg lief zijn, als een engel. Maar ondertussen hebben ze de drang om iemand in het geheim te misbruiken om zo te kunnen voldoen aan hun narcistische behoefte. In het kort gezegd houdt deze behoefte in dat ze diep van binnen een zeer sterk verlangen hebben om bewonderd te worden en/of complimenten te krijgen. Maar ook dat ze een onweerstaanbare drang hebben naar slecht gedrag. Ze voelen zich constant geroepen om te misbruiken, manipuleren en te kleineren. Met deze leugens en manipulatie proberen ze om macht en controle uit te oefenen op anderen. En dat ze door het leed die ze bij anderen veroorzaken, een gelukzalig gevoel krijgen.

Narcistisch Slachtoffer Syndroom
Net als een drugsverslaafde verslaafd is aan hun dagelijkse shots van drugs, zo is de narcist verslaafd aan wat men noemt de narcistische voeding. Mensen die zich niet binnen de zone van manipulatie bevinden, die verborgen narcisten op hun slachtoffer toepassen, zullen deze personen hen vaker omschrijven als prettige, interessante en leuke mensen in de omgang. In beeldspraak worden verborgen narcisten daarom ook wel eens omschreven, als wolven in schaapskleren, wat eigenlijk ook zo is. De acties van verborgen narcisten zijn wreed en gemeen.
Alle ervaringen kunnen voor de slachtoffers mogelijk leiden tot de ontwikkeling van een ‘Narcissistic Victim Syndrome’. Dit syndroom is eigenlijk een relatief nieuw begrip binnen de psychologie en betekent letterlijk: het ‘Narcistisch Slachtoffer Syndroom’, waarbij de symptomen vergelijkbaar zijn met die van een post traumatische stress stoornis. Het misbruik door narcisten kan zo erg zijn, dat sommige slachtoffers zelfs mogelijk kampen met zelfmoordneigingen, als gevolg van narcistisch misbruik. Helaas zijn kinderen heel erg kwetsbaar voor het gedrag van narcisten, in het bijzonder hooggevoelige (HSP) kinderen.

Wat is de relatie tussen verborgen narcisme en HSP
Verborgen narcisme kan eigenlijk bij een persoon tot uiting komen door erfelijkheidsfactoren en door omstandigheden zoals gezin, buurt, of de omgeving waarin een kind is opgegroeid. Stel, dat een kind wordt geboren met de karaktereigenschappen van HSP. Als dit kind opgroeit in een leefomgeving waarbij sprake is van traumatiserend emotioneel en/of fysiek misbruik en het kind heeft in de opvoeding meegekregen dat de buitenwereld slecht is, dan is de kans op de ontwikkeling van een verborgen narcistische persoonlijkheidsstoornis vele malen groter dan wanneer een HSP zou opgroeien in een gezond functionerende leefomgeving. Mannen en vrouwen die HSP’er zijn, zijn gevoelspersonen die vaak perfectionistisch, zorgzaam en bijzonder intuïtief zijn. Ze kunnen dingen sneller aanvoelen dan een gemiddeld persoon, die dat niet kan aanvoelen. Vaak wordt dit kenmerk omschreven als ‘een zesde zintuig’ hebben. HSP’ers zijn bijzonder invoelend en kunnen het leed en geluk van anderen zelf goed aanvoelen. Het zijn mensen die doorgaans positieve en mooie dingen kunnen brengen en ook veel liefde kunnen geven. Dan vraag je je toch af: hoe komt het dan dat HSP’ers vaak als makkelijke prooi worden gezien door narcisten?
Narcisten zien HSP’ers altijd als een makkelijke prooi, omdat narcisten in hun manipulatie geregeld beroep doen op het groot invoelend vermogen die HSP’ers hebben door hun slachtoffer op een dusdanig manier op het gevoel in te spelen. Ze proberen de slachtoffer te overtuigen dat de oorzaak en oplossing van problemen steeds bij hen ligt. En dat het slachtoffer zo gaat twijfelen over zichzelf en zich dan schuldig gaat voelen over de situatie, dat volgens de narcist hij/zij zelf heeft veroorzaakt. Met als gevolg dat het slachtoffer zich steeds meer zal gaan schikken naar de hypocriete eisen en wensen van de narcist en dat het slachtoffer dan op een subtiele manier gebrainwasht wordt om het misbruik van de narcist te accepteren.

Niet te doorzien
Vaak kunnen HSP’ers niet goed assertief optreden en zich minder agressief verweren tegen narcistische manipulatie dan een gemiddeld persoon wel zou kunnen, omdat narcisten niet alleen manipulatief verbaal sterk kunnen zijn, maar mogelijk ook op fysiek vlak sterk zijn en vaak dominant gedrag vertonen, wanneer ze hun narcistische woede laten zien. De narcistische woede is een explosieve reactie van de narcist die plotseling tot uiting kan komen wanneer het slachtoffer niet meegaat in de verwachtingen van de narcist. Door bijvoorbeeld boos en gemeen te worden of dreigende taal te uiten, te gaan schreeuwen, of met dingen te gaan gooien wanneer je weigert om iets te doen wat zij graag zouden willen. Of ze laten hun narcistische woede zien wanneer hun imago op het spel staat, omdat ze mogelijk door de mand dreigen te vallen vanwege hun kwaadaardig gedrag.
HSP’ers zullen dit gedrag vaak als zeer verwarrend en zeer intimiderend ervaren, waardoor ze steeds meer aan zichzelf gaan twijfelen en te bang zijn om ook maar iets te doen. Ze blijven door hun empathie alles goed praten, wat een mooie karaktertrek is, maar dus ook een valkuil. Ze blijven het goede in de mens zien en dat kan ook weer hun kop kosten. Ergens weet de HSP’er het wel en voelt dat het niet klopt. Handel er naar en neem actie als je gevoel je waarschuwt! Blijf niet lang hierover twijfelen, mocht je omgeving je niet geloven. Blijf bij jezelf en ga naar een hulpverlening die wel van HSP’ers afweet. Zij kunnen je helpen om hetgeen dat jij ervaart en voelt in een beter perspectief te zetten en te helpen om uit deze situatie te komen.

Intiem terrorisme
Het vreemde is, dat slachtoffers, door lange onderdrukking, zich geestelijk afhankelijk gaan voelen van de narcist. Dit gebeurt vaak, nadat iemand ze een traumatische ervaring heeft bezorgd. Dit wordt gezien als ‘intiem terrorisme’. Ze beuren de dader dusdanig op, door alleen maar de positieve kanten uit het verleden naar boven te halen, dat ze een soort verlatingsangst gaan ontwikkelen. Ze denken aan niets anders dan de ex-partner, die ze zoveel leed heeft aangedaan. Ondanks alle ervaring en ellende zouden ze het liefst naar hun ex-partner terugkeren.

En slachtoffer denk erom, je hebt niet gefaald, bijna niemand doorziet een narcist. Ook niet de niet-HSP’er.

Zorgplan Healthy Community Foundation

Na intensief overleg met praktijkhouders en andere zorgverleners ‘uit het veld’ heb ik vandaag ons Zorgplan toegestuurd aan de vaste Kamercommissie VWS. In tegenstelling tot het manifest van Hugo Borst, waarin tien punten voor de ouderenzorg staan vermeld, behelst dit Zorgplan 75 pagina’s voor de gehele zorg.

Het is een dynamisch stuk, waaraan geregeld nog wordt gewerkt. Het plan moet worden gezien als leidraad voor verbeterpunten per beroepsgroep.
Naast de vaste Kamercommissie en individuele Kamerleden, is dit Zorgplan ook gestuurd aan de pers.

Wij stellen het zeer op prijs om reacties en aanbevelingen van u te ontvangen, opdat deze kunnen worden meegenomen in een volgende versie.
Het plan kunt u downloaden via: www.pdfarchief.com/zorgplan.pdf

Met vriendelijke groet,

Koos Dirkse,
Voorzitter Healthy Community Foundation

Laag inkomen en eigen risico

Op 21 september jl las ik op Skipr een blog van Lodi Hennink, oud-directeur van de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV), met als titel ‘Eigen risico ongewijzigd, zorgmijden tóch omlaag. Hierbij wil ik wat kanttekeningen plaatsen.

In het artikel gaf hij aan dat chronisch zieken en ouderen jaarlijks hun eigen risico verbruiken. Om pieken te voorkomen stelt hij voor om vanaf 1 januari maandelijks een twaalfde deel van het eigen risico tegelijk met de premie te incasseren. Dat is maandelijks een bedrag van € 32 extra op de premie van de ziektekostenverzekering. Mocht aan het eind van het jaar het eigen risico niet volledig zijn verbruikt, dan krijgt men het restant van het geld terug.
Volgens Hennink voorkomt dit systeem gedurende het lopend jaar onvoorziene kosten en wordt hierdoor zorgmijden – te weinig geld op de bankrekening – omzeild.

Hij gaat verder met: ‘Dat beeld is aanlokkelijk. Want iedere euro die minder ten koste gaat van het spaarsaldo, vertaalt zich aan het einde van het jaar in een welkome en vaak substantiële terugbetaling van maximaal 385 euro. Een mooie sigaar uit eigen doos die aanvoelt als een tantième’.

Het argument van ‘te weinig geld op de bankrekening’ is niet het probleem. Heeft men wel een (vaak klein) bedrag op de bankrekening staan, dan zal dat zeker niet aan zorg worden besteed, omdat men dit wil behouden voor andere tegenvallers. Men ‘kijkt’ het dan nog wel even aan!
Verder spreekt Hennink over iedere euro, die ‘ten koste gaat van de spaarrekening’. Heeft dokter Hennink zich wel eens gerealiseerd, dat deze mensen helemaal geen kans zien om  iets te sparen. Ze moeten ieder dubbeltje omdraaien om rond te komen. Veel van hen komen uit de zwaarste beroepen met lage inkomens. Hennink vindt dat die teruggave aanvult als een soort tantième!

Dit is nu precies de kern van het probleem, die door velen niet wordt begrepen. Deze mensen ervaren het al als straf om ziek te zijn. Zij hebben het geld niet, ook niet in termijnen! Als je chronisch ziek bent moet je vaak rondkomen van een WIA uitkering. Dat zijn inkomsten onder het sociaal minimum! Wordt dat wel eens gerealiseerd?
En dan het eigen risico, dat gebaseerd is op de zorgkostenstijging. Er wordt naar een totaal plaatje van zorgkosten gekeken, maar niet naar de uitgaven. Daar kunnen miljarden op bezuinigd worden, maar men wil dit niet zien!

Ik vind het betreurenswaardig dat zoveel beleidsmakers en mensen met midden en hogere inkomens zich niet kunnen verplaatsen in de schoenen van mensen met lage inkomens en dan nog degenen die ziek zijn.
Waar ik me het meest aan stoor is het feit, dat de kosten van de zorg niet worden aangepakt. Er moeten veel heilige huisjes aangepakt, waardoor er een halt wordt geroepen aan de eindeloze geldstroom naar instanties, die weinig tot niets met zorg van doen hebben.
Zo worden de zorggelden onzorgvuldig verdeeld. Waarom moeten mensen die niets hebben en ziek zijn dan toch nog de eigen bijdrage betalen, waardoor ze nog meer in de problemen komen. Om het ziekzijn hebben ze ook niet gevraagd.

Het voorstel van de heer Hennink vind ik dan ook schaamteloos! Laat hij zich eens verplaatsen in de schoenen van deze groep mensen, maar dat schijnt toch moeilijk te zijn, vooral vanuit ivoren torens!